At Toni Elias: "Në Liban rrethuar nga lufta, mbetemi në shtëpitë tona"
R.SH. - Vatikan
Mendimi i tij i parë shkon për At Pierre El Raii, priftin nga jugu i Libanit i vrarë dy ditë më parë nga një bombardim izraelit, funerali i të cilit u mbajt sot në Qlayaa, fshati ku ai shërbente si famullitar: «Ishte një vëlla yni shumë i dashur, një burrë guximtar. Vdekja e tij na hidhëron pamasë: për ne ai është një martir i fesë sepse humbi jetën ndërsa po shkonte për të ndihmuar njerëzit e goditur nga raketa»
Dhimbja e thellë e At Toni Elias
Kur arrin të flasë me mediat vatikane, At Toni Elias, nënkryetar i Kishës në Rmeish, tregon dhimbjen për vdekjen e At Pierre El Raii, një meshtar maronit i jugut të Libanit, i vrarë nga një bombardim izraelit dy ditë më parë. Funeralet e tij u mbajtën sot në Qlayaa, fshati ku ai ishte pfamullitar. "Ishte një shok i dashur dhe një njeri i guximshëm. Vdekja e tij na pikëllon shumë. Për ne është një martir i fesë sepse humbi jetën duke ndihmuar njerëzit që u goditën nga raketat", thotë ai, duke shprehur dhimbjen e thellë.
Situata e Luftës dhe Bombardimet
Rreth fshatit Rmeish, i vendosur në zemër të jugut të Libanit, po zhvillohet një luftë intensive. Bombardimet izraelite kanë si qëllim shkatërrimin e milicive Hezbollah, që mbështeten nga Irani dhe që lëshojnë raketa drejt Izraelit. At Elias thotë se zhurma e shpërthimeve është bërë një pjesë e përditshme e jetës së tyre: "E dëgjojmë çdo ditë mbi kokat tona. Dy bomba shkatërruan një shtëpi, por fatmirësisht nuk pati viktima."
Evakuimi i Fshatrave
Në dy nga pesë fshatrat të krishterë të rajonit, nuk ka mbetur askush më: të gjithë banorët janë evakuuar. Fshati i At Elias, bashkë me fshatrat Debel dhe Ain Ebel, janë ende të banuara. "Ne nuk largoheni. Nuk ka ushtarë të Hezbollah, nuk ka raketa këtu. Nuk jemi rrezik për askënd. E vetmja frikë e jona është që, pasi të dalim nga shtëpitë tona, nuk mund të kthehemi më".
Rreziku i Lëvizjes dhe Probleme të Furnizimit
Rmeish, që ndodhet afër kufirit me Izraelin, është plotësisht i rrethuar nga lufta. Dritaret e daljes dhe hyrjes janë jashtëzakonisht të rrezikshme. Për të udhëtuar nëpër rrugët e pakta që lidhen me Beirutin, banorët duhet të shoqërohen nga ushtria libaneze. "Tani, siguria e furnizimit me ushqim është një problem shumë i madh. Kisha dhe autoritetet lokale po përpiqen të sigurojnë ushqim dhe naftë, por nuk është e lehtë", shpjegon At Elias.
Sfidat për të Strehuarit dhe Evakuimi i Tjetër
Deri para disa ditësh, në fshatin Rmeish jetonin edhe 200 refugjatë shiitë dhe sunitë, që kishin ardhur nga fshatra të tjerë të evakuuar. Por ata u detyruan të largohen. "Ushtarët izraelitë na thanë se duhej të vendosnim: nëse këta refugjatë nuk do të largoheshin, do të ishim ne që do të duhej të largohemi. Ata ndoshta kishin frikë se mund të fshiheshin elemente të Hezbollah mes tyre", thotë ai.
Shpresa Nuk Ka Vdekur
Megjithë frikën nga lufta dhe pasigurinë për të ardhmen, shpresa ende nuk ka vdekur në Rmeish. "Sepse besimi nuk është vrarë nga bombat. Ne pmeshtarët, çdo ditë, kremtojmë dy Meshë, bëjmë adhurimin e Eukaristisë dhe besimtarët marrin pjesë, duke iu besuar plotësisht Zotit. Këto janë armët tona", përfundon At Elias.
