Papa: bamirësia nuk pret, mos u infektoni nga ideologjitë mondane

R.Sh. / Vatikan

R.SH. – Vatikani

“En cada sueño te busqué, y ninguno fue en balde… Në çdo ëndërr të kërkova, dhe asnjëra nuk shkoi kot”.

Vargjet e këngës Incomparable të këngëtares së njohur të flamenkos, Niña Pastori, shërbejnë si sfond muzikor për vizitën e Leonit XIV në Qendrën "Cedia 24 Horas". Pas Pallatit Mbretëror (Palacio Real), në Madrid, në pasditen e ditës së tij të parë të udhëtimit në Spanjë, Papa viziton një strukturë më të vogël, më pak madhështore, por po aq mbretërore. Kjo mbretëri buron nga "mëshira e dashuria e pafundme" e cila, 24 orë në ditë dhe 365 ditë në vit, konkretizohet në punën e vullnetarëve, asistentëve socialë, psikologëve dhe profesionistëve ndaj atyre që jetojnë në rrugë, nuk kanë dokumente, nuk kanë një çati apo një shtrat, nuk kanë rroba, jastëkë dhe shumë gjëra të tjera që shumicës së njerëzve u duken "normale".

Në vijim fjala e Papës Leoni XIV

Shkëlqesia Juaj,

vëllezër dhe motra të dashur,

Jam shumë i lumtur që e filloj vizitën time në Madrid këtu.

Siç tha Shkëlqesia Juaj, kushdo që është në Madrid, është nga Madridi. Dhe kështu edhe unë jam midis jush si madridas: faleminderit, Madrid, për këtë mikpritje, e cila më bën të ndihem pjesë e një familjeje të madhe dhe të mrekullueshme në të cilën, si në të gjitha familjet, ndodhin mrekullitë e dashurisë. Sidomos në këtë shtëpi, ku askush nuk lihet vetëm.

Këtu, gëzimi dhe dhimbja e secilit person janë gëzimi dhe dhimbja e të gjithëve, dhe nëpërmjet dëgjimit të ndërsjellë, sfidat përballohen së bashku, pa lënë në harresë kompleksitetin e situatave dhe në të njëjtën kohë duke mbështetur kërkesat e bamirësisë dhe drejtësisë, "në dialog me të gjithë ata që janë seriozisht të shqetësuar për njerëzimin dhe botën e tij" (Benedikti XVI, Letra Enciklike Deus Caritas Est, 25 dhjetor 2005, 27). K

ështu, CEDIA ecën në rrugën e Ungjillit, në gjurmët e Jezusit, Birit të Zotit që u bë njeri jo vetëm për të shëruar dobësitë dhe mjerimet tona, por për t'i bërë ato të vetat, përveç mëkatit, duke jetuar si një prej nesh, si një i cënueshëm, dhe duke u identifikuar me çdo person që vuan, deri në atë pikë sa të na thoshte: "Çfarëdo që bëtë për një nga më të vegjlit e këtyre vëllezërve të mi, e bëtë për mua" (Mt 25:40).

Në këtë kuptim, mund të interpretojmë fjalët që sapo dëgjuam të këndoheshin: "Në çdo ëndërr kërkuat, dhe askush nuk ishte në Balde." Ato përmbledhin me vend dëshmitë që kemi dëgjuar dhe punën që zhvillohet këtu çdo ditë.

Në fakt, falë një ëndrre dhe një dere të vogël të hapur – të vogël në përmasa, por të pamasë në mëshirë, siç tha Shkëlqesia e Tij – nëna Niurka i dha Aresit dhe Atenesë jetë, dashurinë e saj amnore, hirin e Pagëzimit dhe premtimin e një të ardhmeje të lumtur.

Falë një ëndrre dhe së njëjtës derë të vogël, Kadri u përball me tunelin e errët të pandemisë dhe një udhëtim plot me të panjohura. Me ndihmën e atyre që iu afruan, duke i treguar respektin dhe besimin e tyre tek ai, ai gjeti një punë dhe, mbi të gjitha, një dëshirë të përtërirë jo vetëm për të vazhduar udhëtimin e tij, por edhe për të mbështetur të tjerët, ashtu siç e kishin mbështetur të tjerët.

