ಶಿಲುಬೆ, ಸಂಗೀತಗಾರ ಮತ್ತು ಕುರಿಗಳ ಅಂತರಂಗ ಜೀವನದ ಅದ್ಭುತ

ಲೇಖಕರು: ಜೆನ್ನಿ ಕ್ರಾಸ್ಕಾ

ತಪಸ್ಸು ಕಾಲವು ನಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಆಲಿಸಲು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಧರ್ಮಸಭೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೌನಗೊಳ್ಳುವ ಕಾಲ. “ಅಲ್ಲೆಲೂಯಾ”ಗಳ ಘೋಷಣೆಗಳು ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಮೌನವಾಗುವಾಗ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಮೃದುವಾದ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಆಲಿಸಲು ನಮಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ತಪಸ್ಸು ಕಾಲದ ಆಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಇಬ್ಬರು ಅಸಾಧಾರಣ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ: ಆಂಟೋನಿಯೋ ವಿವಾಲ್ಡಿ ಮತ್ತು ರೊಸಮಂಡ್ ಯಂಗ್.

ವಿವಾಲ್ಡಿಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತೇಜೋಮಯ ಮತ್ತು ಮನಮಿಡಿಯುವ ಚಲನಾ ಸಂಗೀತಕ್ಕಾಗಿ ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ — The Four Seasons ಕೃತಿಯ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ, ವೆನಿಸ್‌ನ ಕಾಲುವೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುವ ವೈಲಿನ್ ಸ್ವರಗಳಿಗಾಗಿ. ಆದರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಕ್ತಿಗೀತೆ Stabat Mater ಗೆ ಸಂಗೀತ ನೀಡುವಾಗ ಅವರು ನಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಲೋಕವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ: ಮಿತ ಸಂಗೀತ, ಗಂಭೀರತೆ ಮತ್ತು ಕೂಗಾಡದೆ ಹರಿಯುವ ದುಃಖ. ಈ ಕೃತಿ ಮೈನರ್ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ; ತನ್ನದೇ ನೋವಿನ ಸುತ್ತ ಮೌನವಾಗಿ ತಿರುಗುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಗೀತ ಪರಿಹಾರದತ್ತ ತುರ್ತಾಗಿ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

“Stabat mater dolorosa / Juxta crucem lacrimosa…” — “ದುಃಖಿತ ತಾಯಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತ ನಿಂತಳು.” ಈ ಭಕ್ತಿಗೀತೆ ಮರಿಯಾಳನ್ನು ದೂರದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಮಗನ ಪಾಡು ಪಾದದ ಬಳಿ ನಿಂತಿರುವ ತಾಯಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. 

ವಿವಾಲ್ಡಿಯ ಸಂಗೀತವೂ ಇದೇ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಮರುಕಳಿಸುವ ಪದಗಳು, ನಿಧಾನವಾದ ಲಯ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತೂಗುತಿರುವ ಸ್ವರಗಳು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಒಂದು ಸಂಗೀತ ಲೋಕವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತವೆ. ಸಮಯವೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದಂತಿದೆ; ಸ್ವರ್ಗವೇ ತನ್ನ ಉಸಿರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ತಪಸ್ಸು ಕಾಲವು ನಮ್ಮಿಂದ ಇದೇ ರೀತಿಯದ್ದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ: ನೋವಿನ ರಹಸ್ಯದ ಮುಂದೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು. ಅಸೌಕರ್ಯದಿಂದ ದೂರ ಓಡುವ ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ಮಂಕುಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮಸಭೆ ನಮಗೆ ಹೇಳುವುದು — ನಿಲ್ಲಿರಿ. ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿರಿ. ಗೆತ್ಸೆಮನೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿರಿ. ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ.

ಆದರೆ ನಾವು ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಲಿಯಬಹುದು?

ಇಲ್ಲಿ ರೊಸಮಂಡ್ ಯಂಗ್ ಅವರ The Wisdom of Sheep ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಶಾಂತವಾದ ಗಮನಿಸುವಿಕೆ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ನ ವರ್ಸೆಸ್ಟರ್‌ಶೈರ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಂಗ್ ಸಾಕುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕುರಿಗಳು ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಗುಂಪು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವು ಮುಖಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಗೆಳೆತನ ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ.  ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತವೆ. ಮೃದುವಾದ ವರ್ತನೆಗೂ ಕಠಿಣ ವರ್ತನೆಗೂ ಅವು ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತವೆ.

ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಿಗಳತ್ತ ಯಂಗ್ ತೋರಿಸುವ ಈ ಸಹನೆಯ ಗಮನವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನೋ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಗಮನಿಸುವವರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ನೋವನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಆಳವಾದ ಅಂತರಂಗ ಲೋಕವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ತಪಸ್ಸು ಕಾಲವು ಒಂದು ಗಮನದ ಶಾಲೆ. ಅದು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೃದಯವನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಕುರಿಗಳ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. “ಪ್ರಭು ನನ್ನ ಕುರಿಗಾಹಿ.” ನಾವು ಅವನ ಮಂದೆ.

