Kisha katolike kremton festën e Zemrës së Krishtit

R.SH. - Vatikan

Sot, në rrjedhën e vitit liturgjik, Kisha Katolike ndalet para një misteri që nuk kërkon të shpjegohet, por vetëm të jetohet: Zemrës së Shenjtë të Krishtit. Kjo ditë nuk është thjesht një kremtim i radhës, por një ftesë e ngrohtë për të gjetur strehë në atë bërthamë të pafundme ku Zoti rreh në njëtrajtshmëri me njeriun. Në një botë që shpesh nxiton nën logjikën e ftohtë të suksesit dhe efikasitetit, kjo festë vjen si një fllad i butë që na kujton se vlera jonë nuk matet me atë që bëjmë, por me atë se sa jemi të duam dhe jemi dashuruar.

Mrekullia e një brishtësie që shpëton

Zemra e Krishtit, e rrethuar me ferra e tejshpuar nga heshta, është dëshmia më e lartë e një Zoti që nuk na do nga largësitë e sigurta të qiejve. Zoti, duke u Mishëruar, mori një zemër njeriu për të provuar gëzimet tona, por mbi të gjitha, për të mbajtur peshën e plagëve tona. Ajo zemër e hapur na thotë se Zoti pranoi të bëhej i brishtë, pranoi të lëndohej nga braktisja dhe mosmirënjohja jonë, vetëm e vetëm që asnjëri prej nesh të mos ndihet kurrë i vetmuar në errësirën e shpirtit.

Nga ajo e çarë e shenjtë e Zemrës së Krishtit në Kryq nuk rrodhi thjesht gjak e ujë, por burimi i pashtershëm i një Mëshire që nuk njeh kushte apo kufij. Ajo nuk pret që ne të jemi të përsosur për të na hapur dyert; Krishti na kërkon pikërisht aty ku jemi – në rrëzimet, në thyerjet dhe në pluhurin e dobësive tona njerëzore.

Nga një zemër e shëruar, te një botë më njerëzore

Ky reflektim nuk mund të mbyllë sytë para dëshpërimit dhe stuhive të kohës sonë. Kremtimi i sotëm na fton të ulim kryet e të dëgjojmë rrahjet e zemrës sonë: Sa e lëmë veten të prekem nga vuajtja e tjetrit? Nëse e lejojmë veten të ngushëllohemi nga kjo dashuri e Zotit, thirrja jonë bëhet e qartë: të shndërrohemi në „bartës të paqes“ dhe të dhembëshurisë në një botë që shpesh bërtet e përjashton.

Të kremtosh festën e Zemrës së Krishtit do të thotë të mësosh të shikosh me sytë e Tij: të thyesh zinxhirët e egoizmit, të mos e shohësh të afërmin si një pengesë apo mjet, por si një vëlla e motër që ka nevojë për të njëjtën dashuri që na shpëtoi edhe ne.

Një psherëtimë lutjeje për sot: „O Jezus, i butë dhe i përvujatur me Zemër, bëji zemrat tona të ngjashme me Tënden“. Le të jetë kjo festë një çast pushimi e hiri, një urë drite ku secili prej nesh mund të rigjejë shpresën e humbur dhe bindjen e ëmbël se, pavarësisht çdo gjëje, fjala e fundit mbi historinë tonë do t'i takojë gjithmonë Dashurisë së Zotit.

Në një libër të vjetër uratësh në shqipe gjetëm këtë fjalë, që në këtë festë, e përherë, Jezusi na thotë: “ M’a çil zèrmen o njerì: Dishroj me ndejë me ty”! Jezu Krisht, zemërbutë dhe i përvujtë. Bëj që zemra ime t'i përngjajë Zemrës sate.