Dom Gaitano Lleshaj: koha Ardhjes, heshtja sjell Hyjnoren
R.SH. / Vatikan
Meshtari nga Administratura Apostolike e Jugut, dom Gaitano Lleshaj na ofron një meditim për kohën e Ardhjes, në rrugëtimin tonë drejt kremtimit të Lindjes së Jezu Krishtit. Ndërkohë që bota përgatitet për festë, pohon don Gaitano, koha e Ardhjes na thërret në brendi, atje ku shpërthen zëri i butë: “Ja, Unë po vij.” Krishti nuk vjen në jetë perfekte. Ai vjen në realitetin tonë, në plagët, frikërat, boshllëqet, gabimet, lodhjet, dobësitë. Ai vjen që të bëjë vetë dritë në ne. Të ndjekim meditimin e tij:
Dom Gaitano Lleshaj
Heshtja që sjell Hyjnoren
Kohëzgjatja e viteve rrotullohet sërish drejt një stine unike, delikate dhe të shenjtë: Kohës së Ardhjes. Kjo nuk është thjesht një periudhë në kalendarin liturgjik, por një mister i thellë shpirtëror, një vend i heshtur ku Zoti na rikthen për t’u riformuar, për të na përgatitur dhe për të na bërë gati të takojmë një të Vërtetë që tejkalon çdo pritje njerëzore. Koha e Ardhjes është porta e madhe përmes të cilës hyn në historinë tonë krijuesi , duke zgjedhur të vijë jo me zhurmë, por me brishtësinë e një foshnje, me heshtjen e një stalle dhe me thjeshtësinë e një zemre që troket. Në thelbin e tij, Ardhja është koha e etjes: etja e njeriut për Zotin dhe, në mënyrë tronditëse, etja e Zotit për njeriun. Në këtë bashkim etjesh lind historia e shpëtimit.
Pritja – gjendja shpirtërore e njeriut biblik Nga Abrahamit që pret birin e premtuar, te Izraeli që pret Mesinë e shpëtimit, Bibla është plot me burime pritjeje. Dhe kjo pritje nuk është pasive; ajo është një akt besimi, një formë e lutjes që merr frymë. Në kohën e ardhjes, Kisha na rikthen në këtë udhëtim të brendshëm, atje ku njeriu mëson të presë duke besuar, të kërkojë duke u transformuar, të shpresojë duke u shenjtëruar. Kjo është arsyeja pse liturgjia e kësaj kohe nis me thirrjen e fortë të profetit Isaia: “Përgatisni udhën e Zotit!” Jo një udhë fizike, por atë që kalon përmes shkretëtirave të zemrës, ngurtësive, frikave dhe fijeve të holla të mëkatit që shpesh nuk i shohim, por që na mbajnë mbyllur nga hiri.
Drita që lind nga errësira
Koha e Ardhjes është një udhëtim nga errësira në dritë. Çdo qiri që ndezim në kurorën eArdhjes është një akt teologjik: është shpallja se drita nuk mposhtet nga errësira, por lumturisht dhe me qetësi e depërton atë. Kjo nuk është drita e “më të fortit”, por drita e dashurisë që lind në thjeshtësi. Krishti që vjen nuk shfaqet si një mbret tokësor, por si “Drita e botës” që hyn në qetësinë e natës. Natën e Betlehemit, Zoti bëhet dritë që nuk verbohet, por ngroh; nuk kërcënon, por shëron. Në këtë kuptim, koha e Ardhjes është zhytje në misterin e dritës që transformon jetën.
Zëri i Gjon Pagëzuesit – thirrja për kthim
Në zemër të kohës së Ardhjes gjendet figura madhështore e Gjon Pagëzuesit, ai që nuk kërkon as lavdi as tituj, por bëhet vetëm Zë i të Vërtetës. Ai na i kujton fjalët më revolucionare të kohës së Ardhjes: “Kthehuni!” Kthimi nuk është frikë, por liri. Nuk është dënim, por shërim. Nuk është kthim mbrapa, por çlirim për të ecur përpara. Gjoni na mëson se Krishti vjen vetëm në zemra të hapura, zemra që pranojnë të heqin peshat që i rëndojnë. Pa këtë liri të brendshme, ndjesia e hyjnores mbetet e zbehur. Me këtë liri, Krishti vjen jo vetëm për të na vizituar por për të banur brenda nesh.
Maria – figura qendrore e kohës së Ardhjes
Në mes të pritjes, qëndron në heshtje një grua e re nga Nazareti: Virgjëresha Mari. Me “Po”-në e saj, njerëzimi bëhet bashkëpunëtor i Hyjit. Ajo e pranon misterin jo sepse e kupton plotësisht, por sepse e beson plotësisht. Maria është ikona e pritjes së pastër. Ajo nuk pret një ngushëllim psikologjik, por një ZOT që ndryshon historinë. Ajo nuk i thotë Zotit “më shpjego”, por “ja ku jam”. Në të, Ardhja merr formën e saj më të bukur: pritje që lind jetën, besim që lind dritën, heshtje që lind Hyjnoren.
Zoti që vjen – nuk vjen vetëm një herë
Shpesh mendojmë se Krishti erdhi vetëm në Betlehem. Koha e Ardhjes na mëson se Krishti vjen në tre mënyra:
a) Në histori – në Betlehem, një herë për gjithmonë. Hyji që bëhet fëmijë për t’u bërë i prekshëm për ne.
b) Në jetën tonë – çdo ditë. Në Sakramente, në Fjalën e Tij, në të varfrit, në praninë e Tij të fshehtë.
c) Në lavdi – në fund të kohëve. Ku Ai nuk vjen për të frikësuar, por për të shëruar, për të mbledhur, për të përmbushur dashurinë.
Koha e Ardhjes është përgatitja për këto tre ardhje. Ardhja ose Advent është koha kur mësojmë të njohim Zotin kur troket në dyert e jetës sonë.
Ardhja – Koha e një shpirti që zgjohet
Ardhja është kohë zgjedhjeje. A do të jetojmë në sipërfaqe apo në thellësi? Në ngutje apo në heshtje? Ndërkohë që bota përgatitet për festë, koha e Ardhjes na thërret në brendi, atje ku shpërthen zëri i butë: “Ja, Unë po vij.” Krishti nuk vjen në jetë perfekte. Ai vjen në realitetin tonë, në plagët, frikërat, boshllëqet, gabimet, lodhjet, dobësitë. Ai vjen që të bëjë vetë dritë në ne.
Koha e ardhjes – fillimi i transformimit
Në fund, koha e Ardhjes është fillimi. Është ftesa për të jetuar një jetë të re, jo të pushtuar nga frika, por të udhëhequr nga shpresa. Jo të robëruar nga e kaluara, por të hapur ndaj së ardhmes. Jo të mbyllur në vete, por të hapur ndaj Zotit që vjen. Krishti është Zoti që rikrijon gjithçka. Kur Ai hyn në jetë, çdo gjë merr dritë të re. Edhe plagët, edhe lotët, edhe gëzimet, edhe ëndrrat. Ardhja na mëson të ndezim drita jo vetëm në kurorën liturgjike, por në zemrat tona. Na mëson të presim jo me padurim, por me besim. Na mëson se Hyji nuk vjen nëpërmjet stuhive, por përmes një fryme të butë. Dhe mbi të gjitha, Ardhja na mëson se Zoti vjen – vjen gjithmonë, vjen për secilin, vjen për të na i ndriçuar shtigjet e jetës dhe për të na e dhuruar dhuratën më të madhe të histories, veten e Tij.