Përsëri, falë një ëndrre dhe të njëjtës derë të vogël, çdo ditë Alicia dhe vullnetarët e tjerë të «Projektit të Shpresës» ndihmojnë shumë gra të rizbulojnë dinjitetin, autonominë, shpresën dhe respektin për vlerën e shenjtë të personit të tyre dhe të fillojnë një jetë të re.

Simbolet që më dhatë janë gjithashtu një mesazh për të gjithë: shiriti me emrat e fëmijëve flet për gëzimin që çdo lindje sjell në botë; leja e qëndrimit tregon një histori vështirësish, por mbi të gjitha të përkushtimit, të ndershmërisë dhe të pranimit; sandalja, e cila na kujton takimin e Moisiut me Zotin në malin Oreb (shih Eksodi 3:1-6), kujton "tokën e shenjtë" që të gjithë duhet ta respektojmë në çdo trajtë njerëzore.

Për këtë arsye, ju falënderoj nga zemra të gjithëve juve që ndani përvoja të dhimbshme, por mbi të gjitha të ndritshme, që reflektojnë, si pasqyra, bamirësinë e Zotit.

Dëshmitë tuaja hapin një dritare drejt një panorame të paskaj, të banuar nga një numër i madh nënash si Niurka, djem dhe vajza si Aresi dhe Atenea, gra dhe burra si Kadri, vullnetarë si Alicia: kaq shumë njerëz, kaq shumë vëllezër dhe motra, kaq shumë histori, aq të shumta sa, siç thotë Shën Gjoni, "nëse do të shkruheshin një nga një [...] vetë bota nuk do të ishte e mjaftueshme për të mbajtur librat që duhen shkruar" (Gjn 21:25). Dhe krahasimi ungjillor nuk është i tepërt këtu, sepse në këto histori "gjërat që bën Jezusi" të cilave u referohet Gjon Ungjilltari vazhdojnë.

Kryeipeshkvi, në fjalimin e tij, përmendi rrugën që të çon nga Betlehemi në Parajsë. Madridi është gjithashtu i famshëm për skenat e Lindjes me të cilat është zbukuruar gjatë sezonit të Krishtlindjeve. Bukuria e tyre, megjithatë, është vetëm një shkëndijë e zbehtë e një mrekullie edhe më të madhe dhe më të thellë, të cilën e rizbulojmë këtu sot. Dritat, zërat, tingujt që na prekin zemrat dhe na mbushin sytë gjatë festave të Krishtlindjeve, në të vërtetë gjenden brenda nesh, me ne dhe midis nesh gjatë gjithë vitit. Sot, ato janë më të gjalla dhe më të ndritshme se kurrë në këto hapësira, rreth këtij "grazhdi" të thjeshtë dhe mikpritës që, me ndihmën e Zotit, ju vazhdoni ta përgatitni ditë për ditë – në fakt, fjalë për fjalë, ditë e natë – për Jezusin, i pranishëm te «gjymtyrët» e atyre që i afrohen pragut të Qendrës kur kërkojnë ndihmë.

Fjalët e Jezusit drejtuar dishepujve të tij: "Ngrini sytë tuaj" (Gjn 4:35) u zgjodhën si motoja e kësaj vizite.

Ato janë një ftesë për të parë të korrat e pjekura që presin draprin dhe na kujtojnë se bamirësia nuk lejon vonesë. Nëse drithi nuk korret kur është pjekur, të korrat humbasin dhe kjo është përgjegjësia jonë ndaj atyre që kanë nevojë: një përgjegjësi që shenjtëron çdo takim me një tjetër si një «kairos», një moment unik dhe i papërsëritshëm hiri për dashuri, që nuk duhet humbur ose shtyrë. Dashuria e Krishtit na shtyn drejt vëllezërve dhe motrave tona (krh. 2 Kor 5,14), dhe bamirësia dhe përkujdesja me të cilat u përgjigjemi shtytjeve të tij janë prova e besimit tonë.

