കുരിശിന്റെ വഴി വേദനയുടേതെങ്കിലും, പ്രത്യാശയുടേതുമാണ്

ഫാ. ജിനു തെക്കേത്തലക്കൽ, വത്തിക്കാൻ സിറ്റി

കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ വിശ്വാസികൾ, വിഭൂതി തിരുനാളോടുകൂടി നോമ്പുകാലം ആരംഭിച്ചു. ഇനിയുള്ള നാളുകൾ ആന്തരികമായ പരിവർത്തനത്തിനും, ആത്യന്തികമായ പ്രത്യാശയിലേക്ക് നമ്മുടെ ദൃഷ്ടികൾ ഉയർത്തുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ്.  വിശുദ്ധ കത്തോലിക്കാ സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നോമ്പുകാലം എന്നത് കേവലം ഒരു ആചാരമല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയമായ ഒരു വലിയ തീർത്ഥാടനമാണ്. വിഭൂതി ബുധൻ മുതൽ ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ വരെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ ദിനങ്ങൾ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും മരണത്തിലൂടെയും കടന്നുപോയി പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ മഹത്വത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള ഒരുക്കമാണ്. ഈ യാത്രയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു കുരിശാണ്.

ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ കുരിശ് തോൽവിയുടെയും അപമാനത്തിന്റെയും അടയാളമായിരിക്കാം, എന്നാൽ വിശ്വാസിക്ക് അത് വിജയത്തിന്റെയും അതിരുകളില്ലാത്ത ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും അടയാളമാണ്. ദൈവത്തെയും മനുഷ്യരെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹം യേശു നമ്മിലേക്ക് ചൊരിഞ്ഞത്, ആ കുരിശിൽ നിന്നും പൊടിഞ്ഞുവീണ രക്തത്തുള്ളികളാൽ ആണ്. ഒരുപക്ഷെ മനുഷ്യരക്ഷ സാധ്യമാക്കുവാൻ, കുരിശിനേക്കാൾ മറ്റൊരു മാർഗം ദൈവത്തിനു കണ്ടെത്തുവാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. മാനുഷികമായി എന്നാൽ കുരിശിനെ മാറ്റിത്തരുവാൻ യേശു പിതാവിനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചുവെങ്കിലും, അത് മാറ്റിക്കൊടുക്കുവാൻ തയ്യാറായില്ല. കാരണം, കുരിശിനും അപ്പുറം, ഉത്ഥാനത്തിന്റെ മഹത്വം ഉണ്ടെന്നു മനുജകുലത്തിനു മനസിലാക്കി കൊടുക്കുവാൻ മാതൃകയായി ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തത് തന്റെ ഏക മകനെയായിരുന്നു. കാരണം അവനിൽ ഏവരും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു ഇപ്രകാരം ദൈവം തീരുമാനിച്ചത്.

കുരിശിന്റെ പ്രാധാന്യം: സഹനത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രം

ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തഃസത്ത കുരിശിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തു തന്റെ പരസ്യജീവിതത്തിലുടനീളം പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും പൂർണ്ണരൂപമാണ് കാൽവരിയിലെ കുരിശ്. കുരിശ് സഹനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ ആ സഹനം അർത്ഥശൂന്യമല്ല. ലോകത്തിന്റെ പാപപരിഹാരത്തിനായി ദൈവപുത്രൻ സ്വയം ബലിയായി അർപ്പിച്ച പീഠമാണ് കുരിശ്.

കുരിശിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് സഹനം ദൈവത്തിന്റെ ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ ഉന്നതമായ പ്രകടനമാണെന്നാണ്. "തന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ ബലികഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സ്നേഹമില്ല" (യോഹന്നാൻ 15:13) എന്ന വചനം കുരിശിൽ അന്വർത്ഥമാകുന്നു. നോമ്പുകാലത്ത് നാം കുരിശിനെ നോക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളെയും രോഗങ്ങളെയും തകർച്ചകളെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനോട് ചേർത്തുവയ്ക്കുവാൻ  നാം പഠിക്കുന്നു. അവിടെയാണ് സഹനം ഒരു വിശുദ്ധീകരണമായി മാറുന്നത്.

