Vëlla Matthew: Krishtlindjet në Ukrainë, ku drita do të triumfojë mbi terrinat

R.SH. / Vatikan

"Për ne, ju jeni shenjë e shpresës së paqes, që të gjithë e kemi në zemrat tona". Kështu i priti Vëllau Matthew 15,000 të rinjtë e Bashkësisë së Taizé-së të cilët, nga 28 dhjetori e deri më 1 janar, u mblodhën në kryeqytetin francez, Paris për takimin tradicional evropian të fundvitit. "Me praninë e tyre - shpjegoi Eprori në intervistën me median e Vatikanit - të rinjtë ukrainas dëshmojnë dëshirën për të jetuar në paqe dhe për të qenë pjesë e familjes evropiane. Shprehin edhe dëshirën për të bashkëvepruar me të rinj të tjerë, diçka që ndoshta, tani për tani, nuk është aq e lehtë për t'u bërë në vendin e tyre". Ndërmjet të rinjve të pranishëm ishin shumë katolikë grekë, së bashku me katolikë ortodoksë dhe të ritit latin. Të gjithë të rinjtë sollën dëshminë e atyre që e jetojnë çdo ditë realitetin e ashpër të luftës, të atyre që kanë ikur nga konflikti, e të atyre që jetojnë në Evropë si emigrantë, larg vendit të tyre.

Para Krishtlindjes, Eprori i bashkësisë së Taizé-së Vëllau Matthew kishte udhëtuar edhe në Ukrainë, duke vizituar pjesën perëndimore të vendit, e edhe Zaporizhian në juglindje, në kufi me vijën e frontit. Reflektimet e lindura gjatë këtij udhëtimi u përfshinë në meditimet që prifti ndau me të rinjtë evropianë gjatë takimit të tyre në Paris. "Në Ukrainë, në Lviv, Ternopil dhe Zaporizhia" - kujtoi në predikimin e tij të mërkurën, më 31 dhjetor, "takova shumë njerëz të guximshëm që qanin, por që shpesh, falë fesë së tyre, u ringjallën si Maria Magdalenë, për t'u përhapur të tjerëve lajmin e mirë që jeta është më e fortë se vdekja. Ata janë shenjat më të gjalla se drita që festojmë gjatë këtyre ditëve të Krishtlindjes shkëlqen vërtet në errësirë ​​dhe se errësira nuk mundi ta shuaj".

Vëlla Matthew, pse vendosët të vizitonit Ukrainën pavarësisht nga kërcënimi i luftës? Si e shpreh ky vendim thirrjen e Bashkësisë të Taizésë?

Ideja për të shkuar erdhi mjaft spontanisht; mbajmë mend se disa vëllezër vizituan Ukrainën muajt e fundit. Isha këtu, në Paris, për shugurimin e ipeshkvit Ihor Rantsya, i cili tani është Ipeshkëv i Heparkisë Greko-Katolike Ukrainase të Shën Volodimirit të Madh të Parisit. Disa ipeshkvij ishin atje, duke përfshirë Maksym Ryabukha, Eksarkun Greko-Katolik  të Donetskut, i cili tani jeton në Zaporizhzhia. Papritmas mendova: meqenëse kaq shumë të rinj ukrainas vijnë në Taizé, duhet të japim një shenjë të vogël solidariteti. Kështu që, pasi bëmë verifikimet e nevojshme, vendosëm të largoheshim dhe në mbrëmjen e 21 dhjetorit isha në aeroplan për në Krakov. Të nesërmen shkuam në Ternopil, e më pas zbritëm në Zaporizhzhia. Nuk u shqetësova kurrë, pavarësisht situatës së rrezikshme. Kjo, edhe sepse duhet të jemi gati të shprehim solidaritet. Gjithashtu e dija se miqtë tanë nuk do të na vinin kurrë në rrezik. Bashkësia jonë u themelua gjatë një konflikti nga Vëllai Roger, i cili u largua nga Zvicra për në Francë në fillim të Luftës II Botërore. Mbërriti pastaj në Taizé, zonë ku pati shumë vuajtje, edhe pse e gjithë kjo ishte pjesë e përvojës themeluese të komunitetit tonë. E, për mua, kjo është pyetja e madhe sot: a jemi të thirrur për të qenë të pranishëm në këto situata lufte, ku ka çarje në familjen njerëzore?

Cila është rëndësia e pranisë së të rinjve ukrainas në takimin e Taizé-së në Paris? Çka mund të ndajnë ata me të rinj të tjerë e çka mund të nxjerrin nga kjo përvojë?

Me praninë e tyre, shprehin dëshirën për paqe dhe për të qenë pjesë e familjes evropiane. Shprehin edhe dëshirën për të bashkëvepruar me të rinj të tjerë, diçka që ndoshta tani nuk është aq e lehtë për t'u bërë në Ukrainë. Shpresoj se ata do të marrin forcë të re për të vazhduar jetën e tyre të përditshme, në këto situata shumë të vështira. Shoh tek ukrainasit - e mendoj se kemi diçka për të mësuar prej tyre - një lloj këmbënguljeje përmes shpresës, e kjo u jep  forcën për ta duruar situatën aktuale.

Ju vizituat Zaporizhien, një nga qytetet më të rrezikshme, shumë afër vijës së frontit. Si ndikoi kjo përvojë në përshpirtërinë tuaj?

Ishte shumë e rëndësishme të ishe atje në ato ditë. Papritmas e kuptova  çfarë do të thotë kur pohojmë se me lindjen e Jezusit drita erdhi në botë, drita që shkëlqen në errësirën, e cila nuk e ka pushtuar. Për mua, kjo ishte shumë e rëndësishme dhe dëshmohet nga ajo që përjetojnë të rinjtë, por edhe të krishterët e rritur e shoqëria në tërësi: se drita është e pranishme dhe shkëlqen në errësirë. Feja jonë na tregon se errësira nuk do ta ketë fjalën e fundit!