ദാനധർമ്മം ഒരു ഐച്ഛിക പാതയല്ല, മറിച്ച് സത്യാരാധനയുടെ മാനദണ്ഡമാണ്

ഫാ. ജിനു തെക്കേത്തലക്കൽ, വത്തിക്കാൻ സിറ്റി

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ദരിദ്രരോടുള്ള പരിഗണനയെ സഭാപിതാക്കന്മാർ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ദിലെക്സി തെ അപ്പസ്തോലിക പ്രബോധനം ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നുണ്ട്. പാശ്ചാത്യസഭയിലെയും, പൗരസ്ത്യസഭയിലെയും  സഭാപിതാക്കന്മരുടെ അനുഭവക്കുറിപ്പുകൾ ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ പൗരസ്ത്യസഭാപിതാവായ വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റത്തിന്റെ  ശക്തമായ പാവങ്ങളോടുള്ള അനുഭവം എക്കാലത്തും, സഭയെ ജീവകാരുണ്യമേഖലയിൽ മുൻപോട്ടു നയിക്കുവാൻ ഉതകുന്നതാണ്.

ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ "സുവർണ്ണ വദനൻ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റം, സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിൽ മാത്രമല്ല, സാമൂഹിക നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിലും സമാനതകളില്ലാത്ത വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം, ദരിദ്രരോടുള്ള സഭയുടെയും വിശ്വാസികളുടെയും മനോഭാവം എപ്രകാരമായിരിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വിപ്ലവകരമായ ചിന്തകളാണ് പങ്കുവെച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനങ്ങളും ആധുനിക ലോകത്ത് കത്തോലിക്കാ സഭ പിന്തുടരുന്ന കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ മാതൃകയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വിശകലനം ചെയ്യുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഏറെ പ്രസക്തമാണ്.

വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റമിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പ്രബോധനങ്ങളിലൊന്ന് ദൈവാലയത്തിലെ ബലിപീഠവും തെരുവിലെ ദരിദ്രനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്. അദ്ദേഹം പറയുന്നു: "നീ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ (ദിവ്യകാരുണ്യത്തെ) ബഹുമാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ? എങ്കിൽ അവൻ നഗ്നനായിരിക്കുമ്പോൾ അവനെ അവഗണിക്കരുത്. പട്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിച്ച് ദൈവാലയത്തിനുള്ളിൽ അവനെ ആദരിക്കുകയും പുറത്ത് തണുത്തുവിറയ്ക്കുന്ന അവനെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കാപട്യമാണ്."

നാലാം നൂറ്റാണ്ടിനും അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഇടയിൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ ആർച്ച് ബിഷപ്പായിരുന്ന സെന്റ് ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റം ദൈവാലയത്തിലെ ആരാധനയും സാമൂഹിക സേവനവും രണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. പാവപ്പെട്ടവനെ സഹായിക്കുമ്പോൾ നാം ക്രിസ്തുവിനെ തന്നെയാണ് സ്പർശിക്കുന്നത്. ഇതിനെ അദ്ദേഹം "രണ്ടാമത്തെ ബലിപീഠം" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. കല്ലുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ബലിപീഠത്തേക്കാൾ പവിത്രമാണ് മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ള, ക്രിസ്തു വസിക്കുന്ന ദരിദ്രന്റെ ശരീരം.

സമ്പത്ത് സ്വകാര്യ സ്വത്താണെന്ന ധാരണയെ ക്രിസോസ്റ്റം തിരുത്തുന്നു. സമ്പത്ത് ദൈവത്തിന്റേതാണ്; മനുഷ്യൻ അതിന്റെ കാര്യവിചാരകൻ  മാത്രമാണ്. "നമ്മുടെ സമ്പത്ത് ദരിദ്രരുമായി പങ്കുവെക്കാതിരിക്കുന്നത് അവരിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. നാം അനുഭവിക്കുന്ന സമ്പത്ത് നമ്മുടേതല്ല, അവരുടേതാണ്," എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഇന്നും സമ്പന്നരുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്നതാണ്. "ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ ബഹുമാനിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? അതിന്റെ നഗ്നതയെ അവഗണിക്കരുത്", വിശുദ്ധന്റെ ഈ വാക്കുകൾ, ഏതൊരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെയും, ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ആത്മപരിശോധന നടത്തുവാൻ ക്ഷണിക്കുന്നതാണ്.

സമ്പന്നൻ തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളത് ദരിദ്രന് നൽകാൻ കടപ്പെട്ടവനാണ്. അത് ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് നീതിയുക്തമായ കടമയാണ്. ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണിൽ എല്ലാവരും തുല്യരാണ്, അതിനാൽ വിഭവങ്ങളും എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ് എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്. വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ദരിദ്രരിൽ വിശ്വാസികൾ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവർക്ക് ബലിപീഠത്തിൽ കർത്താവിനെ കണ്ടെത്തുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല എന്ന വാക്കുകൾ, എപ്രകാരമുള്ള ബലിയാണ് കർത്താവ് നമ്മിൽ നിന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നതോടൊപ്പം കാണപ്പെടുന്ന സഹോദരനെ സ്നേഹിക്കാത്തവന്, കാണപ്പെടാത്ത ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല എന്ന വചനത്തിന്റെ പൊരുളും എടുത്തു പറയുന്നു.