സഹനത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യാശയിലേക്ക്

കുരിശ് സഹനത്തിന്റെ അടയാളമാണെങ്കിലും, അത് അവസാനിക്കുന്നത് കല്ലറയിലല്ല, മറിച്ച് ഉത്ഥാനത്തിലാണ്. ക്രൈസ്തവ പ്രത്യാശയുടെ ഉറവിടം കുരിശാണ്. കുരിശില്ലാതെ ഉത്ഥാനമില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഒരു ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ ഉണ്ടെന്ന ഉറപ്പാണ് കുരിശ് നൽകുന്നത്.

മാനുഷികമായ ദൃഷ്ടിയിൽ മരണം ഒരു അവസാനമാണ്. എന്നാൽ ക്രിസ്തു കുരിശിൽ മരിച്ചതിലൂടെ മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കുകയും നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട്, സഹനങ്ങളിൽ തളർന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യന് കുരിശ് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്. "നിങ്ങൾ ലോകത്തിൽ കഷ്ടതകൾ അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ ധൈര്യമായിരിക്കുവിൻ, ഞാൻ ലോകത്തെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു" എന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഗ്ദാനം കുരിശിൽ പൂർത്തിയാക്കപ്പെട്ടു. സഹനങ്ങളെ പ്രത്യാശയോടെ സ്വീകരിക്കാൻ കുരിശ് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. കാരണം കുരിശിന്റെ മാർഗം പ്രത്യാശയുടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ പ്രേഷിതരായ നമ്മുടെ യുവജനങ്ങൾ, തങ്ങളുടെ വേദനകളുടെ നിമിഷങ്ങളിലും, കർത്താവിൽ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചത്.

ഇപ്രകാരം നമുക്ക് അഭിമാനത്തോടുകൂടി ഓർക്കാവുന്നത്, ഈ നൂറ്റാണ്ടിൽ നമുക്ക് ഏറെ മാതൃകകൾ തന്നുകൊണ്ട് കടന്നുപോയ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ വാനമ്പാടി എന്നറിയപ്പെടുന്ന അജ്ന എന്ന കുഞ്ഞുസഹോദരിയെയാണ്. ഒരു പക്ഷെ വിശുദ്ധ കുർബാന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതത്തിൽ എന്താണെന്ന്, വാക്മയ ചിത്രങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ജീവിതം കൊണ്ട് സാക്ഷ്യം നൽകിയ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ പ്രേക്ഷിതയാണ് അവൾ. ആദ്യ സക്രാരിയായി പരിശുദ്ധ അമ്മ മാറിയതുപോലെ, അനേകർക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും യുവജനങ്ങൾക്ക്‌ സക്രാരിയിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു കൊടുത്ത വിശുദ്ധയായ പെൺകുട്ടി.

അവൾ തന്റെ രോഗശയ്യയിൽ വച്ച് എഴുതിയ വാക്കുകൾ ഇപ്രകാരമാണ്: "പ്രത്യാശിക്കുവാനും അവലംബിക്കുവാനും ലോകത്തിൽ ഒന്നുമില്ലാതെയായാലും, ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ലാതെ ആയാലും, ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാകാതെ വന്നാലും, എല്ലാം നന്മയ്ക്കായി പരിണമിപ്പിക്കുന്ന, തന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവരെയും, അവസാനം വരെ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നവരെയും എന്നും കാക്കുന്ന, ജീവിക്കുന്ന ഒരു ദൈവമുണ്ടെന്നു ദിനവും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതാണ് ദിവ്യകാരുണ്യം." സർവ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് മാനുഷികമായി വിചാരിക്കുന്ന വേളകളിലും, നിന്റെ ജീവിതം ആറടിമണ്ണിൽ അവസാനിക്കുവാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് പറുദീസയുടെ ആനന്ദം തിരിച്ചറിയുവാൻ, നിത്യമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രത്യാശയോടെ നമ്മെ കൈപിടിച്ചുനടത്തുന്നതാണ് വിശുദ്ധ കുർബാന. ഇതാണ് കുരിശിന്റെ വഴിയിൽ നാം കണ്ടെത്തുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെ രഹസ്യം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്.

കുരിശിന്റെ വഴി: ഒരു ആത്മീയ തീർത്ഥാടനം

നോമ്പുകാലത്ത് കത്തോലിക്കാ സഭ നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭക്തിസാധനയാണ് 'കുരിശിന്റെ വഴി' പ്രാർത്ഥന. പീലാത്തോസിന്റെ അരമന മുതൽ കാൽവരി വരെ യേശു നടത്തിയ ആ വേദന നിറഞ്ഞ യാത്രയെ ധ്യാനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തെ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു. സഭ എന്തുകൊണ്ടാണ് നോമ്പുകാലത്ത് ഇതിന് ഇത്രയേറെ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്?

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹാനുഭവം: കുരിശിന്റെ വഴിയിലെ ഓരോ സ്ഥലവും ദൈവം മനുഷ്യനെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു എന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. മുഖത്ത് തുപ്പൽ ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോഴും, ചാട്ടവാറടി കൊള്ളുമ്പോഴും, കുരിശ് ചുമന്ന് മൂന്ന് വട്ടം വീഴുമ്പോഴും യേശുവിന്റെ ഉള്ളിൽ നമ്മോടുള്ള കരുണയായിരുന്നു. ഉപരിപ്ലവമായ സ്നേഹത്തിൽ നാം വഞ്ചിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും, സ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മാർത്ഥത കുരിശിന്റെ വഴിയിൽ ഈശോയിലൂടെ  നാം അനുഭവിക്കുന്നു.

പാപബോധവും അനുതാപവും: നമ്മുടെ പാപങ്ങളാണ് ക്രിസ്തുവിനെ കുരിശിലേറ്റിയത് എന്ന ബോധ്യം കുരിശിന്റെ വഴി നൽകുന്നു. ഇത് യഥാർത്ഥമായ മനഃപരിവർത്തനത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു.

സഹനങ്ങളിൽ തുണയാകുന്ന ദൈവം: കുരിശിന്റെ വഴിയിൽ ക്രിസ്തു ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. മറിയവും ശീമോനും വെറോനിക്കയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തത വലുതായിരുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതഭാരങ്ങൾ ചുമക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ കൂടെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധ്യം ഈ പ്രാർത്ഥന നൽകുന്നു.

ഭക്തിപൂർവ്വം കുരിശിന്റെ വഴി ചൊല്ലുമ്പോൾ നാം വെറുതെ ചരിത്രം ഓർക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ആ സഹനത്തിൽ പങ്കുചേരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് നോമ്പുകാലത്തെ ആത്മസംയമനത്തിനും ഉപവാസത്തിനും കൂടുതൽ അർത്ഥം നൽകുന്നു.

യുദ്ധങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് കുരിശിന്റെ പ്രസക്തി

ഇന്നത്തെ ലോകം യുദ്ധങ്ങളുടെയും വെറുപ്പിന്റെയും സംഘർഷങ്ങളുടെയും നടുവിലാണ്. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിഷ്കളങ്കരായ മനുഷ്യർ കൊല്ലപ്പെടുന്നു, രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ കലഹിക്കുന്നു, വിഭാഗീയത വർദ്ധിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ കുരിശിന് എന്ത് സന്ദേശമാണ് നൽകാനുള്ളത്?

കുരിശ് സമാധാനത്തിന്റെയും ക്ഷമയുടെയും അടയാളമാണ്. തന്നെ കുരിശിൽ തറച്ചവരോട് "പിതാവേ, ഇവർ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല, ഇവരോട് ക്ഷമിക്കണമേ" എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച ക്രിസ്തു, പകയല്ല മറിച്ച് ക്ഷമയാണ് ലോകത്തിന് ആവശ്യമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. യുദ്ധം വിതയ്ക്കുന്ന നാശത്തിന് മുകളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ കുരിശ് ഉയർത്താൻ സഭ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

ആയുധങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ആത്മത്യാഗമാണ് ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുക എന്ന് കുരിശ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം അധികാരം സ്ഥാപിക്കാനായി മറ്റുള്ളവരെ അടിച്ചമർത്തുന്ന ലോകത്തോട്, മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ വഴിയാണ് കുരിശ്. യുക്രൈനിലും ഗാസയിലും ലോകത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് കുരിശ് നൽകുന്ന പ്രത്യാശ വലുതാണ്. നീതിക്കും സമാധാനത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ദൈവം പീഡിതരുടെ പക്ഷത്താണെന്ന് കുരിശ് വിളംബരം ചെയ്യുന്നു.

അധികാരമോഹവും അത്യാഗ്രഹവും മൂലമുണ്ടാകുന്ന സംഘർഷങ്ങളിൽ തകരുന്ന മനുഷ്യർക്ക്, ക്രിസ്തുവിന്റെ മുറിവുകൾ ആശ്വാസമാണ്. അവന്റെ മുറിവുകളാൽ നാം സുഖം പ്രാപിച്ചു (ഏശയ്യാ 53:5).

