ദൈവാരാധനയെ ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതലിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല

ഫാ. ജിനു തെക്കേത്തലക്കൽ, വത്തിക്കാൻ സിറ്റി

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, അത് പ്രാർത്ഥനയുടെയും ആരാധനയുടെയും മാത്രമല്ല, മറിച്ച് അതിരുകളില്ലാത്ത കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും ചരിത്രമാണെന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും. "ദൈവം സ്നേഹമാകുന്നു" (1 യോഹന്നാൻ 4:8) എന്ന വചനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം, സഹജീവികളോടുള്ള സ്നേഹത്തിലൂടെയും സേവനത്തിലൂടെയുമാണ് പൂർണ്ണമാകുന്നത്. കഴിഞ്ഞ രണ്ടായിരം വർഷങ്ങളായി ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ, ജാതിമത ഭേദമന്യേ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് ആശ്വാസമായി മാറാൻ കത്തോലിക്കാ സഭയ്ക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദരിദ്രരെ സഹായിക്കുക, രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കുക, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരെ സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ സഭയുടെ ഒരു 'അധികജോലി' അല്ല, മറിച്ച് സഭയുടെ സത്തയുടെ (Essence) തന്നെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്.

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഉറവിടം വിശുദ്ധ ബൈബിളാണ്. പഴയ നിയമത്തിൽ തന്നെ വിധവകളെയും അനാഥരെയും പരദേശികളെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ദൈവം മോശയുടെ നിയമത്തിലൂടെ നൽകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, പുതിയ നിയമത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെയാണ് ഈ കാരുണ്യദർശനം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നത്.

"നിങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ" (യോഹന്നാൻ 13:34) എന്നതായിരുന്നു യേശു നൽകിയ പുതിയ പ്രമാണം. നല്ല ശമരിയക്കാരന്റെ ഉപമയിലൂടെ (ലൂക്കാ 10:25-37), സഹായമർഹിക്കുന്ന ഏവരും നമ്മുടെ അയൽക്കാരാണെന്നും, അവരെ സഹായിക്കാൻ മതം നോക്കേണ്ടതില്ലെന്നും യേശു പഠിപ്പിച്ചു. അന്ത്യവിധി ദിവസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണത്തിൽ (മത്തായി 25), "എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തു കൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തു തന്നത്" എന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതും, ദാഹിക്കുന്നവന് ജലം നൽകുന്നതും, രോഗിയെ സന്ദർശിക്കുന്നതും ദൈവത്തിന് നൽകുന്ന ശുശ്രൂഷയായിട്ടാണ് കത്തോലിക്കാ സഭ കാണുന്നത്.

യേശുവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് ശേഷം രൂപം കൊണ്ട ആദിമ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷത അവരുടെ കൂട്ടായ്മയും പങ്കുവയ്ക്കലും ആയിരുന്നു. അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നാം കാണുന്നത്, വിശ്വാസികൾ തങ്ങൾക്കുള്ളതെല്ലാം വിറ്റ് ദരിദ്രർക്ക് വീതിച്ചു നൽകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെയാണ്. ആരും പട്ടിണി കിടക്കാൻ പാടില്ല എന്ന നിർബന്ധം ആദിമ സഭയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. വിധവകളെയും അനാഥരെയും സംരക്ഷിക്കാൻ 'ഡീക്കന്മാർ ' (Deacons) എന്ന പ്രത്യേക വിഭാഗത്തെ തന്നെ അപ്പസ്തോലന്മാർ നിയമിച്ചു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിൽ പ്ലേഗ് പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികൾ പടർന്നുപിടിച്ചപ്പോൾ, സ്വന്തം ജീവൻ പോലും വകവയ്ക്കാതെ രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങിയത് ക്രിസ്ത്യാനികളായിരുന്നു. ഇത് അക്രൈസ്തവരെപ്പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾ കേവലം സാമൂഹിക സേവനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ബഹിർസ്ഫുരണമാണ്. യാക്കോബ് ശ്ലീഹ തന്റെ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നു: "പ്രവൃത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വാസം നിർജീവമാണ്" (യാക്കോബ് 2:26). ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം യഥാർത്ഥമാണെങ്കിൽ അത് സഹോദരങ്ങളോടുള്ള കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളിലൂടെ വെളിപ്പെടണം.

ശാരീരിക കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ: വിശക്കുന്നവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുക, ദാഹിക്കുന്നവർക്ക് കുടിക്കാൻ നൽകുക, വസ്ത്രമില്ലാത്തവർക്ക് വസ്ത്രം നൽകുക, പാർപ്പിടമില്ലാത്തവർക്ക് അഭയം നൽകുക, രോഗികളെ സന്ദർശിക്കുക, തടവുകാരെ സന്ദർശിക്കുക, മരിച്ചവരെ അടക്കം ചെയ്യുക.

