Мікеланджэла без налёту: як “Апошні суд” рыхтуюць да Пасхі
Аляксандр Амяльчэня - Vatican News
На сямі ярусах металічных рыштаванняў, якія зараз шчыльна прылягаюць да алтарнай сцяны, праца ідзе ў дзве змены. Паола Віяліні, які ўзначальвае Лабараторыю рэстаўрацыі жывапісу, адзначае, што новыя канструкцыі значна зручнейшыя за тыя, што выкарыстоўваліся трыццаць гадоў таму.
Гэта дазваляе камандзе з дзесяці чалавек адначасова знаходзіцца ў непасрэдным кантакце з кожным сантыметрам шэдэўра, не ствараючы перашкод для наведвальнікаў, якія бачаць перад сабой высакаякасную рэпрадукцыю на ахоўным палатне.
Аналітычны погляд на стан фрэскі пацвярджае: белы налёт, хоць і не шкодзіць структуры мура, дзейнічае як фільтр, які “з’ядае” кантраст і цёмныя тоны. Рэстаўратары падкрэсліваюць, што выкарыстанне дыстыляванай вады і спецыяльнай японскай паперы – гэта не проста чыстка, а вяртанне твору яго першапачатковай “светлавой магутнасці”.
Віяліні, які сам удзельнічаў у гістарычнай рэстаўрацыі 1990-х, прызнаецца, што эфект ад выдалення налёту нават на невялікіх участках ашаламляльны – колер зноў набывае тую вітальнасць, якую задумаў Буанароці.
Ватыканскія спецыялісты робяць стаўку на прэвентыўную кансервацыю. Гэты падыход дазваляе пазбегнуць маштабных умяшанняў у будучыні, падтрымліваючы мастацкую спадчыну ў ідэальным стане праз рэгулярны і глыбокі навуковы кантроль. Такім чынам, “Апошні суд” сустрэне пік турыстычнага сезону і велікодныя ўрачыстасці ў сваім сапраўдным храматычным бляску.
