ಟೋಲ್ಕಿನ್: ವಿನಯ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಪಾಠ

ಲೇಖಕರು: ಆಂಡ್ರಿಯಾ ಮೊಂಡ

ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, 1956ರ ಜನವರಿ ಅಥವಾ ಫೆಬ್ರವರಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಜೇ.ಆರ್.ಆರ್. ಟೋಲ್ಕಿನ್ ಅವರು New Republic ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಮೈಕೆಲ್ ಸ್ಟ್ರೇಟ್ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮಿಗೆ ಕೆಲವು ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ ಒಂದು “ಕ್ರೂರ” ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದರು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನೆಂದರೆ, The Lord of the Rings ಕಾದಂಬರಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ಫ್ರೋಡೋನನ್ನು ನಾಯಕನಾಗಿ ಕೊಂಡಾಡಬಾರದು; ಬದಲಾಗಿ ಅವನನ್ನು ದ್ರೋಹಿಯೆಂದು ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಟೋಲ್ಕಿನ್ ಹೀಗೆ ಬರೆದಿದ್ದರು: “ಜಗತ್ತಿನ ‘ಉದ್ಧಾರ’ವೂ, ಫ್ರೋಡೋದ ಸ್ವಂತ ‘ಉದ್ಧಾರ’ವೂ, ಅವನು ಮೊದಲು ತೋರಿದ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಗಾಯಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕ್ಷಮೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.”ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢಗೊಳಿಸುವುದು ಕಥೆಯ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವು. 

ಇಂದು, ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಕಾಪಿರೈಟ್ ಅವಧಿಗಳು ಮುಗಿಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕಥೆಯ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಭಯವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ತಿರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು.

ಆ ತಿರುವು ಏನೆಂದರೆ — ಉನ್ನತ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಫ್ರೋಡೋ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಗೊಲ್ಲಮ್ ಎಂಬ “ಖಳನಾಯಕ”, ಕಥೆಯಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಮತ್ತು ದುರ್ದಶೆಯ ಪಾತ್ರವೇ, ಉಂಗುರವನ್ನು “ಮೌಂಟ್ ಡೂಮ್” ಬೆಂಕಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತದೆ.  ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿನ ಜಯದ ತತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರುಚುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕನು ವಿಫಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ದುರ್ಬಲತೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಜಯವು ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಈ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಕಥೆಯ ತಿರುವಲ್ಲ — ಅದು ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಫ್ರೋಡೋ ಸಂಪೂರ್ಣನಲ್ಲ; ಅವನು ಕುಸಿಯುವವನು, ಅಡ್ಡಬೀಳುವವನು. ಆದರೂ ಅವನ ಮುಂಚಿನ ಕರುಣೆ — ಗೊಲ್ಲಮ್‌ಗಾಗಿ ತೋರಿದ ದಯೆ — ಕೊನೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಟೋಲ್ಕಿನ್ ನೀಡುವ ಮಹತ್ವದ ಸಂದೇಶ: ಕರುಣೆ ಒಂದು ದುರ್ಬಲತೆ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿ. ಮಾರ್ಚ್ 25 ಎಂಬ ದಿನವೂ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ದಿನ ಗೊಲ್ಲಮ್ ಉಂಗುರವನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಉಂಗುರದ ನಾಶದೊಂದಿಗೆ, ಮಧ್ಯಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಅಂಧಕಾರದ ಅಧಿಪತಿ ಸೌರೋನ್‌ನ ಆಳ್ವಿಕೆ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನದ ಮಹತ್ವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ. ಮಾರ್ಚ್ 25ರಂದು ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ “ದೂತಸಂದೇಶದ ಹಬ್ಬ”ವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತದೆ — ನಜರೇತ್‌ನ ವಿನಯಶೀಲ ಯುವತಿಯಾದ ಮರಿಯಳ “ಹೌದು” ಎಂಬ ಒಪ್ಪಿಗೆ, ಇತಿಹಾಸದ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅವಳ ಪುತ್ರನಾದ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಕೆಡುಕಿನ ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಸಮಾನಾಂತರವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು: ಸಣ್ಣವರ ಮೂಲಕವೇ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಮರಿಯಳ ಮ್ಯಾಗ್ನಿಫಿಕಾಟ್(ಮರಿಯಳ ಸ್ತುತಿಗೀತೆ) ಗೀತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಾತು — “ಇಳಿಸಿಹನು ಗದ್ದುಗೆಯಿಂದ ಘನಾಧಿಪತಿಗಳನು, ಏರಿಸಿರುವನು ಉನ್ನತಿಗೆ ದೀನದಲಿತರನು”(ಲೂಕ. 1:52) — ಟೋಲ್ಕಿನ್ ಕೃತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೈತಿಕ ಸಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಹೋಬಿಟ್‌ಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಾಗುವ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆ, ಸುವಾರ್ತೆಯ ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಸಿಹಿ-ಕಹಿ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ:

ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು ದುರ್ಬಲರಾಗುತ್ತಾರೆ, ದುರ್ಬಲರು ನಿಜವಾದ ವಿಜಯಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅಸಮರ್ಥತೆ, ಅವರ ಸೋಲು — ಇವುಗಳಲ್ಲೇ ಅವರ ಜಯ ಅಡಗಿದೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಲ್ಲ; ಅದು ಆಕರ್ಷಣೆ, ಆಸೆ, ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿತ್ವದ ಹಂಬಲವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಒಂದು ಪ್ರಲೋಭನೆ. ಶಕ್ತಿಯ ಉಂಗುರವು ಎಲ್ಲರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸುವ “ಹೆಮ್ಮೆಭರಿತ ಸಂಪತ್ತು”. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆಯ ಅಂತಿಮ ಪರಿಹಾರವು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ “ತ್ಯಾಗ”ದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ — ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ. ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಫೆಲೋಶಿಪ್ ಎಂಬ ಸಮೂಹ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಭುತ್ವ ಗುಂಪಾಗಿರದೆ, ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದೆ. ಅವರು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ — ಇದು ರಾಜಕೀಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರೋಧ.ಇದರ ಮೂಲಕ ಅವರು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಯುದ್ಧದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಾರೆ. 

ಇಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವವರು ಬಲಿಷ್ಠರು ಅಲ್ಲ; ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಲ್ಲವರು, ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಲ್ಲವರು. ಇದು ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ: ಜಯವು ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ವಿನಯದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ರಾಜಕೀಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭ್ರಮೆ; ಅಹಂಕಾರವೇ ಸಾಧನೆಯ ಇಂಧನವೆಂಬುದು ಕಾಲದ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯವು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಗೆಲ್ಲುವುದು ವಿನಯಶೀಲರು — ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಬಲ್ಲವರು, ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದ ಆಸೆಗಳಿಗೆಲ್ಲದೆ, ತಮಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯದ ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬಲ್ಲವರು. ಈ ಯಶಸ್ಸಿನ ಮೂಲವೇ ಇದೇ: ಅದು ಮಹಾನ್ ವೀರರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಸಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಅಸಂಗತ, ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸಮೂಹದಿಂದ ನೆರವೇರಿದದ್ದು. ಯುದ್ಧದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಂತೆ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದ ಕ್ರೂರ, ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮ ಸೈನಿಕರ ಬಳಗವಲ್ಲ ಅದು; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಒಂದು ಯಾತ್ರಿಕರ ದಂಡು — ಅರ್ಥದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಂಚಾರ. ಈ ಸಮೂಹವು ಮುಚ್ಚಿದ ವಲಯವಲ್ಲ; ಅದು ತೆರೆದ, ಒಳಗೊಂಡಿಕೆಯ ಜೀವಂತ ರೂಪ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯವರಿಲ್ಲ. ಮೂಲಗಳು ಬೇರೆ, ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಬೇರೆ, ವಂಶಗಳು ಬೇರೆ, ಹಿನ್ನೆಲೆಗಳು ಬೇರೆ — ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಅವರ ಆಶೆಗಳು ಬೇರೆ. ಆದರೂ, ಅವರು ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ಅವರು ಒಂದು ಆಳವಾದ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ: ‘ಇತರ’ ಎಂಬುದು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕಂಡಷ್ಟು ದೂರವಲ್ಲ; ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರ, ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರ, ಹೆಚ್ಚು ಅನಿವಾರ್ಯ.  ಇಲ್ಲಿ ವೈವಿಧ್ಯವು ಅಂತರವಲ್ಲ — ಅದು ಸಂಪತ್ತು. ಸಂಯೋಗವು ಅಶುದ್ಧಿಯಲ್ಲ — ಅದು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದಾರಿ. ಮಿಶ್ರಣವು ಗೊಂದಲವಲ್ಲ — ಅದು ಜಯದ ದಿಕ್ಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಇತರ’ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಉಪಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ಅದು ನಿರ್ಣಾಯಕ. ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ತಿರುವಿದೆ: ‘ಶತ್ರು’ ಕೂಡ ನಿರ್ಣಾಯಕ. ಗೊಲ್ಲಮ್‌ನಂತೆ, ಅಥವಾ ಬಾಲ್ರೋಗ್‌ನಂತೆ. ಅವರು ಕಥೆಯ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವ ಅಂಶಗಳಲ್ಲ; ಅವರು ಕಥೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಾಧನಗಳು. ಈ ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಶೃಂಗವನ್ನು ಗಾಂಡಾಲ್ಫ್ ಹೇಳುವ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು — ತನ್ನ ಅಂಧಕಾರದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ: “ಆ ನಿರಾಶೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಶತ್ರುವೇ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದ್ದನು.”

ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಾಡಿ, ಅದರ ಆಂತರಿಕ ಚಲನೆ, ಲೇಖಕನಿಗೆ ಅತೀ ಹತ್ತಿರವಾದ ಒಂದು ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ತತ್ವದ ಸುತ್ತಲೇ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ನಂಬಿಕೆಯುಳ್ಳ ಟೋಲ್ಕಿನ್, 1956ರಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಬರೆದ ತನ್ನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಜಗತ್ತಿನ ‘ಉದ್ಧಾರ’ವೂ, ಫ್ರೋಡೋದ ಸ್ವಂತ ‘ಉದ್ಧಾರ’ವೂ, ಅವನು ಮೊದಲು ತೋರಿದ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಉಂಟಾದ ಗಾಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಕ್ಷಮೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.” ಇದೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಹೃದಯ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇವಲ ಕಥನವಲ್ಲ — ಅದು ಕರುಣೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಒಂದು ಗೀತೆ, ಒಂದು ಮೌನ ಸ್ತುತಿ. ಇಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆ, ನೈತಿಕ ಗುಣಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅವು ನಿಜವಾದ “ಆಯುಧಗಳು”. ಅವುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಒಳ್ಳೆಯದಿನ ಜಯ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಟೋಲ್ಕಿನ್ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗಾಂಡಾಲ್ಫ್ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ, ಈ ತತ್ವವು ಕೇವಲ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಲ್ಲ — ಅದು ಕಥೆಯ ಒಳಚರಂಡಿಯಂತೆ ಹರಿದು, ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವನ್ನೂ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಎಂಬ ಪದವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಸಾಲದು. ಟೋಲ್ಕಿನ್ ಅವರ ಈ ಮಹಾಕೃತಿ, ಏಳು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ, ಅನೇಕ ಪೀಳಿಗೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ರೂಪಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿ, ಮಾನವ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದೆ. ಇಂತಹ ಕೃತಿಯಿಂದ ರಾಜಕೀಯವೂ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯ ಹೋರಾಟವು ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ — ಬಲ ಪ್ರದರ್ಶನ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ಹಂಬಲ, ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣದ ಆಸೆ. ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು “ಹೋಬಿಟ್‌ಗಳ ಜ್ಞಾನ” ಮೃದುವಾಗಿಸಬಲ್ಲದು. ಅವರು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ‘ಹಗ್ಗಬಿಡಿಸುವರು’, ಅದರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವರು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಗಾಂಡಾಲ್ಫ್‌ನ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯವಶ್ಯ. ವಿಭಿನ್ನರನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುವುದು, ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡುವುದು, ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿನಯದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದು — ಇದೇ ನಿಜವಾದ ನಾಯಕತ್ವ. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ವಿನಯದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಯುವ ರಾಜಕೀಯ; ಪ್ರಭುತ್ವದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಸಹಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕತ್ವ — ಇವುಗಳ ಅಗತ್ಯ ಇಂದು ಎಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇದೆ

ಟೋಲ್ಕಿನ್ ಕೃತಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯೇ ಇದೆ. ಅವು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುಣಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಸಮಾಜವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿಗಳು. ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತು ತೀವ್ರ ಧ್ರುವೀಕರಣದಿಂದ ವಿಭಜಿತವಾಗಿದೆ; ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿ ಅತಿರೇಕಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಕಿತ್ತು ಹೋಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ, ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮರು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ! “ಮಧ್ಯಭೂಮಿ” ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ, ಅತಿವಾದಗಳ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಜಕೀಯವು ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಪುನಃ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ನಾಯಕತ್ವವೆಂದರೆ ಮೇಲಿನಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಲ್ಲ; ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಾಗಿದೆ. “ಸಹಯಾತ್ರೆ” ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪದ. ನಾಯಕನು ಜನರ ಜೊತೆ ನಡೆಯುವವನು, ಅವರ ನೋವುಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವವನು, ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವವನು. ಟೋಲ್ಕಿನ್ ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿರುವ “ಅಥೇಲಾಸ್” — ಗುಣಪಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಎಲೆ — ಒಂದು ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ರಾಜಕೀಯವೂ ಇದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಕಾದಂಬರಿ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ಆದರೆ ಆಳವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ: ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ “ಅರ್ಧಮಾನವರು” — ಅಪೂರ್ಣರು, ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬಿತರು. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ಣತೆ ಇತರರ ಮೂಲಕವೇ ಸಾಧ್ಯ. ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದು ಇದೇ — ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ವಿನಯ; ಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲ, ಕರುಣೆ; ವಿಭಜನೆದಲ್ಲ, ಸಹಯಾತ್ರೆ. 

ನಮ್ಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸುದ್ದಿಪತ್ರಕ್ಕೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.(ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ).