വിദ്യാർത്ഥികളുടെ അവകാശങ്ങളും കടമകളും; ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പിന്തുണയും

ഫാ. ജിനു തെക്കേത്തലക്കൽ, വത്തിക്കാൻ സിറ്റി

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ക്രൈസ്തവ ദർശനം

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമഗ്രമായ വളർച്ചയിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് അതീവ പ്രാധാന്യമാണുള്ളത്. കത്തോലിക്കാ സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് കേവലം അറിവുകൾ സമ്പാദിക്കുന്നതോ, തൊഴിൽ നേടുന്നതോ  മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ അവന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പരിശുദ്ധമായ ഒരു  പ്രക്രിയയാണ്. "ഇരുട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന  ജനങ്ങൾ വലിയ പ്രകാശം കണ്ടു" (മത്തായി 4:16) എന്ന സുവിശേഷത്തിലെ തിരുവചനത്തിന് അനുസൃതമായി, അജ്ഞതയുടെ ഇരുളിനെ മാറ്റി അറിവിന്റെ വെളിച്ചം പകരുക എന്നതാണ് സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ദർശനം. ഓരോ മകനും, മകളും  ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണെന്നും അവരിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കഴിവുകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുക എന്നത് സഭയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും കടമയാണെന്നും സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു.

രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന്റെ 'ഗ്രവിസിമൂം എദുക്കാത്സിയോനിസ്' (Gravissimum Educationis) എന്ന രേഖ  ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് പോലെ, എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും അവരുടെ അന്തസ്സിനനുസൃതമായ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കാൻ അലംഘനീയമായ അവകാശമുണ്ട്. ഈ അവകാശം കേവലം ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും ധാർമ്മികവും സാമൂഹികവുമായ ഉന്നതിയെ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നതാണ്. സഭ ഒരു അമ്മയെന്ന നിലയിൽ തന്റെ മക്കളെ സത്യത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും നയിക്കാൻ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ഒരു പ്രേഷിത ദൗത്യമായി സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്നാണ് കൗൺസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നതും, ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നതും.

സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ദൗത്യം: വിജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രേഷിതത്വം

സഭയുടെ പ്രഥമ ദൗത്യം സുവിശേഷ പ്രഘോഷണമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം ഈ സുവിശേഷവൽക്കരണത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. യേശുക്രിസ്തു തന്റെ പരസ്യജീവിതകാലത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിച്ചത് ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാനായിരുന്നു. അതിനാൽ സഭ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നത് കേവലം സ്ഥാപനവൽക്കരണത്തിനോ, സാമ്പത്തിക നേട്ടത്തിനോ ആകരുതെന്നും, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ ലോകത്തിന് പകർന്നു നൽകാനായിരിക്കണമെന്നും സഭ മാതാവ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധന ഗ്രന്ഥം (CCC 2229) വ്യക്തമാക്കുന്നത് പോലെ, സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ദൗത്യം മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെ സഹായിക്കുകയും പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷികളാകാൻ കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ വാക്കുകൾ ഇവിടെ ഏറെ പ്രസക്തമാണ്, "സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവൻ ദൈവത്തെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്."

ശാസ്ത്രവും കലയും സാങ്കേതികവിദ്യയും, വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ പ്രാധാന്യം നേടുമ്പോൾ, അവയൊന്നും ദൈവത്തിന് വിരുദ്ധമല്ലെന്നും മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിവൈഭവത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളാണെന്നും സഭ കുട്ടികളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സഭയുടെ ഈ ദൗത്യം ലോകത്തിലെ എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും ഭാഷകളിലും ഇന്ന് ഏറെ വ്യക്തമാണ്. അത് മനുഷ്യനെ പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും അജ്ഞതയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച് ദൈവപുത്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിദ്യാലയങ്ങൾ എന്നത് കേവലം അറിവിന്റെ വിതരണ കേന്ദ്രങ്ങളല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മകളും, സ്വഭാവരൂപീകരണത്തിന്റെ പണിപ്പുരകളുമാണ്.

