Më 7 mars kalendari kujton shenjtoret Perpetua e Feliçita, martire
R.SH. / Vatikan
Të arrestuara, në sa ishin ende katekumene, Perpetua, nënë njëzetedyvjeçare e një ferishteje, ende për gjinit dhe skllavja e saj, Feliçita, edhe ajo nënë e re e një foshnjeje, lindur në qelitë e burgut, u pagëzuan me ujin e sakramentit pak para se të pagëzoheshin me gjakun e tyre, derdhur për t’i qëndruar besnike Krishtit. U munduan t’i bindnin për të hequr dorë nga feja e krishterë: armiqtë e Zotit - me tortura e me vdekje; familjarët - me lutje e me lot. Për të shpëtuar jetën mjaftonte vetëm një fjalë, vetëm një gjest: t’i thonin “jo” Krishtit e të gjunjëzoheshin para idhujve. Dy nënat e shenjta u martirizuan bashkë, bashkë u lartuan në nderimet e lterit e po bashkë kremtohen sot nga Kisha.
Drita e Zotit në ditën tonë të errët të vuajtjes.
Në errësirën e burgjeve tona, mes vargonjve të gjërave që na bëjnë skllevër, në dhimbjen e një jete plot vuajtje: Hyji na arrin edhe aty dhe na dhuron forcën për të mposhtur prepotencën e historisë, dhunën e botës. Ky është mesazhi që na përcjellin sot shenjtëreshat Perpetua dhe Felicita. Përvoja e burgosjes së këtyre dy martireve të shekullit III përmbahet në një rrëfim që ka mbërritur deri te ne.
Ditari – i përfshirë në Mundimin e Perpetuës dhe Felicitës, vepër e Tertulianit – është një dokument i jashtëzakonshëm dhe i çmuar që na tregon historinë e një gruaje të re nga një familje e mirë, e arrestuar në vitin 203 p.K. në moshën rreth 22-vjeçare, në kohën e perandorit Septim Severi, në Kartagjenë për shkak të fesë së saj të krishterë dhe më pas e dënuar për t'u shqyer nga egërsirat së bashku me një grup të krishterësh.
Perpetua është nëna e një foshnjeje që ende e ushqen me gji dhe bashkë me të është një më e re, Felicita, vajza e shërbëtorëve të saj, e cila është shtatzënë. Me to janë edhe Saturnini, Revokati dhe Sekunduli, të cilët nuk janë pagëzuar ende dhe martirizimi do të bëhet Pagëzimi i tyre. «Kuptova se nuk duhej të luftoja me egërsirat, por kundër djallit – shkruan shën Perpetua në ditarin e saj –. Megjithatë, e dija se fitorja do të ishte imja». Një fitore që është për të krishterët e të gjitha kohërave, veçanërisht për ata të persekutuar, një inkurajim i vërtetë.
Duke qenë se sot është 7 mars, dita e festës së tyre, ja disa detaje prekëse dhe historike që e bëjnë dëshminë e Perpetuës dhe Feliçitës unike në historinë e krishtërimit:
1. Një miqësi që thyen klasat shoqërore
Një nga aspektet më të bukura të kësaj historie është lidhja mes dy grave:
Perpetua ishte një aristokrate, një grua e arsimuar dhe "e rangut të lartë".
Feliçita ishte një skllave, shërbëtore e familjes së Perpetuës. Në shoqërinë romake, ato ishin në pole të kundërta, por në burg dhe para vdekjes, ato u bënë motra të barabarta. Ato u përballën me martirizimin dorë për dore, duke treguar se para Krishtit nuk ka as skllav, as të lirë.
2. Lindja në burg e Felicitës
Feliçita ishte në muajin e tetë të shtatzënisë kur u arrestua. Sipas ligjit romak, gratë shtatzëna nuk mund të ekzekutoheshin. Ajo lutej që të lindte para ditës së dënimit, që të mund të martirizohej bashkë me miqtë e saj. Ajo lindi një vajzë në burg vetëm dy ditë para se të dilte në arenë. Kur rojet e burgut e tallnin për dhimbjet e lindjes, ajo u përgjigj: "Tani vuaj unë, por atje (në arenë) do të jetë një Tjetër brenda meje që do të vuajë për mua."
3. Qëndresa e Perpetuës ndaj babait
Babai i Perpetuës, i cili e donte shumë, shkoi disa herë në burg duke iu lutur në gjunjë që të mohonte Krishtin, qoftë edhe vetëm me fjalë, për hir të foshnjës së saj dhe për të shpëtuar jetën. Perpetua tregoi një vazo me ujë dhe e pyeti: "A mund të quhet kjo vazo me ndonjë emër tjetër përveç asaj që është?". Kur ai tha jo, ajo u përgjigj: "As unë nuk mund të quhem ndryshe nga ajo që jam: e krishterë."
4. Arena dhe vdekja
Më 7 mars të vitit 203, ato u dërguan në amfiteatrin e Kartagjenës. Fillimisht u sulmuan nga një lopë e egër (e zgjedhur për të simbolizuar gjininë e tyre). Ndonëse të plagosura, ato u ngritën, rregulluan flokët dhe rrobat për të ruajtur dinjitetin dhe u përqafuan me "pusi të paqes". Në fund, ato u vranë me shpata. Thuhet se Perpetua e drejtoi vetë dorën e xhelatit të ri dhe të frikësuar drejt fytit të saj.
Trashëgimia e tyre
Emrat e tyre janë përfshirë në Kanonin Romak (Lutja e Parë Eukaristike), gjë që tregon rëndësinë e tyre të jashtëzakonshme për Kishën që nga shekujt e parë.
Një kuriozitet historik:
A e dinit se teksti i ditarit të Shën Perpetuës është dokumenti i parë i shkruar nga një grua e krishterë që ka mbërritur deri në ditët tona? Është një dëshmi e rrallë ku dëgjojmë drejtpërdrejt zërin, frikën dhe besimin e një gruaje të shekullit III.
Lutja e ditës (Mesha e Shenjtë)
Kjo është lutja zyrtare që Kisha thotë sot në mbarë botën për nder të tyre:
"O Hyj, me dashurinë Tëre, Shën Perpetua dhe Shën Feliçita mposhtën tmerrin e persekutimit dhe kapërcyen mundimet e vdekjes. Na jep, po të lutemi, me ndërmjetësimin e tyre, hir që të rritemi gjithmonë në dashurinë Tënde. Nëpër Zotin tonë Jezu Krishtin, Birin Tënd, që me Ty jeton e mbretëron në bashkim me Shpirtin Shenjt, Hyj, në shekuj të shekujve. Amen".