ലോകത്തിലെ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം രാഷ്ട്രീയമായ ചർച്ചകൾ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ കുരിശിന്റെ സന്ദേശമായ സ്നേഹവും ക്ഷമയും നിറയ്ക്കുക  എന്നതാണ്. ഒരുപക്ഷെ ഇന്ന് ലോകം മുഴുവൻ യുദ്ധത്തിന്റെയും ഭീകരതയുടെയും പിടിയിൽ കഴിയുമ്പോൾ, കുരിശിന്റെ രക്ഷാകരരഹസ്യത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ ചിന്തകളെ ഉയർത്തേണ്ടത് ഏറെ ആവശ്യമാണ്. യുദ്ധഭീകരതയിൽ നാല് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ട ഉക്രൈനിലെ, സൈനികരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ, പരിശുദ്ധ പിതാവിനെ കാണുവാൻ എത്തിയപ്പോൾ, അവർ കൈയിൽ എന്തിയിരുന്നത്, കർത്താവിന്റെ കുരിശുരൂപമായിരുന്നു. സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു പൊൻപുലരി വിടരുമെന്നും, അന്ന് കുടുംബങ്ങളിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കൊപ്പം ഒരുമിച്ചു വസിക്കാമെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നതിനും, പ്രത്യാശിക്കുന്നതിനും അവരെ  സഹായിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമാണ് ആ കുരിശുകൾ.

നോമ്പുകാലം: കുരിശിലൂടെ പുതുജീവനിലേക്ക്

നോമ്പുകാലം എന്നത് കേവലം ഭക്ഷണനിയന്ത്രണം പാലിക്കലല്ല, മറിച്ച് കുരിശിൽ മരിച്ച ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ സ്വാർത്ഥതയിൽ നാം മരണപ്പെടുന്നതാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അഹന്തയെയും ദേഷ്യത്തെയും പകയെയും കുരിശിൽ തറയ്ക്കാനുള്ള സമയമാണിത്.

കുരിശ് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ കുരിശുകൾ ചുമക്കാൻ സഹായിക്കാനാണ്. വഴിയിൽ വീണുപോകുന്ന സഹോദരനെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ശീമോനെപ്പോലെയും, വേദനിക്കുന്നവന്റെ മുഖം തുടച്ച വെറോനിക്കയെപ്പോലെയും മാറാൻ ഈ നോമ്പുകാലം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുമ്പോഴും വിശക്കുന്നവന് ആഹാരം നൽകുമ്പോഴും നാം കുരിശിന്റെ വഴിയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്.

കുരിശ് കേവലം ഒരു മരക്കഷണമല്ല, മറിച്ച് അത് ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പാണ്. നോമ്പുകാലത്തെ യാത്ര കാൽവരിയിലേക്കാണ്, എന്നാൽ കാൽവരി കഴിഞ്ഞ് മഹത്വത്തിന്റെ പ്രഭാതമുണ്ട്. സഹനങ്ങളെ ഭയപ്പെടാതെ, അവയെ പ്രത്യാശയോടെ സ്വീകരിക്കാൻ കുരിശ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇരുൾ നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് പ്രകാശമായി കുരിശ് നിലകൊള്ളുന്നു. അപ്പോഴാണ് ദൈവദൂതൻ നമ്മോട് പറയുന്ന വാക്കുകൾ കേൾക്കുവാൻ നമുക് സാധിക്കുന്നത്, നിങ്ങൾ എന്താണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്? ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനെ മരിച്ചവരുടെ ഇടയിലാണോ തിരയുന്നത്?

ഈ നോമ്പുകാലത്ത് നമുക്ക് കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കാം. അവിടെനിന്ന് ലഭിക്കുന്ന കരുണയും ക്ഷമയും കൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെയും സമൂഹത്തെയും പുതുക്കിപ്പണിയാം. യുദ്ധങ്ങളുടെയും അശാന്തിയുടെയും നടുവിൽ, സമാധാനത്തിന്റെ രാജാവായ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിനെ ഏക പ്രത്യാശയായി നമുക്ക് മുറുകെ പിടിക്കാം. സഹനത്തിലൂടെ ഉയിർപ്പിലേക്കും, മരണത്തിലൂടെ നിത്യജീവനിലേക്കും കുരിശ് നമ്മെ നയിക്കട്ടെ.