Në të vërtetë, nëse e mendojmë me kujdes, “edhe të krishterët, në shumë raste, ia lejojnë vetes të ndikohen nga qëndrime të karakterizuara nga ideologjitë botërore ose nga orientime politike dhe ekonomike që çojnë në përgjithësime të padrejta dhe përfundime mashtruese. Fakti që ushtrimi i bamirësisë përbuzet ose tallet, sikur të ishte obsesioni i disave dhe jo thelbi i zjarrtë i misionit kishtar, më bën të mendoj se duhet ta rilexojmë gjithmonë Ungjillin, që të mos rrezikojmë ta zëvendësojmë atë me një mendësi botërore. Nuk mund t’i harrojmë të varfrit nëse nuk duam të dalin nga rryma e gjallë e Kishës që rrjedh nga Ungjilli dhe pasuron çdo moment të historisë” (Dilexi te, 15).

Fjalët e Jezusit janë gjithashtu një ftesë për të kultivuar një zemër të ndjeshme ndaj nevojave të të tjerëve (krh. Ps 112, 1-9), duke mbajtur gjallë brenda nesh dëshirën për të mirën që Zoti ka vendosur në vetë njerëzimin tonë dhe që besimi çliron dhe forcon. Papa Françesku pati thënë në lidhje me këtë pikë: “Përballë misterit të jetës personale dhe sfidave të shoqërisë, ata që besojnë preken, kanë një pasion, një ëndërr për të kultivuar, një interes që i shtyn të angazhohen personalisht” (Homelia në Meshën e Shenjtë në Stade Vélodrome, Marsejë, 23 shtator 2023), dhe paralajmëroi kundër rrezikut të një “zemre boshe dhe të ftohtë, që bën një jetë të qetë, që shpreh mospërfillje dhe bëhet e padepërtueshme, që ngurtësohet” (ibid.). Një zemër e gjallë është e ngrohtë dhe rreh e jep jetë. Një zemër e ftohtë është e palëvizshme, nuk e qarkullon më gjakun dhe sjell vdekjen e personit.

Do të doja të theksoja një aspekt të fundit të ftesës së Zotit: është gjithashtu një thirrje për të parë në sytë e atyre që vuajnë dhe për ta bërë ndihmën ndaj të tjerëve, para së gjithash, një takim midis vëllezërve të bashkuar në përqafimin e vetëm të Atit. Papa Françesku këmbënguli edhe në këtë. Ai pyeste: “Kur jepni lëmoshë, a e shikoni lypësin në sy? A ia prekni dorën për të ndjerë mishin?” (Angelus, 27 tetor 2024) dhe përfundoi: “Lëmosha nuk është bamirësi. Ai që merr më shumë hir nga lëmosha është ai që e jep atë, sepse e lë veten të shihet nga sytë e Zotit” (ibid.). Ata që duan vërtet “nuk kufizohen vetëm në dhënien e diçkaje: ata dëgjojnë, dialogojnë, kërkojnë të kuptojnë situatën dhe shkaqet e saj […] janë të vëmendshëm ndaj nevojave materiale dhe shpirtërore, ndaj zhvillimit të plotë të personit” (Mesazhi për Ditën e Shtatë Botërore të të Varfërve, 13 qershor 2023, 5).

Dhe, mund të përfundonim duke parë Marinë, në bamirësinë e së cilës përmbushet gjithë sa thamë: në dashurinë e saj të kujdesshme në Kanë (krh. Gjn 2, 1-11), të shqetësuar në gjurmët e Birit të saj (krh. Lk 2, 41-49; 8, 19-21), të përfshirë nga afër dhe në gjunjë te këmbët e kryqit (krh. Gjn 19, 25-27). Asaj ia besoj të gjithëve ju dhe veprën tuaj në këtë tokë kushtuar asaj, duke u lutur që fryma e amësisë së Saj universale të frymëzojë gjithnjë e më plotësisht thirrjen e besimit. Le t’i themi asaj: “Na mëso të të njohim gjithmonë si Nënë, burim mëshire, bark faljeje, përqafim shprese, derë Lavdie” (Lutja e Shën Gjon Palit II drejtuar Zojës së Almudenës, 15 qershor 1993).