Shën Antoni, profeti që shndërroi thjeshtësinë në shpresë

R.SH. / Vatikan

Ajo që na lë trashëgimi Shën Antoni i Padovës është një ftesë drejt thelbësores, si e vetmja rrugë për të kapërcyer pengesat dhe krizat. Nga Portugalia në Itali, ky shenjt – një nga më të dashurit e devocionit popullor – ishte dëshmitar i forcës profetike të Ungjillit, i cili qëndron përherë në anën e më të pambrojturve.

Fernando Martim de Bulhões (i njohur si Fernando i Buglionit) – ky ishte emri i tij i lindjes – u lind në Lisbonë nga një familje fisnike më 15 gusht të vitit 1195 (ndonëse, sipas disave burimeve, kjo datë mund të jetë edhe viti 1190). I tërhequr nga jeta rregulltare, në moshën 15-vjeçare Ferinandi hyri në urdhrin e Kanonikëve të Rregullt të Shën Augustinit, dhe në vitin 1219 u shugurua meshtar.

Një vit më vonë, në Koimbra (Coimbra) – ku Antoni ishte zhvendosur ndërkohë – mbërritën trupat e pesë misionarëve françeskanë të cilëve u ishte prerë koka në Marok. Kjo ngjarje tronditi mbarë Portugalinë dhe e shtyu Antonin drejt karizmës françeskane.

Antoni kërkoi të bëhej pjesë e Vëllezërve të Vegjël (Françeskanëve), me qëllimin për t'u nisur si misionar në Marok, mirëpo rrethanat ia pamundësuan realizimin e këtij projekti. Kështu, valët e jetës e sollën atë në Itali midis viteve 1220 dhe 1221. Mori pjesë në Kapitullin e Përgjithshëm të Françeskanëve në Asizi, pas të cilit jetoi për një periudhë pranë Forli-t (Forlì). Më pas, me mandat të shën Françeskut të Asizit, shën Antoni shërbeu si predikues në Romanjë (Romagna), në veri të Italisë dhe në Francë; në vitin 1227 ai u emërua Epror Provincial i Françeskanëve të Italisë Veriore. Shën Antoni ndërroi jetë më 13 qershor të vitit 1231, gjatë një udhëtimi duke u kthyer drejt Padovës, qytetit që e adoptoi dhe që sot mban emrin e tij.

Lutje Shën Antonit nga Padova

O i lumi dhe i mrekullueshmi shenjti shëna Ndue,

ti që zgjodhët shtegun e thjeshtësisë

për të gjetur thesarin e vërtetë të jetës,

ktheje vështrimin tënd plot dritë mbi ne.

Në këto kohë stuhish e krizash,

kur zhurma e botës na errëson shpirtin,

na mëso ta gjejmë paqen tek ajo që vlen vërtet.

Na dhuro hirin e një zemre të thjeshtë,

të aftë për të dëgjuar zërin e Zotit

dhe dhimbjen e të pambrojturve.

Ti që je pajtori i gjërave të humbura,

na ndihmo të gjejmë sërish shpresën e zbehur,

besimin e tronditur dhe dashurinë që na lidh me njëri-tjetrin.

Bëj që hapat tanë të ecin gjithmonë

drejt horizontit të paqes dhe të pajtimit.

O predikues i ëmbël i Ungjillit,

na mbaj nën mbrojtjen tënde

dhe prire jetën tonë drejt dritës që nuk perëndon kurrë.

Amen.