Bamenda: łzy, wiara i wspólne wołanie o pokój
Ks. Łukasz Bankowski- Watykan
Wzruszenie i nadzieja pasterza Kościoła
Już na początku arcybiskup Andrew Nkea Fuanya oddał atmosferę chwili słowami pełnymi wzruszenia i wiary. Witał Papieża jako „zwiastuna pokoju”, przywołując słowa proroka Izajasza. Nie krył, że przybycie Następcy św. Piotra do regionu dotkniętego konfliktem jest dla wiernych niemal niewiarygodnym darem: „Czym zasłużyliśmy na to, że Namiestnik Chrystusa przychodzi do nas w naszej małości?”.
Słowa te nabierały szczególnej mocy w kontekście dramatycznej rzeczywistości. Od ośmiu lat regiony anglofońskie Kamerunu doświadczają przemocy: tysiące ludzi zostało przesiedlonych, dzieci przez lata nie chodziły do szkoły, a duchowni byli prześladowani i zabijani. „Ziemia Bamendy jest zroszona krwią naszych dzieci”, mówił arcybiskup, nie ukrywając łez.
Nadzieja przedstawicieli wierzeń tubylczych
Głos zabrali także przedstawiciele tradycyjnych struktur społecznych. Fru Asaah Angwafor IV przypomniał, że to właśnie wodzowie plemienni oddawali ziemię pod budowę pierwszych kościołów i szkół. W jego słowach brzmiała zarówno duma ze współpracy z Kościołem katolickim, jak i ból spowodowany wojną domową, w której wielu przywódców zginęło, a ich domy zostały zniszczone. „Wierzymy, że Twoja obecność przyniesie pokój”, powiedział, wyrażając nadzieję całego ludu.
Jedność silniejsza niż podziały
Przedstawiciel Kościołów protestanckich, Fonki Samuel Forba, zwrócił uwagę na niezwykły owoc cierpienia, którym jest jedność. „Prześladowanie i cierpienie nie znają ani wiary, ani rasy. Człowiek pogrążony w wojnie potrzebuje pokoju, niezależnie od swojego wyznania”. Wspólne doświadczenie bólu doprowadziło do współpracy chrześcijan i muzułmanów na rzecz pojednania.
Wołanie o pokój ponad religiami
Równie mocno wybrzmiał głos wspólnoty muzułmańskiej. Mohamad Abubakar przywołał konkretne tragedie: ataki na meczety, zabójstwa dzieci i pasterzy, zniszczone życie całych rodzin. „Dziękujemy Bogu, że ten kryzys nie przerodził się w konflikt religijny” podkreślił, prosząc Papieża: „Pomóż nam odzyskać pokój”.
Świadectwa, które poruszają sumienia
Najbardziej przejmującym momentem były osobiste świadectwa. Siostra zakonna Carine Tangiri Mangu opowiedziała o swoim porwaniu: trzy dni w buszu, bez jedzenia i snu, przewożona nocą przez uzbrojonych ludzi. „Tym, co podtrzymywało naszą nadzieję, był Różaniec”, mówiła. Jej historia stała się symbolem codzienności wielu osób konsekrowanych, które mimo zagrożenia nadal służą ubogim.
Jeszcze inaczej wybrzmiało świadectwo rodziny uchodźców. Denis Salo mówił o utracie domu, śmierci bliskich i przymusowej ucieczce: „Zostawiłem wszystko, co posiadałem: dom, gospodarstwo i zwierzęta”. Dziś żyje z rodziną w skromnych warunkach, pracując jako stróż i ogrodnik. A jednak jego słowa były pełne wdzięczności: „Dziękujemy, Ojcze Święty, że przyszedłeś, aby nas pocieszyć”.
Znak nadziei dla przyszłości
Wszystkie te głosy: biskupa, króla, pastora, imama, siostry zakonnej i uchodźców złączyły się w jeden wspólny chór: chór bólu, ale i nadziei.
Spotkanie w Bamendzie pokazało, że mimo różnic religijnych i kulturowych istnieje coś głębszego: wspólne pragnienie pokoju. Podkreślił to także Leon XIV, który na zakończenie spotkania wraz z przedstawicielami innych religii wypuścił siedem białych gołębi - symbol pokoju. Ten prosty gest stał się wymownym znakiem: nawet na ziemi naznaczonej cierpieniem można jeszcze uwierzyć, że pokój jest możliwy.
PEŁNA TREŚĆ PRZEMÓWIENIA OJCA ŚWIĘTEGO
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś ten artykuł. Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się na newsletter klikając tutaj.
