മാതാപിതാക്കൾ മക്കൾക്കു നൽകുന്ന ഉപദേശമാണ്, കുടുംബങ്ങളിലെ സുവിശേഷപ്രഘോഷണം

ഫാ. ജിനു തെക്കേത്തലക്കൽ, വത്തിക്കാൻ സിറ്റി

ഈശോമിശിഹായിൽ ഏറെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ സഹോദരങ്ങളേ,

സഭയുടെ വളർച്ചയെ ധ്യാനിക്കുകയും, ആ വളർച്ചയിൽ ഭാഗഭാക്കുകളാകുവാൻ നാം പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന കൈത്താക്കാലത്തിലാണ് നാം ആയിരിക്കുക.  ഇന്ന് നാം ശ്രവിച്ച നാല് വചനഭാഗങ്ങളും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. കാരണം, ഈ വചനങ്ങൾ നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നത് ദൈവരാജ്യം എന്ന നിധിയെക്കുറിച്ചും, അത് സ്വന്തമാക്കാനുള്ള നമ്മുടെ തീക്ഷ്ണതയെക്കുറിച്ചും, ആ സത്യം വരുംതലമുറകൾക്ക് കൈമാറാനുള്ള നമ്മുടെ വലിയ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുമാണ്. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് ഒരു നിയമമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു ജീവിതചര്യയാണെന്നും, ആ സ്നേഹം നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും സമൂഹത്തിലും എങ്ങനെ പ്രതിഫലിക്കണമെന്നും ഈ തിരുവചനങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇസ്രായേൽ ജനതയ്ക്ക്, മോശയിലൂടെ ദൈവം നൽകുന്ന ആഹ്വാനമാണ് ഒന്നാം വായനയിൽ നാം ശ്രവിച്ചത്.

 വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഒരു ജനതയോട് ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ആയുധങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പ്രമാണങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാനാണ്. കാരണം ബലപ്രയോഗത്തിന്റെ ഒരു രാജ്യമല്ല ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത്, മറിച്ച്, പരസ്പരം നന്മയിൽ വളരുന്ന, ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ഐക്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ജനതയുടെ രാജ്യം.

 "ഇസ്രായേലേ കേൾക്കുക, നമ്മുടെ ദൈവമായ കർത്താവ് ഒരേ ഒരു ദൈവമാണ്" എന്ന പ്രഖ്യാപനം വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനശിലയാണ്. പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും ആത്മാവോടും ശക്തിയോടും കൂടെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് പറയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു ദൈവമായിരിക്കണം എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ഉപദേശം അതുകൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച്,  ഈ വചനങ്ങൾ നിന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ടായിരിക്കണം എന്നും അവ നിന്റെ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം എന്നും അവിടുന്ന് കൽപിക്കുന്നു.

വഴിയിൽ നടക്കുമ്പോഴും വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഉണരുമ്പോഴും ഈ വചനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കണം. അതായത്, ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം ഞായറാഴ്ചയിലെ ഒരു ചടങ്ങിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടതല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും,  ചലനത്തിലും അത് പ്രകടമാകണമെന്നു കർത്താവ് നമ്മെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു.  മക്കൾക്ക് നാം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സ്വത്ത് ബാങ്ക് ബാലൻസോ ഭൂസ്വത്തോ അല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതാണെന്ന് ഈ വചനം നമ്മെ ഗൗരവമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കാരണവും ഭൗമീകമായത് നാം എത്ര നൽകിയാലും, അവ ലൗകീക മാനദണ്ഡമനുസരിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് തികയില്ല എന്നുള്ളത് ഏറെ സ്പഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഒരിക്കലും തീരാത്ത, അതൊരു ആഗ്രഹത്തെയും തൃപ്‍തിപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവീക സ്നേഹം കൊണ്ട്, മക്കളെ നിറയ്ക്കുവാൻ മാതാപിതാക്കളെയും സഹോദരങ്ങളെയും കർത്താവ് ആദ്യ വായനയിലൂടെ ക്ഷണിക്കുന്നു.  