കേവലം ഭിക്ഷ കൊടുക്കുന്നതിനപ്പുറം, ദാരിദ്ര്യത്തിന് കാരണമാകുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെയും ക്രിസോസ്റ്റം വിമർശിച്ചു. ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കുന്നവർ ദരിദ്രരുടെ ചെലവിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. സ്വർണ്ണപ്പാത്രങ്ങളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, വിശക്കുന്നവന്റെ വയറ് കാണാതിരിക്കുന്നത് പാപമാണ്.

വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റമിന്റെ ഈ ദർശനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക പ്രബോധനങ്ങൾ ഊർജ്ജം ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്.

രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന് ശേഷം സഭ സ്വീകരിച്ച ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിലപാടാണ് "ദരിദ്രർക്ക് മുൻഗണന" എന്നത്. ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ മെത്രാൻമാരും വിമോചന ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ഉയർത്തിക്കാട്ടിയ ഈ ആശയം ഇന്ന് ആഗോള കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാടാണ്. വികസന പദ്ധതികളും നയങ്ങളും ആവിഷ്കരിക്കുമ്പോൾ അത് ഏറ്റവും താഴെക്കിടയിലുള്ളവനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കലാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ.

ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ സഭയുടെ കാരുണ്യമുഖം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിച്ചത് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയാണ്. "എനിക്ക് വേണ്ടത് ദരിദ്രർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ദരിദ്ര സഭയെയാണ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. സഭയെ അദ്ദേഹം ഒരു "ഫീൽഡ് ഹോസ്പിറ്റലിനോട്" (യുദ്ധക്കളത്തിലെ ആശുപത്രി) ഉപമിച്ചു. മുറിവേറ്റവരെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന സഭയാകണം ഇന്നത്തെ ആവശ്യം.

അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന മാതൃകയിൽ, കാരുണ്യം എന്നത് പണം നൽകൽ മാത്രമല്ല. അത് ദരിദ്രരോടുള്ള "ഐക്യദാർഢ്യം" പ്രഖ്യാപിക്കലാണ്. അവരെ തൊടുക, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കുക, അവരുടെ അന്തസ്സ് ഉയർത്തുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ സ്നേഹം.

ഇന്നത്തെ സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിശാലമാണെങ്കിലും, വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റമിന്റെ വാക്കുകൾ ചില തിരുത്തലുകൾക്ക് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

ഇന്ന് പലപ്പോഴും കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾ വെറും "സോഷ്യൽ വർക്ക്" (സാമൂഹിക തൊഴിൽ) ആയി മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ക്രിസോസ്റ്റം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, ദരിദ്രനെ സഹായിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കലാണ് എന്നാണ്. ആത്മീയതയില്ലാത്ത സാമൂഹിക സേവനം സഭയുടെ ലക്ഷ്യമല്ല. ബലിപീഠത്തിലെ പ്രാർത്ഥനയും തെരുവിലെ സേവനവും സംയോജിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.

ആധുനിക സഭയ്ക്ക് വലിയ സ്ഥാപനങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ ദരിദ്രർക്ക് അപ്രാപ്യമാകുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കണം. "ദൈവാലയങ്ങൾ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെടുകയും, ദരിദ്രർ വിശന്നുവലയുകയും ചെയ്യുന്നു" എന്ന ക്രിസോസ്റ്റമിന്റെ വിമർശനം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്. വൻകിട ആശുപത്രികളും സ്കൂളുകളും നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ പാവപ്പെട്ടവർക്ക് എത്രമാത്രം ഇടം ലഭിക്കുന്നു എന്നത് സഭയുടെ ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിഷയമാകണം.

കാരുണ്യം  മാത്രം പോരാ, നീതി കൂടി വേണം. മുറിവേറ്റവനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം, അവനെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും സഭയ്ക്ക് കഴിയണം. ക്രിസോസ്റ്റം അക്കാലത്തെ ഭരണാധികാരികളുടെ അനീതികൾക്കെതിരെ ധീരമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. ആധുനിക സഭയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും നീതിക്കും വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരാകണം.

വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റമിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ കാലഹരണപ്പെട്ട ചരിത്രരേഖകളല്ല, മറിച്ച് ആധുനിക ലോകത്തിനുള്ള ശക്തമായ താക്കീതും വഴികാട്ടിയുമാണ്. "സഹോദരനിലെ കൂദാശ" തിരിച്ചറിയാതെ "ബലിപീഠത്തിലെ കൂദാശ" പൂർണ്ണമാകുന്നില്ല എന്ന സത്യം അദ്ദേഹം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അന്നന്നത്തെ ആഹാരത്തിന് വകയില്ലാത്തവനും, രോഗത്താൽ വലയുന്നവനും, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവനും ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപമാണെന്ന ബോധ്യം ഓരോ വിശ്വാസിയിലും ഉണരുമ്പോൾ മാത്രമേ സഭയുടെ ദൗത്യം പൂർണ്ണമാകൂ. ആരാധനക്രമവും ജീവിതവും  തമ്മിലുള്ള അന്തരം കുറയ്ക്കുക എന്നതാണ് ഇതിനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം. വിശുദ്ധ ജോൺ ക്രിസോസ്റ്റം കാണിച്ചുതന്ന ആ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ആധുനിക സഭയ്ക്കും ഓരോ വിശ്വാസിക്കും കഴിയട്ടെ