Indyjska Orisa: powołania w ziemi męczenników

ks. Jakub Ostrożański RCI

Stan Orisa staje się centrum wiary i nadziei dla indyjskiej wspólnoty katolickiej, która historycznie najgłębiej zakorzeniona jest w południowo-zachodnim stanie Kerala, gdzie odsetek wiernych zbliża się do 20 proc. populacji. W pozostałych stanach kraju chrześcijanie stanowią około 2 proc. z 1,2 miliarda mieszkańców. Chrześcijańska mniejszość, w kraju, w którym w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat nastąpił wzrost związanego z hinduizmem religijnego nacjonalizmu, narażona jest ze strony grup ekstremistycznych na przemoc, która w stanie Orisa osiągnęła najwyższy poziom w latach 2007 i 2008.

Od prześladowań do procesu beatyfikacyjnego

Pod pretekstem zabójstwa hinduskiego przywódcy – odpowiedzialność za morderstwo zrzucono na chrześcijan, co później okazało się bezpodstawne – wywołana została fala przemocy, która przerodziła się w czystki etniczne wśród wiernych w dystrykcie Kandhamal. Zaatakowano wówczas ponad 360 kościołów i miejsc kultu, zniszczono 5600 domów, zabito ponad 100 osób, a 40 kobiet zostało zgwałconych. Ponad 60 000 chrześcijan zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów, a edukacja ponad 12 000 dzieci została przerwana. Ocaleni nie doczekali się sprawiedliwości, ale prześladowani wierni zawsze mogli liczyć na wsparcie Kościoła katolickiego. W 2023 roku, na prośbę biskupów Indii, Stolica Apostolska udzieliła nihil obstat na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego sług Bożych Kanteshwara Digala i towarzyszy, nazywanych „35 męczennikami z Kandhamal”, zamordowanych in odium fidei w stanie Orisa w 2008 roku.

Rozkwit powołań

Ziemia naznaczona przemocą i męczeństwem doświadcza obecnie niezwykłego rozkwitu powołań. 28 stycznia parafia św. Józefa w Godapur, w archidiecezji Cuttack-Bhubaneswar (dystrykt Kandhamal), cieszyła się święceniami czterech nowych prezbiterów: dwóch księży diecezjalnych i dwóch franciszkanów. Szafarzem święceń był bp Rabindra Kumar Ranasingh, którego niedawna sakra biskupia miała dla lokalnej chrześcijańskiej społeczności symboliczne znaczenie: w czasie eskalacji prześladowań posługiwał on w parafii, która była jedną z pierwszych ofiar ataków. Podczas Mszy świętej, w której wzięło udział około 3 tys. wiernych, nowy biskup pomocniczy zwrócił się do nowo wyświęconych kapłanów: „Jesteście obecnością i dziełem Chrystusa, który wybrał was, abyście służyli Jego ludowi, nawet za cenę własnego życia”. 16 lat temu wszyscy czterej neoprezbiterzy osobiście doświadczyli ataków na swoje rodziny i społeczności: część z nich straciła rodziców, krewnych i domy, podczas gdy inni zostali zmuszeni do ucieczki do lasu, doświadczając strachu i głodu. Jeden z nich, ks. Sugrib Baliarsingh mówi agencji Fides: „Widziałem, jak nienawiść niszczy ludzkie życie, ale doświadczyłem też przebaczenia i odwagi. To właśnie doprowadziło mnie do kapłaństwa”.

Nadzieja pozostaje żywa

Ks. Pradosh Chandra Nayak, wikariusz generalny archidiecezji Cuttack-Bhubaneswar, zauważa, że ​​„prześladowania miały na celu uciszenie chrześcijaństwa, ale zamiast tego zrodziły nowych pasterzy, którzy dziś głoszą przebaczenie i pokój”. Prawie dwadzieścia lat po tych tragicznych wydarzeniach wiele ran pozostaje otwartych: „Sprawiedliwość sądów okazuje się niewystarczająca, uchodźcy nie odzyskali wszystkich środków do życia, a społeczeństwo wciąż potrzebuje pojednania” – zauważa ks. Ajay Singh, który posługuje zarówno jako kapłan, jak i prawnik. Podkreśla on, że dla chrześcijan z dystryktu Kandhamal, niedawne święcenia biskupie i kapłańskie są „dowodem na to, że wiara przetrwała, nadzieja pozostaje żywa a z pustyni i cierpienia rozkwita miłość Chrystusa”.