മോശ ഇസ്രായേൽ ജനതയ്ക്ക് നൽകിയ ഈ പ്രമാണം എങ്ങനെയാണ് പ്രായോഗികമാക്കേണ്ടതെന്ന് മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിലെ ഉപമകൾ നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നു. സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തെ, വയലിൽ ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന നിധിയോടും വിലയേറിയ മുത്തോടും യേശു  ഉപമിക്കുന്നു. നിയമാവർത്തന പുസ്തകത്തിൽ നാം കണ്ട ആ "പൂർണ്ണമായ സ്നേഹം" ഇവിടെയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. നിധി കണ്ടെത്തിയ മനുഷ്യൻ സന്തോഷത്തോടെ പോയി തനിക്കുള്ളതെല്ലാം വിറ്റ് ആ വയൽ സ്വന്തമാക്കുന്നു. ഇവിടെ 'വിൽക്കുക' എന്നത് ഒരു നഷ്ടമല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ലാഭത്തിനായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്. ദൈവരാജ്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മുൻഗണനയായി മാറുമ്പോൾ, ലൗകികമായ താൽപ്പര്യങ്ങളെയും പാപസാഹചര്യങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് പ്രയാസം തോന്നുകയില്ല. മറിച്ച്, ക്രിസ്തുവിനെ ലഭിക്കുന്നതിലുള്ള വലിയ സന്തോഷം നമ്മെ അതിന് പ്രേരിപ്പിക്കും. പഴയനിയമത്തിൽ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞ ആ വചനം, പുതിയ നിയമത്തിൽ കണ്ടെത്തേണ്ട നിധിയായി മാറുന്നു. ഈ നിധി കണ്ടെത്തിയവർക്ക് മാത്രമേ അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് പകർന്നുനൽകാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ദൈവരാജ്യം എന്നത് കേവലം മരണാനന്തരമുള്ള ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ദൈവസ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിലെ ജീവിതം കൂടിയാണെന്ന് ഈ ഉപമകൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ, നമുക്ക് ലഭിച്ച ഈ വലിയ നിധി നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രം സൂക്ഷിക്കാനുള്ളതല്ല. ഇവിടെയാണ് എസെക്കിയേൽ പ്രവാചകനിലൂടെ ദൈവം നൽകുന്ന ഗൗരവമേറിയ താക്കീത് പ്രസക്തമാകുന്നത്. പ്രവാചകനെ, ദൈവം ഇസ്രായേൽ ഭവനത്തിന്റെ 'കാവൽക്കാരനായി' നിയമിക്കുന്നു. ഒരു കാവൽക്കാരന്റെ ദൗത്യം അപകടം വരുമ്പോൾ മൗനം പാലിക്കലല്ല, മറിച്ച് താക്കീത് നൽകുക എന്നതാണ്. തിന്മ ചെയ്യുന്നവനെ തിരുത്താതിരുന്നാൽ, അവൻ അവന്റെ പാപത്തിൽ മരിക്കും, പക്ഷേ അവന്റെ രക്തത്തിന് കാവൽ നിൽക്കേണ്ടുന്നവൻ  ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരും. ഇത് നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. നമ്മുടെ മക്കൾ വിശ്വാസവഴിയിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സഹോദരങ്ങൾ പാപത്തിന്റെ വഴിയെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, "അതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് അവകാശമില്ല. സ്നേഹപൂർണ്ണമായ തിരുത്തലുകൾ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. നിയമാവർത്തന പുസ്തകത്തിൽ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞ ആ ജാഗ്രത, ഇവിടെ സമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറുന്നു. ദൈവരാജ്യം എന്ന നിധി കണ്ടെത്തിയ ഒരാൾക്ക്, മറ്റൊരാൾ ആ നിധി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് കണ്ട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. രക്ഷ എന്നത് വ്യക്തിപരമാണെങ്കിലും, ആ രക്ഷയിലേക്ക് മറ്റുള്ളവരെ നയിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കടമയായി മാറണം.

വിശുദ്ധ പൗലോസ് ശ്ലീഹാ തെസലോനിയയിലെ സഭയ്ക്ക്  എഴുതിയ രണ്ടാം ലേഖനത്തിൽ, ദൈവ രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ഈ ആത്മീയ യാത്രയിൽ എങ്ങനെ ഉറച്ചുനിൽക്കാം എന്ന് വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ദൈവം നമ്മെ രക്ഷയ്ക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്ന വലിയ സത്യം ശ്ലീഹാ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളിലും കഷ്ടപ്പാടുകളിലും തളർന്നുപോകാതെ, "ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള പാരമ്പര്യങ്ങളെ മുറുകെ പിടിക്കാൻ" ശ്ലീഹാ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ വിശ്വാസം എന്നത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം ഉണ്ടായതല്ല, മറിച്ച് അപ്പസ്തോലന്മാരിലൂടെയും സഭയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിലൂടെയും, നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളിലൂടെയും  നമുക്ക് കൈമാറി വന്നതാണ്. സുവിശേഷത്തിലൂടെ ദൈവം നമ്മെ വിളിച്ചത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വം നുകരാനാണ്. ഈ ദൈവവിളിയിൽ വിശ്വസ്തത പുലർത്താൻ പൗലോസ് ശ്ലീഹാ നൽകുന്ന ഉപദേശം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും സൽപ്രവൃത്തികളിൽ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്. മോശ നൽകിയ പ്രമാണങ്ങളും, പ്രവാചകൻ നൽകിയ താക്കീതും, ഈശോ നൽകിയ ദൈവരാജ്യ ദർശനവും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ, പൗലോസ് ശ്ലീഹാ പറയുന്നതുപോലെ എല്ലാ സദ്‌വചനങ്ങളിലും സൽപ്രവൃത്തികളിലും നാം ഉറപ്പുള്ളവരായി മാറണം.