വിവേചനരഹിതമായ വിദ്യാഭ്യാസം: സ്നേഹത്തിന്റെ ആഗോള ഭാഷ

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ദർശനം സാർവത്രികമാണ്. ജാതി, മതം, വർഗ്ഗം, ലിംഗം, അല്ലെങ്കിൽ സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു വിവേചനവും സഭയുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല എന്നത് സഭയുടെ നിർബന്ധബുദ്ധിയായിരിക്കണമെന്ന് എപ്പോഴും ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു. "യഹൂദനെന്നോ ഗ്രീക്കുകാരനെന്നോ അടിമയെന്നോ സ്വതന്ത്രനെന്നോ പുരുഷനെന്നോ സ്ത്രീയെന്നോ വ്യത്യാസമില്ല; നിങ്ങളെല്ലാവരും ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഒന്നാണ്" (ഗലാത്തിയർ 3:28) എന്ന പൗലോസ് ശ്ലീഹായുടെ  വാക്കുകൾ  സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നയത്തിന്റെയും  അടിസ്ഥാന ശിലയാണ്. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവർക്കും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവർക്കും ദരിദ്രർക്കും സഭ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകൊടുത്തു. ഭാരതത്തിൽ തന്നെ ദളിത്, പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി സഭ നടത്തിയ വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. നമ്മുടെ കേരളത്തിൽ ഇപ്രകാരം എല്ലാവർക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാതായനങ്ങൾ തുറന്നു നൽകിയ വിശുദ്ധ ചാവറയച്ചനെയും ഇത്തരുണത്തിൽ നാം ഓർക്കണം.  'ഓരോ പള്ളിയോടുമൊരു സ്കൂൾ' എന്ന ആശയം നടപ്പിലാക്കിക്കൊണ്ടും, സൗജന്യമായി വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്നതിനായി പള്ളികളിൽ 'കുടിപ്പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ' ആരംഭിച്ചുകൊണ്ടും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ വിപ്ലവാത്മകമായ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്ന അദ്ദേഹം മൂലമാണ്, ഈ ലേഖനം എഴുതുവാൻ എനിക്കും സാധിക്കുന്നതെന്നതും ഏറെ ചാരിതാർഥ്യം അർഹിക്കുന്നു.

തത്വ ചിന്തകനായ പ്ളേറ്റോയുടെ ദർശനത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് നീതിയുക്തമായ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. സഭ ഈ നീതി നടപ്പിലാക്കുന്നത് അർഹതപ്പെട്ട എല്ലാവർക്കും വിവേചനമില്ലാതെ വിദ്യ പകർന്നു നൽകിക്കൊണ്ടാണ്. ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്ന കുട്ടികൾക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണന നൽകുന്നതിലൂടെ സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണയുടെ മുഖം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതാണ് ഇത്തരം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അനേകം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ തുടങ്ങുവാൻ വിവിധ രൂപതകളെയും, സന്യാസസഭകളെയും പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രേരിപ്പിച്ചത്. വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു പൗരന്റെ മൗലികാവകാശമാണെന്ന് ലോകം അംഗീകരിക്കുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പേ, സഭ എല്ലാവർക്കും അറിവ് ലഭ്യമാക്കണമെന്ന നിലപാട് സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.

