Shën Klara e Asizit, kur shenjtëria thërret shenjtërinë

Vatican News

Shenjtëria thërret shenjtërinë, ashtu si dashuria thërret dashurinë. Sepse një zjarr që ndizet në zemër dhe ushqehet nga jeta e Hyjit nuk mund të mbetet vetëm një përvojë personale. Ai bëhet dëshmi, tërheq, frymëzon dhe është në gjendje t’ua ndryshojë jetën edhe të tjerëve.

Kështu ndodhi me Shën Klarën e Asizit. Jeta e saj mori një drejtim të ri kur pa dëshminë e Shën Françeskut dhe u prek nga zgjedhja e tij radikale për të lënë pas gjithçka që kishte në botë, për të kërkuar të vetmin thesar që nuk humbet.

Ishte viti 1206. Françesku, në një gjest të fortë dorëzimi të plotë te Hyji, hoqi rrobat e tij dhe zgjodhi varfërinë. Klara, atëherë vetëm dymbëdhjetë vjeçe, e pa këtë gjest dhe mbeti thellësisht e prekur. Ajo që pa nuk ishte thjesht një akt heqjeje dorë, por dëshmia e një njeriu që kishte vendosur t’ia besonte të gjithë jetën Hyjit.

Klara kishte lindur në vitin 1194, në një familje fisnike. Ishte e bija e kontit Favarone di Offreduccio degli Scifi. Por pas takimit me Françeskun, në zemrën e saj nisi të piqej një dëshirë tjetër: t’ia kushtonte jetën Hyjit.

Në vitin 1213, Klara mori vendimin që do të ndryshonte përgjithmonë jetën e saj. U largua nga shtëpia dhe shkoi te Françesku. Në Porziuncola, ai i preu flokët dhe e veshi me zhgunin françeskan, duke shënuar kështu fillimin e jetës së saj të kushtuar Hyjit.

Më pas Françesku e çoi në manastirin benediktin të Shën Palit, në Bastia Umbra. I ati nuk u dorëzua. Shkoi pas saj dhe u përpoq ta bindte të kthehej në shtëpi, por Klara nuk hoqi dorë nga zgjedhja e saj. Ajo kishte gjetur tashmë një pasuri tjetër, shumë më të madhe se ajo që mund t’i ofronte bota.

E strehuar më pas në kishën e Shën Damjanit, Klara nisi të mbledhë rreth vetes gra të tjera që dëshironin të ndiqnin të njëjtën rrugë. Kështu lindi Urdhri i Motrave të Varfra, një bashkësi e themeluar mbi varfërinë, lutjen dhe besimin e plotë në Hyjin.

Në rregulloren e parë, të hartuar nga Shën Françesku, gjendet edhe thelbi i thirrjes së Klarës: të vendosë çdo siguri në zemrën e Hyjit dhe t’i japë jetës «formën e Ungjillit». Nuk bëhej fjalë vetëm për të jetuar sipas disa rregullave, por për ta shndërruar krejt jetën në një përgjigje ndaj Ungjillit.

Klara vdiq në vitin 1253. Vetëm dy vjet më vonë, në vitin 1255, u shpall shenjtore. Por dëshmia e saj vazhdon të flasë edhe sot: një zemër që i hapet plotësisht Hyjit mund të bëhet dritë për shumë të tjerë.