അതിനാൽ ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുവാകുന്ന നിധിയെ നാം കണ്ടെത്തുകയും, അവനെ  സർവ്വസ്വവുമായി സ്നേഹിക്കുകയും, ആ സത്യത്തെ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ വരുംതലമുറയ്ക്ക് വിശ്വസ്തതയോടെ പകർന്നുനൽകിക്കൊണ്ട്, വഴിതെറ്റുന്ന സഹോദരങ്ങളെ സ്നേഹത്തോടെ തിരുത്തി അവരുടെ  കാവൽക്കാരായി വർത്തിക്കണം. സുവിശേഷത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് ഈശോ പറയുന്ന ഒരു വാചകമുണ്ട്: "സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ ശിഷ്യനായിത്തീർന്ന ഓരോ നിയമജ്ഞനും തന്റെ നിക്ഷേപത്തിൽ നിന്ന് പുതിയതും പഴയതും പുറത്തെടുക്കുന്ന വീട്ടുടമസ്ഥന് തുല്യൻ." പഴയനിയമത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയും, പുതിയ നിയമത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയും ഒരുപോലെ വിലമതിക്കുന്നവനാകണം ഒരു ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യൻ. നിയമങ്ങളെ സ്നേഹത്തോടെയും, സ്നേഹത്തെ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയും കാണാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസം പലവിധ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടുന്നുണ്ട്. ദൈവവചനത്തിനും, ദൈവഭക്തിക്കും  പ്രാധാന്യം നൽകാത്ത ഒരു സംസ്കാരം നമുക്ക് ചുറ്റും വളർന്നു വരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിയമാവർത്തന പുസ്തകത്തിലെ വചനം നമുക്ക് വലിയൊരു പാഠമാണ്. നമ്മുടെ വീടുകൾ ദൈവവചനം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറണം. പ്രാർത്ഥനകൾ കേവലം അധരവ്യായാമം ആകുന്നതിനുമപ്പുറം, മക്കളോടൊപ്പം വചനം വായിക്കാനും അത് ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രായോഗികമാക്കാം എന്ന് സംസാരിക്കാനും മാതാപിതാക്കൾ സമയം കണ്ടെത്തണം. മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതമാണ് മക്കളുടെ പ്രഥമ ജീവിതഗ്രന്ഥം. അതിനാൽ മാതാപിതാക്കൾ  ദൈവത്തെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ സ്നേഹിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ, നിങ്ങളുടെ മക്കളും ആ നിധി തേടി ഇറങ്ങും. എന്നാൽ നാം ലോകത്തിന്റെ പിന്നാലെയാണ് പായുന്നതെങ്കിൽ, മക്കൾക്ക് ദൈവരാജ്യം ഒരു വിലയില്ലാത്ത വസ്തുവായി തോന്നും.

അതുപോലെതന്നെ, നമ്മുടെ ഇടവക സമൂഹത്തിലും അയൽപക്കങ്ങളിലും നാം കാവൽക്കാരായി മാറണം. ഒരു സഹോദരൻ തെറ്റിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോൾ അത് അവനോടുള്ള വിദ്വേഷം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ആത്മാവിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് തിരുത്താൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം. എസെക്കിയേൽ പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, നാം സംസാരിക്കാതിരുന്നാൽ അവരുടെ നാശത്തിന് നാം ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരും. എന്നാൽ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു വാക്ക്, ഒരു പ്രാർത്ഥന, ഒരു തിരുത്തൽ ഒരുപക്ഷേ ഒരു ആത്മാവിനെ നിത്യനാശത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചേക്കാം. ക്രിസ്തീയ സ്നേഹം എന്നത് വെറും പുകഴ്ത്തലല്ല, മറിച്ച് സത്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ കരുതൽ കൂടിയാണ്.

വിശുദ്ധ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിലെ  ഉപമ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ന്യായവിധി തീർച്ചയായും ഉണ്ട് എന്നാണ്. വല നിറയുമ്പോൾ നല്ലതിനെയും ചീത്തയെയും വേർതിരിക്കും. നമ്മുടെ ജീവിതം നല്ല മത്സ്യങ്ങളെപ്പോലെ പ്രയോജനമുള്ളതാകണം. അതിനാൽ, പൗലോസ് ശ്ലീഹാ പറയുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലാകണം  നമ്മുടെ പ്രത്യാശ. നാം തനിയെ അല്ല ഈ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. നമ്മെ വിളിച്ചവൻ വിശ്വസ്തനാണ്.