സമഗ്ര വികാസം: ബുദ്ധിയും ഹൃദയവും ആത്മാവും സമന്വയിക്കുന്നു

വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് കുട്ടിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളെയും സ്പർശിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ഒന്നായിരിക്കണം. ബുദ്ധിശക്തിയുടെ വികാസം മാത്രം ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം അപൂർണ്ണമാണ്. നിർഭാഗ്യവശാൽ ഇത് ഇന്ന് ഒരു യാഥാർഥ്യമാണെന്നത് നമ്മെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യനു  ഒരു ആത്മീയ തലം കൂടിയുണ്ടെന്ന്  സഭ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. 'ഗൗദിയും എത് സ്പെസ്' (Gaudium et Spes) എന്ന കൗൺസിൽ രേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നത് പോലെ, മനുഷ്യൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ആ നന്മയെ തൊട്ടുണർത്തുക എന്നതാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ധർമ്മം. അരിസ്റ്റോട്ടിൽ നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, "ഹൃദയത്തെ പരിശീലിപ്പിക്കാതെയുള്ള ബുദ്ധിയുടെ പരിശീലനം വിദ്യാഭ്യാസമേയല്ല." സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ശൈലിയിൽ കായിക വിനോദങ്ങൾ ശരീരത്തെയും, കലകളും ശാസ്ത്രവും മനസ്സിനെയും, പ്രാർത്ഥനയും ധ്യാനവും ആത്മാവിനെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഒരു സമന്വയത്തിലൂടെ മാത്രമേ ഒരു കുട്ടിക്ക് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്താനും സമൂഹത്തിന് ഉപകാരപ്രദമായ രീതിയിൽ ജീവിക്കാനും സാധിക്കൂ. അതുകൊണ്ടാണ് കത്തോലിക്കാ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഈ മേഖലകളിൽ എല്ലാം ശ്രദ്ധ ചെലുത്തണമെന്നു സഭ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.

ആധുനിക ലോകം പലപ്പോഴും മനുഷ്യനെ ഒരു യന്ത്രമായോ, ഉല്പാദന ഉപാധിയായോ കാണാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, സഭ അവനെ ദൈവത്തിന്റെ മകനായും, മകളായും  കാണുന്നു. കുട്ടികളുടെ സർഗ്ഗാത്മകതയെ മാനിക്കുകയും അവരുടെ സംശയങ്ങളെ ആദരവോടെ ശ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരന്തരീക്ഷം സഭയുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകണം. മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസം വഴി കുട്ടികളിൽ സമാധാനം, നീതി, പരിസ്ഥിതി അവബോധം എന്നിവ വളർത്താൻ സഭ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നു.

നീതിയുക്തമായ രാഷ്ട്രനിർമ്മാണത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഉന്നതമായ കടമകൾ

ഒരു രാജ്യം വികസിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ പൗരന്മാരുടെ സ്വഭാവമഹിമയിലൂടെയാണ്. വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് രാജ്യത്തോടും സമൂഹത്തോടും വലിയ കടമകളുണ്ടെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. "സീസർക്കുള്ളത് സീസർക്കും ദൈവത്തിനുള്ളത് ദൈവത്തിനും നൽകുക" (മത്തായി 22:21) എന്ന യേശുവിന്റെ വാക്യം പൗരധർമ്മം പാലിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ സത്യസന്ധരും കഠിനാധ്വാനികളുമായിരിക്കണം. അവർ നീതിക്കു വേണ്ടി വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരാകണം. തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള അനീതികൾക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാനും ദരിദ്രരുടെ പക്ഷം ചേരാനും വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കഴിയണം. ഇന്ന് ലോകത്തിന്റ വിവിധ കോണുകളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ സംഘടിച്ചുകൊണ്ട്, അപരന്റെ അവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടി പോരാടുമ്പോൾ അവയ്ക്കു നേരെ കണ്ണടയ്ക്കുന്ന, അധികാരവർഗം, വരും തലമുറയോട് ചെയ്യുന്ന വലിയ വഞ്ചനയായി ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടും എന്നതിൽ തെല്ലും സംശയമില്ല. 

സഭയുടെ സാമൂഹിക പ്രബോധനങ്ങൾ  അനുസരിച്ച്, ഐക്യദാർഢ്യം എന്നത് ഒരു വലിയ മൂല്യമാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകൾ തന്റേത് കൂടിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന വിദ്യാർത്ഥിക്കേ നീതിയുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രം നിർമ്മിക്കാൻ സാധിക്കൂ. തോമസ് അക്വീനാസ് നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, നിയമങ്ങൾ പൊതുനന്മയെ ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ളതായിരിക്കണം. വിദ്യാർത്ഥികൾ നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കാനും എന്നാൽ അനീതിപരമായ നിയമങ്ങളെ ധാർമ്മികമായി ചോദ്യം ചെയ്യാനും പഠിക്കണം. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ പുരോഗതി എന്നത് കേവലം ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനം (ജി.ഡി.പി) വർദ്ധനവല്ല, മറിച്ച് ഓരോ പൗരനും അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കലാണ്. വർഗ്ഗീയതയ്ക്കും അഴിമതിക്കുമെതിരെ പോരാടാൻ വിദ്യാർത്ഥികൾ തങ്ങളുടെ അറിവിനെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കണം. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും രാഷ്ട്രനിർമ്മാണത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പാ  'ലൗദാത്തോ സി' (Laudato Si') എന്ന ചാക്രികലേഖനം  വഴി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് തന്നെ ലിയോ പതിനാലാമൻ പാപ്പായും തന്റെ പ്രഥമ ചാക്രികലേഖനത്തിലൂടെ നമ്മെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ: അവകാശങ്ങളുടെ കാവലാൾ

കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കാൻ ഓരോ നാട്ടിലെയും ഭരണകൂടത്തിന് വലിയ ബാധ്യതയുണ്ട്. സഭയുടെ വീക്ഷണത്തിൽ, മാതാപിതാക്കളാണ് കുട്ടികളുടെ പ്രാഥമിക അധ്യാപകർ, എന്നാൽ ഈ ഉത്തരവാദിത്തം നിർവ്വഹിക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടമാണ്.  ധനസഹായം എന്ന ക്രൈസ്തവ സാമൂഹിക തത്വം അനുസരിച്ച്, താഴെത്തട്ടിലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ മേൽത്തട്ടിലുള്ളവർ ഇടപെടരുത്, പകരം അവരെ സഹായിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അതായത്, മാതാപിതാക്കൾക്ക് തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് ഏതുതരം വിദ്യാഭ്യാസം നൽകണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സർക്കാരുകൾ  നൽകണം. വിദ്യാലയങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും അവ നിയന്ത്രിക്കാനുമുള്ള സഭയുടെയും മറ്റ് സന്നദ്ധ സംഘടനകളുടെയും അവകാശത്തെ ഭരണകൂടം മാനിക്കണം. അതേസമയം വിദ്യാഭ്യാസം കേവലം ഒരു ലാഭകരമായ വ്യവസായമായി മാറാതെ നോക്കേണ്ടത് സർക്കാരിന്റെ കടമയാണ്.  തത്വചിന്തകനായ ജോൺ ലോക്ക്  പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രകൃതിദത്തമായ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനാണ് സർക്കാർ നിലകൊള്ളേണ്ടത്. പാവപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്കും സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്നവർക്കും സൗജന്യവും ഗുണമേന്മയുള്ളതുമായ വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കാൻ ഭരണകൂടം പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കണം. പാഠ്യപദ്ധതികൾ ആധുനികവും എന്നാൽ അതേസമയം സാംസ്കാരിക മൂല്യങ്ങളെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നതുമാകണം. വിദ്യാലയങ്ങളിൽ സുരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷം ഉറപ്പാക്കാനും കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ തടയാനും കർശനമായ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം. വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നിക്ഷേപമാണ്, അത് ശരിയായ രീതിയിൽ വിനിയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ ഭരണാധികാരികൾക്ക് ധാർമ്മികമായ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

