Në periferi të Luandës, aty ku pritet mesazhi i Papës për paqe dhe pajtim
R.Sh / Vatikan (Kronikë nga Luanda, Angola)
Rrugët me pluhur janë gjysmë të shkreta. Andej këndej shihen ndërtesa dhe dyqane të rrënuara të llojeve të ndryshme: pjesë këmbimi për makina, ushqime, pika ushqimore, shitës kinezë me pakicë, dyqane lëndë ndërtimi, shtëpi funeralesh. Pastaj vijnë ata, burra, gra dhe fëmijë që rreshtohen pranë kangjellave mbrojtëse dhe në anë të rrugës. Shitësit ambulantë tregtojnë ushqime, artikuj të dorës së dytë, aromatizues ajri për makina, llamba, rroba dhe cikërrima të tjera për të nxjerrë ndonjë lek për familjen. Kështu është periferia e Luandës, banesa të shpërndara larg njëra-tjetrës, infrastrukturë e mangët dhe varfëri. Vetëm pak kilometra larg, pamja ndryshon: në kryeqytetin e Angolës sheh ndërtesa, rrokaqiej, bregdeti i bukur me palma dhe një shteg biçikletash, dhe qendra tregtare. Por këtu, të uriturit struken në cepa rrugësh, duke synuar fytyra të reja dhe të panjohura për t’iu kërkuar para dhe ushqim.
Në famullinë ku Papa do të takohet me klerin
Nga Papa Leoni XIV, i cili do të vizitojë Angolën nga 18 deri më 21 prill, ndalesa e tretë në udhëtimin e tij apostolik në Afrikë, pritet një "thirrje për përgjegjësi" për "të gjithë": politikanë, klerikë, krerë të feve, "dhe shumë të tjerë, sepse secili prej nesh mund të bëjë diçka pavarësisht nga pozita jonë shoqërore", thotë për mediat e Vatikanit Atë Silva Antonio, një frat kapuçin i kuvendit të famullisë së Zojës së Fatimes në Luandë, ku jeton me nëntë rregulltarë të tjerë. Në kishë po bëhen përgatitje për mbërritjen e Papës, sepse këtu, më 20 prill, Ati i Shenjtë do të takohet me ipeshkvijë, meshtarë, burra dhe gra të kushtuar Zotit, si dhe punonjës baritorë, dhe do të dëgjojë dëshmitë e tyre. Gjatë një pushimi, frati na shpjegon gjendjen shoqërore dhe kishtare me të cilën do të ballafaqohet Papa.
Shkollat dhe kontributi i Kishës
Atë Silva është me origjinë nga provinca e Uizhes, rreth 200 kilometra larg Luandës. Ka studiuar në Itali në Universitetin Papnor Urbaniana dhe shpjegon se në periferi të kryeqytetit nuk kishte asgjë deri në vitet 1950. Për shembull, etërit kapuçinë, në lagjen Nelito Soares, ku ndodhet famullia e Zojës së Fatimës, themeluan shkollën e parë për fëmijët e Angolës «San Domenico», dhe seminarin «Sant'Antonio». Sistemi arsimor, në fakt, më parë bazohej në modelin e huazuar nga kolonizatorët portugezë, dhe të vetmet shkolla ishin ato për fëmijët e tyre dhe ato të të ashtuquajturve "të asimiluar", ata që kishin demonstruar përshtatjen e tyre me gjuhën dhe kulturën portugeze. Ishin misionarët ata që themeluan shkolla dhe institute. Më vonë u shtetëzuan gjatë regjimit marksist dhe qeveria filloi t'ia kthente këto shkolla Kishës vetëm në vitin 1992, pas vizitës së Gjon Palit II këtu.
Gjendja në periferi
Në famullinë kushtuar Zojës së Fatimes, e cila mbledh rreth vetes afërsisht 300,000 besimtarë, përveç veprimtarive baritore dhe ndihmës për të sëmurët, ofrohen shërbime të ndryshme, duke përfshirë kurse trajnimi të tilla si anglisht, shkenca kompjuterike, gatim dhe pikturë, dhe projekte që synojnë zhvillimin njerëzor. "Është një mënyrë për t'u ofruar njerëzve trajnim dhe mundësi për të gjetur punë", thotë Atë Silva. Kërkohet një tarifë e vogël për pjesëmarrjen në kurse, e cila shërben për të paguar instruktorët, të cilët në këtë mënyrë gjejnë punë. Por famullia nuk i harron më të varfrit, dhe kështu kapuçinët kanë hapur edhe një kuzhinë për të varfrit. "Ata vijnë çdo ditë në orën 23:00, marrin atë që u nevojitet për drekë dhe pastaj marrin diçka në shtëpi për darkë", shpjegon françeskani.
Në pritje të Papës
Papa Leoni po pritet këtu "me gëzim të madh", "sepse për të krishterët, për jetën e tyre, është gjithmonë gëzim të presësh Papën", shpjegon Atë Silva. Angola ishte vendi i parë në brezin e Afrikën Nënsahariane që pranoi Ungjillin, dhe të krishterët, duke u ndjerë pjesë e Kishës universale, duan të rriten, kështu që presin "me gëzim të madh mesazhin e Papës, i cili me siguri do të jetë një mesazh paqeje, pajtimi dhe shprese". Natyrisht, vazhdon prifti, ka nga ata që e përjetojnë këtë moment me emocione më të mëdha dhe nga ata që thonë: "Papa po vjen, por çfarë ndryshon? Çfarë do të ndodhë pastaj?" Sipas Atë Silvas, është e nevojshme të ketë një këndvështrim më të gjerë dhe të vërehet ajo që Papa u thotë të krishterëve dhe – si në shumë dokumente të Kishës – të gjithë njerëzve me vullnet të mirë. Prandaj, ka nga ata që e presin mesazhin e tij të paqes, pajtimit dhe mirësisë.
Tokë misioni
Lidhur me realitetin kishtar në vend, Atë Silva pranon: "Ne jemi, siç thonë, një tokë misioni. Angola është një vend i ri, le të themi, në rritje, jo vetëm shoqërisht, por edhe brenda Kishës." Pra, vazhdon frati kapuçin, "ka ende nevojë për njerëz që janë të përkushtuar ndaj kujdesit baritor, sepse njerëzit me të vërtetë kanë nevojë për ne, për dorën e atyre që mund të sjellin edhe një mesazh gëzimi, shprese dhe paqeje". Sa i përket asaj që Papa mund t'i thotë Kishës angoleze, Atë Silva përfundon me fjalët se ipeshkvijtë, meshtarët dhe rregulltarët, të mbledhur në famullinë kushtuar Zonjës sonë të Fatimes, presin fjalë që të mos harrojnë identitetin e tyre. Sepse ndonjëherë, kur bëjmë shumë gjëra, mendojmë se po i bëjmë mirë, "por kur dëgjojmë një zë tjetër që na kujton identitetin tonë dhe na fton të mos harrojmë se ajo që bëjmë buron nga kush jemi, atëherë, me siguri, ndodh një përtëritje e brendshme që na shtyn të vazhdojmë angazhimin tonë dhe na ndihmon të kuptojmë drejtimin në të cilin duhet të ecim".
