"Kush më ka parë mua, ka parë Atin."

R.Sh. / Vatikan

Ungjilli  Gjn 14, 1-12

Nga Ungjilli shenjt sipas Gjonit

Në atë kohë Jezusi u tha nxënësve të vet: “Mos t’ju shqetësohet zemra! Besoni në Hyjin edhe në mua besoni! Në shtëpinë e Atit tim ka shumë banesa. Po të mos kishte, a do t’jua thosha: ‘Po shkoj t’ju bëj gati vendin’? Kur të shkoj e t’ju përgatis vendin, do të vij prapë e do t’ju marr tek unë, që aty ku jam unë, të jeni edhe ju. Ku shkoj unë, ju e dini rrugën.” “Zotëri – i tha Toma – ne  s’dimë ku po shkon. Si, pra, mund ta dimë udhën?” Jezusi u përgjigji: “Unë jam Udha, e Vërteta dhe Jeta. Askush nuk shkon tek Ati pos nëpër mua. Nëse më njohët mua, do ta njihni edhe Atin tim. Qysh tash e njihni dhe e keni parë.”  Filipi i tha: “Zotëri, na e dëfto Atin e na mjafton!” “O Filip – i tha Jezusi – kaq shumë kohë jam me ju e nuk më njohe ende? Kush më ka parë mua, ka parë edhe Atin. Si thua, pra: ‘Na e dëfto Atin!’ Po a nuk beson se unë jam në Atin e Ati është në mua? Fjalët që jua them, nuk jua them prej vetvetes: Ati që banon në mua i kryen veprat e veta. Më besoni mua: Unë jam në Atin dhe Ati është në mua. Përndryshe, besoni për shkak të vet veprave!  Përnjëmend, përnjëmend po ju them: kush beson në mua, veprat që i bëj unë edhe ai do t’i bëjë. Madje do të bëjë edhe më të mëdha se këto, sepse unë po shkoj tek Ati”.

Të dielave të fundit të Pashkëve dëgjojmë disa fjalë të marra nga "fjalët e lamtumirës" të Ungjillit të katërt, ato të thëna nga Jezusi në fund të Darkës së Mbrame me dishepujt e tij. Përmes këtyre fjalëve, Zoti i lavdishëm, i ringjallur dhe i gjallë na flet me fjalë që përmbledhin të gjithë mesazhin e Ungjillit dhe ndërtojnë një urë midis jetës tokësore të Jezusit dhe të ardhjes së tij në lavdi.

Ndarja e Jezusit nga "miqt" e tij (krh. Gjn 15,13-15) është e afërt, dhe ai sapo ka parashikuar tradhtinë e Judës (krh. Gjn 13:21) dhe mohimin e Pjetrit (krh. Gjn 13,38). Që dishepujt të mos trishtohen nga ndarja, Jezusi u drejtohet atyre me shumë butësi – "Mos t’ju shqetësohet zemra"  – dhe i fton të kenë besim: "Kini besim në Hyjin dhe kini besim edhe tek unë."

Jezusi u kishte thënë tashmë se puna e vërtetë që i pëlqen Hyut është besimi (krh. Gjn 6,29); këtu, në këto rrethana krize për dishepujt e tij, të hutuar për të ardhmen që i pret, ai e forcon besimin e tyre me një premtim: "Në shtëpinë e Atit tim ka shumë dhoma; po shkoj t'ju përgatis një vend". Jezusi është gati të hyjë në shtëpinë e Atit, në Mbretërinë Qiellore, por së pari u premton dishepujve të tij se ndarja prej Tij do të jetë vetëm e përkohshme: "Kur t'ju kem përgatitur një vend, do të kthehem dhe do t'ju marr pranë vetes, që aty ku jam unë të jeni edhe ju". Ky është ngushëllimi i madh për ata që i qëndrojnë besnikë Jezusit dhe përjetojnë një marrëdhënie të ngushtë me të: asgjë dhe askush nuk mund t'ia rrëmbejë këta nga dora (krh. Gjn 10,28-29), si tani ashtu edhe në fund të kohës, kur Ai të vijë në lavdi dhe t'i marrë me vete.

Megjithatë, Jezusi e di mirë se nuk mjafton t’u tregojë pikën e mbërritjes; lypset treguar edhe rruga për të mbërritur atje. Për këtë arsye ai shton: “Për vendin ku po shkoj unë, ju e dini udhën. Por Toma nuk e kupton dhe e pyet: “Zot, ne nuk e dimë se ku po shkon, dhe si mund ta dimë udhën?” Megjithatë, ai vetë pak më parë i kishte nxitur dishepujt e tjerë të shkonin me Jezusin, të shkonin dhe të vdisnin me të (krh. Gjn 11,16)... Jezusi pastaj i përgjigjet: “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta. Askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje.”

Këto fjalë solemne shprehin veçantinë e Krishterimit: që kur Zoti u bë njeri në Jezusin, ky njeri hapi një rrugë të vetme drejt Zotit. Kështu që, tani për të njohur Zotin duhet të njohësh Jezusin, për të besuar në Zot duhet të besosh në Jezusin. E vërteta është një person, është Jezu Krishti: është ai që me jetën e vet na ka treguar rrugën për të shkuar tek Ati, prandaj rruga është rruga e jetës së Jezusit, dhe duke jetuar si ai ne mund të marrim pjesë në jetën e tij, e cila është jeta e vërtetë në plotësinë e saj, “jeta e amëshuar”!

Ja arsyeja pse fill më pas, Filipit, i cili i kërkon: “Na trego Atin dhe do të na mjaftojë”, Jezusi i përgjigjet: “Kush më ka parë mua, ka parë Atin... Unë jam në Atin dhe Ati është në mua.”

Në Besëlidhjen e Vjetër, “Ai që sheh Hyun vdes” (krh. Dal 33,20), thotë vargu biblik sepse kjo është mënyra për të shprehur shenjtërinë e Hyut, të vërtetën e Hyut i cili nuk mund të marrë fytyrën e një njeriu, por i cili vetë ngre velin i cili i mbulon fytyrën.

Besimtari i Besëlidhjes së Vjetër i kërkonte vazhdimisht Hyut t’i tregonte fytyrën e tij; kjo është dëshira më e thellë që banon brenda tij, është pyetja e Moisiut (krh. Dal 33:18), është thirrja e psalmistit (krh. Ps 43,3). Megjithatë, fytyra e Hyut shfaqet pas vdekjes... Por humanizimi i Hyut te Jezusi e bëri të mundur këtë vizion, aq sa te prologu i Ungjillit të katërt pohohet: “Askush nuk e ka parë kurrë Hyun, por Biri i vetëm na e ka treguar” (krh. Gjn 1,18). Po, Jezusi është rrëfimi i mbramë dhe përfundimtar i Zotit, dhe kushdo që sheh fytyrën e Jezusit sheh Atin.

Por çfarë shihnin dishepujt përveç se një njeri, asgjë tjetër përveç një njeriu, i cili me jetën e tij foli për Zotin?

Ata që e panë Jezusin të jetonte dhe të vdiste në atë mënyrë, duhej të besonin se ai njeri kishte folur vërtet për Zotin: dhe Zoti, duke e ringjallur nga të vdekurit, deklaroi se në jetën e jetuar nga Jezusi, ishte thënë gjithçka thelbësore për ta njohur Atë vetë. Kur Zoti ynë donte ta zbulonte veten plotësisht, pa hije territ, e bëri këtë te një njeri, te Jezusi, "shëmbëlltyra e Zotit të padukshëm" (Kol 1,15): ky është besimi ynë i palëkundur dhe rruga në të cilën shkojmë për të takuar Zotin Jezus, duke pritur ardhjen e tij në lavdi, kur ai do të na marrë me vete.