പഠനവും സേവനവും ഒരു ദൗത്യമാണ്

വിദ്യാർത്ഥികൾ തങ്ങളുടെ പഠനകാലത്തെ കേവലം പരീക്ഷകൾ വിജയിക്കാനുള്ള സമയമായി കാണരുത്. അതൊരു സ്വയം സമർപ്പണത്തിന്റെ കാലമാണ്. "നീ നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കണം" (മത്തായി 22:37) എന്ന കൽപ്പന വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ബാധകമാണ്. ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് സത്യത്തെ അതായത് ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും ഒരു ആരാധനയാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ കടമ തനിക്ക് ലഭിച്ച കഴിവുകളെ പരമാവധി വികസിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. താലന്തുകളുടെ ഉപമയിൽ (മത്തായി 25:14-30) പറയുന്നതുപോലെ, തനിക്ക് ലഭിച്ച കഴിവുകൾ വർദ്ധിപ്പിക്കാത്തവൻ ശിക്ഷാർഹനാണ്. അറിവ് എന്നത് മറ്റുള്ളവരെ കീഴ്പ്പെടുത്താനല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാനാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്. "സേവിക്കപ്പെടാനല്ല, സേവിക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നത്" എന്ന് ക്രിസ്തു പറഞ്ഞത് വിദ്യാർത്ഥികൾ മാതൃകയാക്കണം. ലോകം ഇന്ന് നേരിടുന്ന പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം അറിവില്ലായ്മയല്ല, മറിച്ച് അറിവിനെ സ്നേഹമില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ്. അതിനാൽ, അറിവിനോടൊപ്പം കാരുണ്യവും വിനയവും വിദ്യാർത്ഥികൾ കൈമുതലാക്കണം. മഹാനായ തത്വചിന്തകൻ സോക്രട്ടീസ് പറഞ്ഞതുപോലെ, "തനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അറിവിന്റെ തുടക്കം." ഈ വിനയം വിദ്യാർത്ഥികളെ നിരന്തരം പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. സമൂഹത്തിലെ തിന്മകൾക്കെതിരെ മൗനം പാലിക്കാതെ, ക്രിയാത്മകമായി ഇടപെടാൻ ഈ തലമുറക്ക്  കഴിയണം.

കുടുംബവും വിദ്യാലയവും കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയുടെ രണ്ട് തൂണുകൾ

വിദ്യാർത്ഥികളുടെ രൂപീകരണത്തിൽ കുടുംബവും വിദ്യാലയവും തമ്മിലുള്ള സഹകരണം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, കുടുംബം ഒരു 'ചെറുസഭ'യാണ്. അവിടെയാണ് സ്നേഹത്തിന്റെയും പങ്കുവെക്കലിന്റെയും ആദ്യപാഠങ്ങൾ കുട്ടി പഠിക്കുന്നത്. മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതമാതൃകയാണ് കുട്ടികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠപുസ്തകം. വിദ്യാലയങ്ങൾ കുടുംബത്തിന്റെ തുടർച്ചയായിരിക്കണം. അധ്യാപകരും മാതാപിതാക്കളും തമ്മിലുള്ള ഊഷ്മളമായ ബന്ധം കുട്ടിയുടെ വളർച്ചയെ വളരെയധികം സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ മാതാപിതാക്കളെ ഈ പ്രക്രിയയിൽ സജീവമായി പങ്കുചേർക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് ശരിയായ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ അവരെ അച്ചടക്കത്തിലേക്കും നയിക്കുവാൻ അധ്യാപക-രക്ഷാകർതൃ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് സാധിക്കണം. അച്ചടക്കം എന്നത് ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ ജീവിക്കാനുള്ള പരിശീലനമാണ്. ഇമ്മാനുവൽ കാന്റ് നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, മനുഷ്യൻ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യനായി തീരുന്നുള്ളൂ. ഈ വളർച്ചയിൽ കുടുംബം നൽകുന്ന സ്നേഹവും വിദ്യാലയം നൽകുന്ന അറിവും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്. മാധ്യമങ്ങളുടെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയും അമിതമായ സ്വാധീനമുള്ള ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, കുട്ടികൾക്ക് ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേചനബുദ്ധി  നൽകാൻ ഈ രണ്ട് സ്ഥാപനങ്ങളും ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കണം. കാരണം തുടർന്നുള്ള അവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു അടിസ്ഥാനവും ഈ രണ്ടു ഘടകങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ വെല്ലുവിളികൾ

ഇന്നത്തെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ജീവിക്കുന്നത് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അതിപ്രസരമുള്ള ലോകത്താണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ കടന്നുവരവോടെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖല മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.  ഇത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വലിയ സാധ്യതകൾ നൽകുമ്പോൾ തന്നെ വലിയ വെല്ലുവിളികളും ഉയർത്തുന്നു. സഭ സാങ്കേതികവിദ്യയെ എതിർക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിനെ മനുഷ്യത്വപരമായി ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ലോകം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോകുമ്പോഴും, മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനും അന്തസ്സിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു ചിന്താപദ്ധതി ഏറെ ആവശ്യമാണെന്ന്, ലിയോ പതിനാലാമൻ പാപ്പാ, തന്റെ പ്രഥമ ചാക്രിക ലേഖനമായ 'മഞ്ഞീഫിക്ക ഉമാനിത്താസിൽ" എടുത്തു പറയുന്നുണ്ട്.