ಪ್ರವಾದಿ ಯೆಶಾಯನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕುರಿಗಳಂತೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆ” (ಯೆಶಾಯ 53:6). ಕ್ರಿಸ್ತನು, ಒಳ್ಳೆಯ ಕುರಿಗಾಹಿ, ತನ್ನ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿನಿಂದ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ. ಸುವಾರ್ತೆಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಹೃದಯ ಮರುಕದಿಂದ ತುಂಬಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕುರಿಗಾಹಿಯಿಲ್ಲದ ಕುರಿಗಳಂತೆ ಇದ್ದರು.

ಯಂಗ್ ನೋಡುವಂತೆ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ನೋಡುವುದು ಒಂದು ರೂಪಕವನ್ನು ಕಾಣುವಂತಾಗಿದೆ. ಅವು ದುರ್ಬಲ; ಸುಲಭವಾಗಿ ಚದುರಿಬಿಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ನಿರಂತರ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವು ನೋವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸತ್ಯವಲ್ಲವೇ?

ಶಿಲುಬೆಯ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿರುವ ಮರಿಯಾಳು ಆ ಸ್ಥಿರವಾದ ಕಾಳಜಿಯ ಜೀವಂತ ರೂಪವಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆ ಭೀಕರ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊಳೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಆಕೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಅಪಮಾನಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆಕೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ, ಆಕೆ ಯೇಸುವಿನ ತಾಯಿಯಾಗಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ತಾಯಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ದುಃಖ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲ; ಅದು ಜಾಗರೂಕ ಮತ್ತು ಗಮನಮಯ. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ನೋವಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ತನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.

ವಿವಾಲ್ಡಿಯ Stabat Mater ಆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆ. ಅದರ ಸರಳತೆ ಸುಲಭವಾದ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಜಯದ ಘೋಷಣೆಗಳಿಲ್ಲ; ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಬೆಳಗ್ಗಿನತ್ತ ಓಡುವ ಆತುರವೂ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸಹನೆ ಇದೆ. ಈ ಸಂಗೀತ ನಮಗೆ ನಿರಾಶೆಯಾಗದೆ ದುಃಖದೊಳಗೆ ಜೀವಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ; ಶೋಕವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಂಗ್ ಅವರ ಕುರಿಗಳು ಸಮಾನವಾದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕುರಿ ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಬೇರೆ ಕುರಿಗಳು ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಸೇರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆ ಇಲ್ಲ. ಅವು ನೋವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾರವು. ಆದರೆ ಅವು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತವೆ. ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ ಉತ್ತರವಾಗುತ್ತದೆ.

ತಪಸ್ಸು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮಗೂ ಇದೇ ಕರೆಯಿದೆ: ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದು — ಪರಮ ಪ್ರಸಾದದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಳಿಗೆ, ಬಡವರ ಬಳಿಗೆ, ಗಾಯಗೊಂಡವರ ಬಳಿಗೆ, ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಲು ಬಯಸುವ ದುಃಖ ಹೊಂದಿರುವವರ ಬಳಿಗೆ. ಉಪವಾಸವು ಹಸಿವಿನ ಅರಿವನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ದಾನಧರ್ಮವು ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಮೃದುವಾದ ಅಳಲನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿನಯವೂ ಇದೆ. ಕುರಿಗಳು ತಾವು ಸ್ವಯಂಸಂಪೂರ್ಣರು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಕುರಿಗಾಹಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ತಪಸ್ಸು ಕಾಲದ ಸಾಧನೆಗಳು ನಮಗೂ ಕೃಪೆ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಯಿಂದ ಹರಿಯುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ.

ತಪಸ್ಸು ಕಾಲವು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮರಿಯಳಂತೆ ನೋಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ — ನೋವಿನಿಂದ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸದೆ, ದೇವರ ನಿಷ್ಠೆಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು. ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿ, ಒಬ್ಬರ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಒಳ್ಳೆಯ ಕುರಿಗಾಹಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿರುವಾಗ, ದುಃಖವೇ ಅಂತಿಮ ಪದವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಅಳುತ್ತ ನಿಂತ ತಾಯಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಮೈನರ್ ಸ್ವರವು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೆಲೂಯಾಗೆ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಚದುರಿದ ಮಂದೆ ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ,ತಪಸ್ಸು ಕಾಲವು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದು — ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು,ಆಲಿಸುವುದನ್ನು,ಗಮನಿಸುವುದನ್ನು. ಶಿಲುಬೆಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗದ ಸ್ಥಿರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು.

ನಮ್ಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸುದ್ದಿಪತ್ರಕ್ಕೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.(ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ).