Papa në drekë me të varfërit - brishtësia si forcë për bashkësitë
Vatican News
Nesër, në Borgo Laudato Si' në Castel Gandolfo, Papa Leoni XIV do të ndajë drekën me rreth 200 persona në situatë të vështirë, mes tyre edhe 35 fëmijë, të shoqëruar nga Dioqeza e Romës dhe shoqata bamirëse. Nisma "Dreka me Papën", e organizuar nga Qendra e Formimit të Lartë Laudato Si', synon të dëshmojë një Kishë të hapur për të gjithë, që është familje dhe strehë për më të brishtët.
Programi do të nisë me Meshën e kryesuar nga kardinali Fabio Baggio, do të vijojë me një vizitë në Borgo Laudato Si' dhe do të përfundojë me drekën e përbashkët me Atin e Shenjtë Leonin XIV. Sipas organizatores Donatella Parisi, hapja e Kopshtit Papnor në Castel Gandolfo për njerëzit më në nevojë është një shenjë konkrete e një Kishe pa barriera, e cila mirëpret veçanërisht ata që jetojnë në skajet e shoqërisë.
Mes të ftuarve do të jenë refugjatë, nëna të vetme me fëmijë, persona me aftësi të kufizuara dhe pjesëmarrës në programe formimi profesional. Donatella Parisi theksoi se ata nuk janë vetëm përfitues të ndihmës, por edhe njerëz që pasurojnë Kishën me praninë dhe dëshminë e tyre, duke treguar se brishtësia mund të shndërrohet në një burim force dhe shprese për të gjithë bashkësinë.
Dreka është ofruar nga restoranti romak L'Isola della Pizza, ndërsa pritja e mëngjesit nga Bar Duomo i Albanos. Përmes kësaj nisme, Papa Leoni XIV dëshiron të riafirmojë se kujdesi për njeriun dhe për krijimin janë të pandashëm dhe se Kisha është e thirrur të jetë gjithmonë pranë atyre që kanë më shumë nevojë.
Dreka e Papës me të varfërit është një gjest që shkon përtej bamirësisë: brishtësia nuk është turp që fshihet — është burim force për bashkësinë. Kur një bashkësi di të pranojë të dobëtin, të sëmurin, të varfrin — jo si problem që zgjidhet, por si person që takohet — ajo bashkësi bëhet më njerëzore, më e vërtetë, më e fortë. Jezusi na e mësoi këtë me jetën e tij: nuk shkoi tek të fuqishmit për të ndërtuar mbretërinë e tij. Shkoi tek ata që askush nuk i shikonte. Dhe pikërisht atje — në mes të brishtësisë — gjeti themelin më të qëndrueshëm.