 വിവരങ്ങൾ അറിവല്ല  എന്ന് വിദ്യാർത്ഥികൾ തിരിച്ചറിയണം. അതിനാൽ  ഇന്റർനെറ്റിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങളെ ധാർമ്മികമായ മൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്താൻ അവർക്ക് കഴിയണം. പാപ്പാ  തന്റെ ലേഖനത്തിൽ  സൂചിപ്പിച്ചതു  പോലെ, ഡിജിറ്റൽ ലോകം മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ അടുപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കണം, അല്ലാതെ അവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്. സൈബർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ നിന്നും അശ്ലീലതയിൽ നിന്നും കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കടമ ഭരണകൂടത്തിനും വിദ്യാലയങ്ങൾക്കുമുണ്ട്. അതോടൊപ്പം തന്നെ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ ലോകത്തിലെ ദുരിതങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും വിജ്ഞാനം എല്ലാവരിലേക്കും എത്തിക്കാനും വിദ്യാർത്ഥികൾ തന്നെ മുൻകൈയെടുക്കണം.  ആത്മീയമായ ശൂന്യത ഡിജിറ്റൽ ഗാഡ്‌ജെറ്റുകൾ കൊണ്ട് നികത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് സഭ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും നിശബ്ദതയ്ക്കും ജീവിതത്തിൽ ഇടം കണ്ടെത്താൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കഴിയണം. അമിതമായ ഡിജിറ്റൽ ഉപയോഗം കുട്ടികളുടെ ചിന്താശേഷിയെയും സർഗ്ഗാത്മകതയെയും നശിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം.

സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷികളാകുക

വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു തീർത്ഥാടനമാണ്. കത്തോലിക്കാ സഭ വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം കുട്ടികളെ ദൈവത്തിലേക്കും സഹോദരങ്ങളിലേക്കും അടുപ്പിക്കുന്നു. അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നതിനോടൊപ്പം കടമകൾ വിശ്വസ്തതയോടെ നിർവ്വഹിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയെയാണ് ഇന്ന്  ലോകത്തിന് ആവശ്യം. സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ദൗത്യം ഈ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാണ്. വിവേചനമില്ലാത്ത, സമഗ്രമായ, മൂല്യാധിഷ്ഠിതമായ വിദ്യാഭ്യാസം വഴി മാത്രമേ ഒരു നീതിയുക്തമായ രാഷ്ട്രം പടുത്തുയർത്താൻ സാധിക്കൂ എന്ന സഭയുടെ പഠനം തന്നെയാണ് ഇതിനു അടിസ്ഥാനം. സഭയും ഭരണകൂടവും മാതാപിതാക്കളും കൈകോർത്ത് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾക്ക് നല്ലൊരു ഭാവി ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല. "നിങ്ങൾ സത്യം അറിയുകയും സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യും" (യോഹന്നാൻ 8:32) എന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനം ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും ഹൃദയത്തിൽ മുദ്രാവാക്യമായി മാറണം. അറിവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുളിനെ തോൽപ്പിക്കാനും, സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ വിദ്വേഷത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനും വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കഴിയണം. ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായി മാറാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവരാണ് തങ്ങളെന്ന ബോധ്യം ഓരോ കുട്ടിയിലും വളർത്താൻ സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ദൗത്യത്തിന് സാധിക്കണം, അപ്രകാരം ലോകത്തിൽ സമാധാനം സംസ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. അറിവ് ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്, അത് മാനവികതയുടെ നന്മയ്ക്കായി വിനിയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ്  വിദ്യാഭ്യാസം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നത്. സ്നേഹത്തിലും സത്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ ലോകക്രമം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക്  വിദ്യാഭ്യാസം കരുത്തു നൽകണം.