ಬಾಲ ಯೇಸುವಿನ ಮೋಗವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದರಿಂದ ಬದ್ಧತೆಯ ಶಾಂತಿಯು ಜನಿಸುವುದು

“ಒಬ್ಬ ಮಗು ನಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದೇ ಮತ್ತಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ನಾಜೂಕಾಗಿರುವ ಇತರ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.” ಇವು ಪೋಪ್ ಲಿಯೋ XIV ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವ ಶಾಂತಿ ದಿನದ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ಮಾತುಗಳು.

ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ದೇವರು ಮಾನವನಾಗಿ ಜನಿಸುವ ಮೂಲಕ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಕಾಳಜಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬಿತನಾದ ಒಂದು ಶಿಶುವಾಗುವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸಣ್ಣತನದ ತರ್ಕದ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆತನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬರುವುದು ಒಂದು ಅಶ್ವಶಾಲೆಯ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ, ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಒಂದು ದೂರದ ಅಂಚಿನ ಅಜ್ಞಾತತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ಅವನು “ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದ ದೇವರು; ಆತನನ್ನು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕವೇ ಮಾನವಕುಲವು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಅರಿಯಬಲ್ಲದು.”

ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಗೂಡಿನ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರುವ ಆ ಶಿಶುವಿನ ಕಡೆ ನೋಡುವುದು, ಯುದ್ಧದ ಬಲಿಯಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳ ದುರಂತದ ಎದುರು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ: ಉಕ್ರೇನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಾಂಬ್‌ಗಳಡಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳು; ಗಾಜಾದಲ್ಲಿ—ಮೊದಲು ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳ ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಈಗ ಮಾನವೀಯ ನೆರವು ತಲುಪಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ಚಳಿಯಿಂದಲೂ—ಸತ್ತ ಮಕ್ಕಳು; ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆತಿಹೋಗಿರುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳು.

ಯುದ್ಧದ ಬೆದರಿಕೆಯ ನಡುವೆ ನಿರಾಯುಧ ಶಾಂತಿಗೆ ಪೋಪ್ ಲಿಯೋ ಅವರ ಕರೆ

ಪೇತ್ರನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿರುವ ಪೋಪ್ ಲಿಯೋ XIV ಅವರು, ನಂಬಿಕೆಯುಳ್ಳವರಿಗೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದವರಿಗೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಾಂತಿಯನ್ನು ದೂರದ ಮತ್ತು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕನಸಾಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಲೋಭನೆಯನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯ ಬೇರುಗಳು ಯೇಸುವಿನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ನಡೆವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ. ಯೇಸು, ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಪೇತ್ರನಿಗೆ, “ನಿನ್ನ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಅದರ ಕವಚಕ್ಕೆ ಹಾಕು” ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದ್ದನು. ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಘೋಷಿಸಿದ ಶಾಂತಿ ನಿರಾಯುಧವೂ, ಆಯುಧರಹಿತಗೊಳಿಸುವುದೂ ಆಗಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಪಾಡಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯಾಗಿದೆ.

ಇತಿಹಾಸವು ನಮಗೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಲಿಸಿದೆ—ಕ್ರೈಸ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ನಾವು ಇದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ; ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಹಪಾಲುದಾರರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇಂದು, ಪೋಪ್ ಲಿಯೋ XIV ಅವರು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ: ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನಾವು ದೂರದ ಆದರ್ಶವೆಂದು ಕಂಡು, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯುದ್ಧವನ್ನು ನ್ಯಾಯೀಕರಿಸುವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ, “ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿದ್ಧರಾಗಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವುದೇ ತಪ್ಪು ಎಂಬಂತೆ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷಮಯ ತರ್ಕ ಪ್ರಬಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ತತ್ವವನ್ನು ಮೀರಿಹೋಗಿ, ಅನಿಶ್ಚಿತ ಮತ್ತು ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮಗಳಿರುವ ಹೊಸ ಜಾಗತಿಕ ಸಂಘರ್ಷದ ಅಂಚಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಳ್ಳುವ ಅತ್ಯಂತ ಅಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ತರ್ಕವಾಗಿದೆ.

“ಇಂದು ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲದಷ್ಟು, ಶಾಂತಿ ಒಂದು ಕಲ್ಪಿತ ಕನಸಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ತೋರಿಸಬೇಕು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಜಾಗರೂಕ ಮತ್ತು ಜೀವ ನೀಡುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಪೋಪ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಒಟ್ಟು ಆರ್ಥಿಕ ಉತ್ಪಾದನೆಯ 2.5 ಶೇಕಡಾ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿರುವ ಸೈನಿಕ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಬದಲು; ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸಮತಟ್ಟಾಗಿಸುವ ಮರಣ ಮತ್ತು ವಿನಾಶದ ಸಾಧನಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಬಿಲಿಯನ್‌ಗಳನ್ನು ಹೂಡುವ ಬದಲು; ನಮ್ಮ ಭದ್ರತೆ ಶಸ್ತ್ರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಭೀತಿನಿರೋಧದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು— ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಶಾಂತಿಯ ಧೈರ್ಯ.

ನಾವು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪುನಃ ತೆರೆಯಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. ಪೋಪ್ ಲಿಯೋ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುವ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯದಿರಲಿ. ರೋಮ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ.

ಅವರ ಮಾತುಗಳ ಮೇಲೆ ನಾವು ವಿಶ್ವಾಸವಿಡೋಣ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅವರ ಪೂರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಮಾತುಗಳಂತೆ—ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ—ಇವರ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಷ್ಟು ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾವು “ಭರವಸೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಮುಂದಾಳುತ್ವವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ; ಮಾನವ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಅಜ್ಞಾತ ನಿರ್ಪೇಕ್ಷ ಶಕ್ತಿಗಳ ಫಲವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬ ‘ಭಾಗ್ಯವಾದಿ ಭಾಷೆ’ಯ ವಿಸ್ತರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಬೇಕು.”

ಶಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯ. ಅಂಧವಾಗಿ ಶಸ್ತ್ರೀಕರಣದತ್ತ ಧಾವಿಸುವುದು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ. ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ, ಶಾಂತಿಗೆ ದೇವರಾದ ಶಿಶುವಿನ ನಿರಾಯುಧ ಮುಖವಿದೆ—ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿನಂತೆ ನಾಜೂಕಾದ ಮುಖ.

ಆ ಮುಖವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಲಿ; ಮೊದಲ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ರಾತ್ರಿ ಮೊಳಗಿದ ಶಾಂತಿಯ ಘೋಷಣೆಯು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಲಿ.