Kryeipeshkvi Michel Jalakh: pranë libanezëve që jetojnë martirizimin çdo ditë

R.SH. - Qyteti i Vatikanit

Një vend që «paguan çmimin e tensioneve, si rajonale ashtu edhe botërore», në kuadrin e «pozitës së tij gjeografike dhe politike»: pas vendimeve të të gjithë «përgjegjësve» të përfshirë, «ka njerëz që vdesin, që vuajnë, baballarë e nëna që humbasin fëmijët para syve të tyre ose, anasjelltas, fëmijë që nuk gjejnë më prindërit». Ky është Libani i sotëm, më shumë se një javë pas fillimit të bombardimeve izraelite mbi vendin e cedrave kundër pozicioneve të Hezbollahut, sipas fjalëve të Imzot Michel Jalakh, kryeipeshkëv titullar i Nisibit të Maronitëve.

Me origjinë nga zona lindore e Bejrutit, që nga viti 2023 imzot Jalakh është sekretar i Dikasterit të Selisë së Shenjtë për Kishat Lindore. Përmes mediave të Vatikanit, prelati lëshon një thirrje për të «mos mbyllur sytë para vuajtjeve» të tokës së tij, Libanit, të «mos mendojmë se janë larg nesh: duhet të vazhdojmë të paktën të flasim për to gjithmonë», pohon imzot Jalakh.

Viktima edhe mes të shpërngulurve

Të dhënat zyrtare të Ministrisë libaneze të Shëndetësisë, në një përditësim sa tragjik aq edhe të pashmangshëm, flasin për mbi 600 të vdekur dhe më shumë se 800.000 të shpërngulur që nga 2 marsi. Është vetë kryeipeshkvi imzot Jalakh ai që kujton se në orët e fundit «mjerisht pati një sulm ndaj njerëzve paqësorë që janë më shumë se të shpërngulur: kishin shkuar të flinin në plazh dhe aty u vranë». Fjala është për sulmin izraelit në shëtitoren buzë detit në Ramlet al Bayda në Bejrut, i cili shkaktoi të paktën 8 të vdekur dhe mbi 20 të plagosur.

Kushtet janë «tmerrshme», bëhet fjalë për njerëz «që ishin në plazh, por edhe në trotuare, sepse strukturat e pritjes janë tashmë plot». Të rinjtë nuk shkojnë në shkollë, përtej rreziqeve të pranishme, sepse strukturat arsimore janë përshtatur për të strehuar të shpërngulurit. Kjo ndodh me shkollat, por edhe me «manastiret, strukturat fetare, universitetet, qendra të tjera» dhe kjo në fakt «sigurisht paralizon gjithçka, shoqërinë dhe vendin», një komb, thekson imzot Jalakh, që tashmë ishte në gjendje të «vështirë».

Libani si "kurban" gjeopolitik: sendi vuan për shkak të pozicionit të tij strategjik dhe interesave të fuqive të mëdha.

Kriza humanitare: shpërngulja masive ka tejkaluar kapacitetet e pritjes, duke i detyruar njerëzit të jetojnë në rrugë e plazhe.

Detyra e botës: kryeipeshkvi Imzot Michel Jalakh kërkon që bota të mos qëndrojë indiferente dhe të mos e harrojë këtë tragjedi.