ആത്മീയ കാരുണ്യപ്രവൃത്തികൾ: അറിവില്ലാത്തവരെ പഠിപ്പിക്കുക, സംശയിക്കുന്നവരെ ഉപദേശിക്കുക, ദുഃഖിതരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക, തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുക തുടങ്ങിയവ.

ഈ രണ്ട് തലങ്ങളിലുമുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ സഭ ഒരേ പ്രാധാന്യത്തോടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനും ശരീരത്തിനും പരിഗണന നൽകുന്ന സമഗ്രമായ വികസനമാണ് സഭ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കാരുണ്യപ്രവർത്തന പാരമ്പര്യം എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ ഏതോ ഒരു ഏടിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. അത് ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് ആശ്വാസം പകരുന്ന ഒരു മഹാപ്രസ്ഥാനമാണ്. ദൈവസ്നേഹം മനുഷ്യസ്നേഹമായി മാറുന്ന അത്ഭുതമാണ് ഓരോ കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയിലും നടക്കുന്നത്.

സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കാരുണ്യം എന്നത് ഒരു ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള കടമയാണ്. "എന്നെ അയച്ച പിതാവ് കാരുണ്യവാനായിരിക്കുന്നത് പോലെ നിങ്ങളും കാരുണ്യമുള്ളവരാകുവിൻ" എന്ന തിരുവചനം ശിരസ്സാവഹിച്ചുകൊണ്ട്, വേദനിക്കുന്നവന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ സഭ എന്നും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണ്. മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും, നീതിപൂർവ്വകമായ ഒരു സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം പ്രവൃത്തിപഥത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനും കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കാരുണ്യപാരമ്പര്യം നിരന്തരം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ സേവനപാതയിൽ ഇനിയും ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാൻ സഭയ്ക്ക് പ്രചോദനമാകുന്നത് കുരിശിൽ മരിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം തന്നെയാണ്.

സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പഠനങ്ങളിൽ, കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ പാവങ്ങളോടുള്ള പ്രത്യേകമായ ആർദ്രതയും, സ്നേഹവും അടുപ്പവും എടുത്തു പറയുന്നുണ്ട്. ഉപരിപ്ലവമായി ഇന്ന് എല്ലാം ചെയ്തുകൂട്ടുവാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്ന ഒരു ലോകത്തിൽ, ആത്മീയതയുടെ ആഴങ്ങളിൽ  എപ്രകാരമാണ്, പാവപ്പെട്ടവരോട് ചേർന്നുനിൽക്കേണ്ടതെന്നാണ് സഭാപിതാക്കന്മാർ നമ്മെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നത്.

കർത്താവിന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ മൂർത്തമായ ഭാവമായിട്ടാണ് ജീവകാരുണ്യപ്രവൃത്തികളെ പിതാക്കന്മാർ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതുതന്നെയാണ് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ, അപ്പസ്തോലന്മാരിലൂടെയും, ആദ്യക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്‍മകളിലൂടെയും സഭയുടെ പാരമ്പര്യമായി മാറ്റപ്പെട്ടത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ മൗതീകശരീരമായ സഭയുടെ അനിവാര്യ ഘടകമായിട്ടാണ്, സഭാപിതാക്കന്മാർ എടുത്തു കാണിക്കുന്നത്. അന്ത്യോക്യയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസ് തന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ  അവസരത്തിൽ, സ്മിർണയിലെ സഭയെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു വാക്കുകൾ ഏറെ ഹൃദയസ്പർശിയാണ്.  ദൈവത്തെ എതിർക്കുന്നവരെപ്പോലെ പെരുമാറരുതെന്ന് അവർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിക്കൊണ്ട്, ദരിദ്രരായ ആളുകളോടുള്ള നമ്മുടെ കടമ മറന്നു പോകരുതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

സ്മിർണയിലെ മെത്രാനായിരുന്ന പോളികാർപ്പ് തന്റെ വൈദികർക്കും ദൈവജനത്തിനും നൽകിയ ഉപദേശവും, സഭയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.  "പുരോഹിതന്മാർ എല്ലാവരോടും  കരുണ ഉള്ളവരായിരിക്കട്ടെ, അവർ തെറ്റ് ചെയ്തവരെ ഓർമ്മിക്കുകയും എല്ലാ രോഗികളെയും സന്ദർശിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ, വിധവകളെയും അനാഥരെയും ദരിദ്രരെയും അവഗണിക്കാതെ, ദൈവത്തിന്റെയും മനുഷ്യരുടെയും മുമ്പാകെ നന്മയിൽ അവർ കരുതലുള്ളവരായിരിക്കട്ടെ."

ക്രൈസ്തവർ ഇപ്രകാരം  ജീവകാരുണ്യ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിന്റെ  കാരണം വിശുദ്ധ ജസ്റ്റിൻ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അത് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ, അപരനിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം നാം ദർശിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ദൈവാരാധനയെ ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതലിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. അതിനാൽ സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പഠനങ്ങൾ കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ജീവകാരുണ്യ മുഖം എടുത്തുകാണിക്കുകയും ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് പഠിപ്പിച്ചു നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.