ಉಕ್ರೇನಿನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು: “ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭರವಸೆ”

ಲೇಖಕರು: ಸಹೋದರಿ ಅಲಿನಾ ಪೆಟ್ರೌಸ್ಕೈಟೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಿತ್ಲಾನಾ ದುಖೋವಿಚ್  

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿ 35 ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ಉಕ್ರೇನಿನ ಜನರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಮತ್ತು ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ತಂದ ಆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ನಂತರವೂ, ದೇಶವು ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ನ್ಯೂಸ್‌ಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಲುಟ್ಸ್ಕ್ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರೂ ಉಕ್ರೇನ್‌ನ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ವಿಧಿಯ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸಮಾವೇಶದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೂ ಆಗಿರುವ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷ ವಿಟಾಲಿಜ್ ಸ್ಕೊಮರೋವ್ಸ್ಕಿಜ್ ಅವರು, ದೇಶದ ವಿನಾಶಕಾರಿ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಜನರು ತೆರಬೇಕಾಗಿರುವ ಅಪಾರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯುದ್ಧವು ಮಹಾ ಶಾಪ ಎಂದು ಸಂತ ಎರಡನೇ ಜಾನ್ ಪಾಲ್ ಅವರು ನೀಡಿದ್ದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಾ, ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆಯಿಂದಲೂ ಉಕ್ರೇನಿಯನ್ ಜನರಿಗೆ ದೊರೆತಿರುವ ಅಸಾಧಾರಣ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರೇ, 35 ವರ್ಷಗಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಅಲ್ಪಕಾಲವೇ ಅಥವಾ ದೀರ್ಘಕಾಲವೇ?

ಐತಿಹಾಸಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, 35 ವರ್ಷಗಳು ಬಹಳ ದೀರ್ಘಕಾಲವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಉಕ್ರೇನ್‌ನಲ್ಲಿ, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಇದು ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಾಲಘಟ್ಟವಾಗಿದೆ. 1990ರ ದಶಕದ ತೀವ್ರ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ನಾವು ಎದುರಿಸಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ, 2014ರಿಂದ ನಾವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯುದ್ಧದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ; ಅದು 2022ರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಕ್ರಮಣವಾಗಿ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅವಧಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಮಗೆ ಇದು ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಯು ಉಕ್ರೇನಿಯನ್ನರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನನ್ನು ನೀಡಿದೆ?

ಇಂದು ನಾವು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಲ್ಲ, ನಿಜವಾದ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕೆಲವು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಉಕ್ರೇನ್‌ನ ಸಂವಿಧಾನವು ಖಾತರಿಪಡಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯಾಗಿದೆ. ನಮಗೆ ಈ ವರವು ಅಸಾಧಾರಣ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ.

ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟವು ತನ್ನ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಧರ್ಮಸಭೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸಲಾಯಿತು. ಕೆಲವು ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಹಿಂಸೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿತ್ತು; ಇತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳನ್ನು ಸೆರೆಮನೆಗೆ ಹಾಕಲಾಯಿತು, ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಇತರರಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಯಿತು: ಅವರು ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಲು, ವೈದ್ಯರಾಗಲು ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು.

ಹಿಂದಿನ ತ್ಸಾರ್ ಆಡಳಿತಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಕಥೋಲಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆ—ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಸಭೆಗಳೂ—ತೀವ್ರ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ರಷ್ಯಾದ ರಾಜ್ಯ ಧರ್ಮಸಭೆಯಾಗಿದ್ದ ಆರ್ಥೊಡಾಕ್ಸ್ ಧರ್ಮಸಭೆಯೂ ಸಹ, ತನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿದ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ರಾಜ್ಯದ “ಆಲಿಂಗನ”ವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ 35 ವರ್ಷಗಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಇಂದು ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಹೊಸ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿಂದೆಂದೂ ಎದುರಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಪ್ರತಿಸಲವೂ, ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಅಮೂಲ್ಯ ವರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಹಿಂಸೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರ ನಂಬಿಕೆ ದುಃಖದಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಇಂದು ಧರ್ಮಾಲಯಗಳು ತೆರೆದಿವೆ ಮತ್ತು ಜನರು ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಾರಬಹುದು. ಆದರೂ ನಂಬಿಕೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?

ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ಜೀವನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಹಿಂಸೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಜನರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಭಯವಿತ್ತು. ಇಂದು, ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಷೇಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ಜನರು ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಉದ್ಯೋಗ ಅಥವಾ ಭೌತಿಕ ಸುಖಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಇತರರಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ದೇವರಿಗಾಗಿ ಸಮಯವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಯು ಅಗತ್ಯವಲ್ಲದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಷಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಬಹುದು.

ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಸೋವಿಯತ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗುರುತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸರ್ಕಾರವು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳನ್ನು ಹೇರಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಯಾರ ಪ್ರೇರಣೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿತ್ತೋ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತೋ, ಅಂತಹವರು ಧರ್ಮಗುರುಗಳ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಬ್ಬ ಯುವಕ—ಬಹುಶಃ ಸೈನಿಕ ಸೇವೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ್ದವನು ಅಥವಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿದ್ದವನು—ಗುರುತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದುಬಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ಬೆದರಿಸುವ ರೀತಿಯ “ಸಂದರ್ಶನಗಳಿಗೆ” ಒಳಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದ ಕಾರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗುರುತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಯುವಕರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಇಂದು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ದುಃಖಕರವಾಗಿ, ಧರ್ಮಗುರುಗಳ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಬಯಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಹುತೇಕ ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಗುರುತರಬೇತಿಯ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಅನೇಕ ಯುವಕರು ಅದು ತಮಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ ಎಂದು ನಂತರ ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಹಳ ವಿಭಿನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರೇ, ಕುಟುಂಬಗಳ ನೋವನ್ನು ನೀವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಬೆಲೆಯನ್ನು ತೆತ್ತು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸುವ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಗಂಭೀರ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀವು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಈ ಅಪಾರ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀವು ಧರ್ಮಪಾಲನಾ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೀರಿ?

ನಾವು ದಾಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಉಕ್ರೇನ್ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನಾಡಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಲು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ “ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಬದುಕಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಬದುಕುಳಿಯುವ ಭರವಸೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸೈನಿಕರಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ರಕ್ಷಕರು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಗುಂಡುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳ ಸಿಡಿತೋಪುಗಳ ಚೂರುಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಉಕ್ರೇನಿನ ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಮ್ಮ ಜನರು ಮುಂಚೂಣಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದ ಮೌಲ್ಯವೆಂದರೆ, ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಪಿತೃಭೂಮಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ; ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೆ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಂಚಿಕೆಯ ವಾಸಸ್ಥಳ. ಶತ್ರುವೊಬ್ಬನು ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತೆರೆದು, ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೆ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಉಕ್ರೇನಿಯನ್ನರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಬಂಧದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಉಕ್ರೇನಿಯನ್ನರು ತಮ್ಮ ನೆಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.

ತೆರಬೇಕಾದ ಬೆಲೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಪಾರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ತೂಗುತ್ತಿರುವ ಅಪಾಯವೂ ಅಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದು. ಶತ್ರು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೇರೆ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೇರಲು ಅಥವಾ ಹೊಸ ಚುನಾವಣಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೊಲ್ಲಲು ಮತ್ತು ನಾಶಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಉಕ್ರೇನ್ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿದೆ.

ಈ ಯುದ್ಧದ ಕಾಲವು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನು “ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದೆ”?

ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ, ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಸ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಥವಾ ಜಗತ್ತಿನ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿನ ಯುದ್ಧಗಳ ವರದಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಾನು ಹಿಂದೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಯುದ್ಧದ ಕಲ್ಪನೆಗಿಂತ ಇದು ಬಹಳ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಈ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರೆ. ಯುದ್ಧವು ನಿಜವಾಗಿ ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂತ ಎರಡನೇ ಜಾನ್ ಪಾಲ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಯುದ್ಧವು ಒಂದು ಮಹಾ ಶಾಪ. ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಅಲ್ಪವಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಯಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು.

ಶಾಂತಿಯು ಅಪಾರವಾದ ವರ; ಯುದ್ಧವು ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅಳೆಯಲಾಗದ ದುಷ್ಟತೆಯಾಗಿದೆ. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಅಳೆಯಲಾಗದ ಮೌಲ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಶಾಂತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಶಾಂತಿ ಕಳೆದುಹೋದಾಗ, ಯುದ್ಧವಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವಾಗ—ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರು, ದುರ್ಬಲರು ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠರು—ಯಾರೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರತಾಗದಾಗ, ಅದರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಬಹುಶಃ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆಗಲೇ ಶಾಂತಿ, ಅಂದರೆ ಯುದ್ಧದ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ, ಒಂದು ಜನಾಂಗಕ್ಕೂ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾದುದು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮಹತ್ತರ ಅನುಭವವೆಂದರೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟು—ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆಯಿಂದಲೂ ಉಕ್ರೇನಿನ ಜನರ ಕಡೆಗೆ ಅನೇಕ ಜನರು ತೋರಿಸಿರುವ ಅಸಾಧಾರಣ ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಈ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಜನರು ನಮಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ದಣಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇದು ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ವರವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಬಲವಂತಪಡಿಸಿ ನೀಡಿಸುವುದರಿಂದ ಬರುವುದಲ್ಲ; ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಹೃದಯದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಜನರ ಹೃದಯಗಳ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಈ ಯುದ್ಧವು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸುದ್ದಿಪತ್ರಕ್ಕೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.(ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ).