Papa: Zoti nuk është i largët, por i pranishëm në fytyrën e vëllezërve

R.SH. / Vatikan

Kjo është vepra e Zotit: në Jezusin, u bë një nga ne, vendosi të ishte me ne,  donte të ishte Zoti-me-ne përgjithmonë. Ardhja e Jezusit në ligështinë e korpit njerëzor, ndërsa ringjall shpresën tek ne, na ngarkon me angazhim të dyfishtë: njërin ndaj Zotit e tjetrin ndaj njerëzimit.

Dy ditë para përfundimit të Jubileut të Shpresës, i cili do të përfundojë me mbylljen e Portës Shenjte të Bazilikës së Vatikanit, në lutjen e Engjëllit të Tënzot Papa Leoni XIV u kujtoi besimtarëve të mbledhur në Sheshin e Shën Pjetrit se "themeli" i shpresës së krishterë është "mishërimi i Zotit" dhe se besimtarët nuk e bazojnë shpresën "në parashikimet optimiste ose llogaritjet njerëzore, por në zgjedhjen e Zotit për ta ndarë udhëtimin e njerëzve, në mënyrë që "të mos jenë kurrë vetëm në udhën e jetës".

Drejt Zotit e drejt njeriut

Pikërisht duke u nisur nga Jezusi, Zoti i bërë njeri, Papa ofron një program për jetën: duke iu drejtuar Zotit, duke mos e konsideruar Atë të largët, por duke e parë në të tjerët, në ngjarjet e jetës së përditshme e duke iu kushtuar konkretisht “vëllazërisë”, "drejtësisë", "paqes" dhe "kujdesit për më të ligshtit".

Fe e mishëruar

Zoti "e zgjodhi brishtësinë tonë njerëzore si vendbanimin e Tij", prandaj jemi të ftuar t'i drejtohemi Atij, ta rimendojmë Atë, duke mos u nisur "nga doktrina abstrakte", por "nga korpi i Krishtit”.

Duhet të shqyrtojmë gjithmonë përshpirtërinë tonë e mënyrat me të cilat e shprehim fenë, që të jenë vërtet të mishëruara, të afta të mendojnë, të luten dhe ta shpallin Zotin që na vjen në Jezusin: jo Zot i largët që banon në  qiellin e përkryer përmbi ne, por Zotin e afërt, që banon në tokën tonë të brishtë, që bëhet i pranishëm në fytyrat e vëllezërve dhe motrave tona e që zbulohet në situatat e përditshme.

Nxitja e vëllazërisë dhe e  kungimit

E pastaj, meqë Zoti "u bë njëri prej nesh, çdo krijesë njerëzore është  pasqyrim i Tij", "mban brenda vetes shëmbëlltyrën e Tij, ruan një shkëndijë të dritës së Tij". Prandaj, angazhimi për t'u drejtuar kah njerëzimi, për të cilin Krishti na nxit, duhet të çojë "në njohjen e secilit njeri e në praktikimin e dashurisë së anasjelltë për njëri-tjetrin".

Mishërimi kërkon prej nesh edhe një angazhim konkret për të nxitur vëllazërinë e bashkimin, në mënyrë që solidariteti të bëhet kriter i marrëdhënieve njerëzore për drejtësinë e paqen, për kujdesin ndaj të ligshtëve dhe mbrojtjen e të pambrojturve. Zoti u bë njeri, prandaj nuk ka adhurim autentik të Zotit, pa kujdes për korpin njerëzor.

Gëzimi i Krishtlindjes duhet të jetë inkurajim për ta vazhduar këtë "udhë", përfundon Leoni XIV, i cili i lutet Virgjërës Mari t'i bëjë të gjithë "përherë e më të gatshëm për t'i shërbyer Zotit dhe të afërmit".