Папата на светата Литургија во Киламба: Исус оди покрај Црквата во Ангола

„Останете верни на она што го учи Црквата, имајте доверба во вашите пастири и држете го погледот вперен во Исус, Кој на посебен начин се открива во Словото и во Евхаристијата.“

Со овие зборови папата Лав XIV се обрати за време на светата Миса во Киламба, Ангола, во недела, на 19 април 2026 година, за време на неговиот прв целосен ден во земјата и на средина од неговото патување низ четири африкански држави.

Во својата проповед, Светиот Отец рече дека со срце исполнето со благодарност ја слави Евхаристијата заедно со верниците, благодарејќи Му на Бога за овој дар и за нивното радосно добредојде.

Ангола, прекрасна, но ранета земја

На оваа трета недела по Велигден, Папата се осврна на евангелскиот настан со учениците на патот за Емаус. Двајца Господови ученици, со ранети и тажни срца, го напуштаат Ерусалим и се враќаат во своето село, откако биле сведоци на смртта на Исус, во Кого се надевале и Кого го следеле. На почетокот се обесхрабрени, но сè се менува кога препознаваат дека Христос е меѓу нив и дека Господ Исус оди покрај нив.

Папата Лав XIV рече дека во оваа почетна евангелска сцена ја гледа и историјата на Ангола, „оваа прекрасна, но ранета земја, која гладува и жедува за надеж, за мир и за братство“.

„Разговорот по патот меѓу двајцата ученици, кои со обесхрабреност се сеќаваат на она што му се случило на нивниот Учител“, продолжи тој, „потсетува на страдањата што ја обележале вашата земја: долга граѓанска војна, последици од непријателство и поделби, потрошени ресурси и сиромаштија.“

Соочен со сето тоа, Светиот Отец призна дека, кога човек долго време живее во историја обележана со страдање, лесно може да стане сличен на учениците од Емаус, губејќи надеж и останувајќи заробен во обесхрабреност. Човекот се чувствува изморен и не знае како повторно да почне, ниту дали тоа воопшто е можно.

Сепак, Господ, потсети Папата, им приоѓа на двајцата обесхрабрени ученици и, станувајќи нивни сопатник, „им помага да ја состават приказната, да погледнат подалеку од својата болка и да откријат дека не се сами на патот и дека пред нив стои иднина, сè уште населена со Богот на љубовта“.

Тој оди покрај нас и ни дава благодат повторно да тргнеме

„Драги пријатели, Благовеста Господова и за нас денес е токму ова“, подвлече папата Лав XIV. „Тој е жив, воскресна и оди покрај нас додека чекориме по патот на страдањето и горчината. Тој ни ги отвора очите за да го препознаеме Неговото дело и ни дава благодат повторно да тргнеме и да ја изградиме иднината.“

Така, пред нас стои патот на нов почеток, и за народот во Ангола. Од една страна, стои сигурноста дека Господ нè придружува и има сочувство за нас. Од друга страна, стои посветеноста што Тој ја бара од нас.

Папата објасни дека Господовото присуство најнапред го доживуваме во односот со Него. Бог го среќаваме во молитвата, во слушањето на Неговото Слово, кое ги разгорува нашите срца, како кај учениците од Емаус, а над сè во славењето на Евхаристијата.

„Поради тоа“, предупреди тој, „секогаш треба да бидеме внимателни кон оние облици на традиционална религиозност кои, иако секако се дел од корените на вашата култура, сепак можат да внесат магиски и суеверни елементи што не му помагаат на духовниот живот.“

„Останете верни“, рече тој, „на она што го учи Црквата, имајте доверба во вашите пастири и држете го погледот вперен во Исус, Кој на посебен начин се открива во Словото и во Евхаристијата. Во двете ние го доживуваме Воскреснатиот Господ Кој оди покрај нас, и соединувајќи се со Него, ја надминуваме смртта што нè опседнува и живееме како воскреснати.“

Лекување на раните и повторно разгорување на надежта

Знаејќи дека не сме сами, рече Светиот Отец, тоа треба да нè поттикне да ги лекуваме раните и повторно да ја разгориме надежта.

„Историјата на вашата земја, тешките последици што сè уште ги носите, општествените и економските предизвици и различните облици на сиромаштија“, рече папата Лав XIV, „сето тоа бара присуство на Црква што оди заедно со својот народ и знае да го чуе плачот на своите деца. Црква која, со светлината на Словото и со храната на Евхаристијата, може повторно да ја разбуди изгубената надеж.“

Тој додаде дека на Црквата ѝ се потребни луѓе кои се подготвени да се даруваат, како што Исус го прекрши лебот за двајцата ученици од Емаус.

Ангола, рече тој, има потреба од епископи, свештеници, мисионери, монаси, монахињи и лаици, кои во своето срце носат желба да ги прекршат своите животи и да се подаруваат еден на друг.

Можно е да се изгради иднина на надеж

Со благодатта на Воскреснатиот Христос, истакна Папата, „и ние можеме да станеме тој прекршен леб што ја преобразува стварноста. И како што Евхаристијата нè потсетува дека сме едно тело и еден дух, соединети во едниот Господ, така и ние можеме и сакаме да изградиме земја во која старите поделби ќе бидат конечно надминати, во која омразата и насилството ќе исчезнат и во која раната на корупцијата ќе се лекува преку нова култура на правда и споделување.“

„Само така“, подвлече тој, „ќе биде можна иднина на надеж, особено за многуте млади луѓе што ја изгубиле.“

Папата Лав XIV ја заврши својата проповед охрабрувајќи ги верниците во Ангола да гледаат на иднината со надеж и да ја градат таа надеж со вера и истрајност.

„Не плашете се да го правите тоа. Воскреснатиот Исус, Кој чекори со вас по патот и се прекршува како леб за вас, ве охрабрува да бидете сведоци на Неговото воскресение и протагонисти на новото човештво и на новото општество.“

Тој ги увери католиците во земјата дека можат да сметаат на неговата близина и молитви и, доверувајќи ги на Пресвета Богородица, рече дека знае оти и тој може да смета на нивните молитви.