ಮಾನವ ಭಿನ್ನತೆಯಿಂದ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸ್ಥಳದವರೆಗೆ: ಸಾಧಿಸಬಹುದಾದ ಭವಿಷ್ಯದ ರೂಪಣೆ

ಲೇಖಕರು: ಫ್ರಾನ್ಸೆಸ್ಕಾ ಮೆರ್ಲೊ- ಟ್ರೆವಿಸೊ, ಇಟಲಿ

ಗ್ರೀನ್‌ಅಕಾರ್ಡ್ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞ ಲುಚಿಯಾನೊ ಕಾನೋವಾ ಮತ್ತು ಜೈವ-ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ ಮಾರ್ಟಿನ್ ಹಾಸ್ ಹವಾಮಾನ ಸಂಕಷ್ಟದ ಕುರಿತು ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕವಾಗಿರುವ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟರು. ಮಾನವ ವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಸ್ಥಳಗಳು — ಈ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಭವಿಷ್ಯದತ್ತ ನಾವು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದರು.

ಗ್ರೀನ್‌ಅಕಾರ್ಡ್ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯ 17ನೇ ಆವೃತ್ತಿಯ ಮೊದಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚರ್ಚೆಗಳು ಎರಡು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಗಿದವು: ಹವಾಮಾನ ಸಂಕಷ್ಟದ ಎದುರು ನಾವು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಏಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇವೆ? ಮತ್ತು ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು — ಕೇವಲ ಪರಿಸರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಕೂಡ — ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು?

ವರ್ತನಾತ್ಮಕ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಲುಚಿಯಾನೊ ಕಾನೋವಾ ಈ ಸಭೆಯ ಎರಡನೇ ದಿನ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಅವರು ವಿಷಯವನ್ನು ಒಂದು ಸರಳ ಅಂಶದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿದರು: ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು ಮಾನವರು ತಾರ್ಕಿಕರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ವರ್ತನಾತ್ಮಕ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವು ಮನಶ್ಯಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದು ಮಾನವ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, “ನಮ್ಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಿತಿಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವು ತೀರ್ಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಹಾಗೂ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವವರಾಗಿದ್ದೇವೆ” ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹವಾಮಾನ ಸಂಕಷ್ಟವು “ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾನಸಿಕ ಬಲೆಗಳ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಂಯೋಜನೆ”ಯಾಗಿದೆ.

ಈ ಬಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದದ್ದು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ. “ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಬಹಳ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. “ಇಂದು ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ಉದಾಹರಣೆಗೆ 50 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

ಇದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿವೆ. ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಲಾಭಗಳು ದೂರದಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿದಾಗ, ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮುಂದೂಡುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಕಾನೋವಾ ಒಂದು ಸರಳ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ರಾತ್ರಿ ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟು, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ನಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದಾಗ ಆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾವು ಅಲಾರಂ ಅನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತೇವೆ. “ಈ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು 50 ವರ್ಷಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಈ ದೂರವು ಕೇವಲ ಕಾಲದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಭಾವನಾತ್ಮಕವೂ ಆಗಿದೆ. ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಹವಾಮಾನ ಘಟನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. “ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿ ನೆರೆ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ, ಅದರ ಬಾಧಿತರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಇತರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಂತೆ ಅಲ್ಲದೆ, ಇವು ತಕ್ಷಣದ ಅನುಭವ ನೀಡದೆ, ಅಮೂರ್ತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಕಾಲದ ದೂರ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ದೂರ — ಈ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ನಿರಾಕ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವೂ ಇದೆ — ಸಂವಹನ. ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಜನರನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ನಿರಾಶೆಗೆ ದೂಡಬಹುದು ಎಂದು ಕಾನೋವಾ ಹೇಳಿದರು. “ನಾವು ಸಾಧಿಸದದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ — ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ಯಾರಿಸ್ 2015 ಗುರಿಯಿಂದ ಎಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ — ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಡಿಮೆ ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. “ತಾಪಮಾನ ಏರಿಕೆಯನ್ನು ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಾದರೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು,” ಎಂದು ಅವರು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದರು. ಈ ಪರಿಣಾಮದ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಎದುರು ತಮ್ಮನ್ನು ಅಪ್ರಮುಖರೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. “ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ವಿಶಾಲತೆಯ ಮುಂದೆ ನಾವು ಅರ್ಥಹೀನವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೈತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಪ್ರಮುಖವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಾನೋವಾ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಸ್ಥಿರತೆ ಒಂದು ನೈತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ — ಇದು ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟದ, ಮುಂದಿನ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲಿರುವ ಜನರ ಹಿತವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲಾಗಿರಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಪರಿಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಮೂಹದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅಗತ್ಯಪಡಿಸುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಈ ಸಮೂಹ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯ ಮಟ್ಟದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.

ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ವಿನ್ಯಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದಾಗ, ಜರ್ಮನಿಯ ಜೈವ-ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ ಮಾರ್ಟಿನ್ ಹಾಸ್ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ — ನಾವು ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ, ನಾವು ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ. ಜೈವ-ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಮೂಲಕ ಭವಿಷ್ಯ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ: “ಸಕಾರಾತ್ಮಕ — ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯ.”

ಹಾಸ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇಂದಿನ ಕಾಲ ಒಂದು ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಹಂತವಾಗಿದೆ. “ನಾವು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಜಗತ್ತು ಈಗ ಒಂದು ಹಂತ ತಲುಪಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.” ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕವಲ್ಲ; ಅದು ನೈತಿಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಇದು ವಸ್ತುಗಳ ಬಳಕೆ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳದೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪವು ತಟಸ್ಥವಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ನಾವು ಬದುಕುವ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅದು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ, ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತದೆ.” ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಪರಿಸರದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ತನೆಯ ಮೇಲೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರುತ್ತದೆ.

ಅವರು ನೀಡಿದ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ — ಮಣ್ಣು, ಮರಳು, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಕಟ್ಟಡ. ಒಮ್ಮೆ ಬಡತನದ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ವಿಧಾನ ಈಗ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ಬಳಕೆದಾರರಿಂದ ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿತ್ತು. “ನನ್ನ 25 ವರ್ಷದ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಪಡೆದ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಜನರು ತಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು — ಶಕ್ತಿ ಬಳಕೆ, ವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ವಿಧಾನ — ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಈ ಕಟ್ಟಡವು ಸಂಕೀರ್ಣ ತಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇದು ಸರಳ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ಮತ್ತು “ಸೌಕರ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ” ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅಲ್ಪ ಅಸೌಕರ್ಯವೇ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ, ದಿನನಿತ್ಯದ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಚಿಂತನೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಾಸ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ಥಿರತೆ ನಿರ್ಮಾಣದ ಹಂತಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. “ಮೊದಲು ನಾವು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ — ಈ ಕಟ್ಟಡ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ?” ಲಾಭದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಡಿಮೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಉತ್ತಮವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಇದರಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಮಾದರಿ ಹಂಚಿಕೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ. ಅಡುಗೆಮನೆಗಳು, ಲಾಂಡ್ರಿ ಸ್ಥಳಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಗರಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ ಆಧಾರಿತ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅವರು “ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ ಮೂರನೇ ಸ್ಥಳಗಳು” ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟರು — ಜನರು ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಹೊಂದಬಹುದಾದ ವಾತಾವರಣ.

ಈ ಸ್ಥಳಗಳು ನೆರಳು, ಗಾಳಿ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಅಳತೆಯ ವಿನ್ಯಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಅನುಭವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಅವರು ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ — ಭೂತಕಾಲದಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಅಗತ್ಯ. ಶಕ್ತಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಹವಾಮಾನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಜನರು ಅಲ್ಲಿ ಸುಖಕರವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು. “ಹಿಂದಕ್ಕೆ ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗಿದರೂ, ಮಾನವ ಅಳತೆ — ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ದೂರದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ — ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಕಾನೋವಾ ಮತ್ತು ಹಾಸ್ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಎರಡು ಮುಖಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಯೋಚಿಸುವ ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸುವ ರೀತಿ — ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಂತರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಭವಿಷ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಈ ಚರ್ಚೆಗಳು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ, ಈ ಅಂತರವನ್ನು ಸೇರುವುದೇ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ದಾರಿಗೆ ನೆರವಾಗಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸುದ್ದಿಪತ್ರಕ್ಕೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.(ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ).