Հայկական ժողովրդական երգեր. «Բարեխօսութեամբ Մօր Քո եւ Կուսի» շարականը

[ Audio Embed Ունկնդրէ հաղորդաշարը] 

Այսօր ձեզ ներկայացնում ենք հայ ժողովրդական «Խլբանէ» պարերգը, որն աւադուել է Խնուսի հայութիւնից։
 «Խըլբանէ» բառն աւելի յաճախ հանդիպում է «ղալբ» ձեւով եւ նշանակում է խարդախ, անազնիւ: Բանն այն է, որ երգի հերոսը չի սիրում աշխատել, ծոյլ է եւ ամէն պատճառ բերում է, որպէս զի խուսափի անգամ ամենաթեթեւ աշխատանքից: Նա որսի չի կարող գնալ, որովհետեւ հրացանն անսարք է եւ չի կրակում, թել մանել չի կարող, որովհետեւ տատից մնացած թել մանելու սարքը՝ քարմանը փչացել է, հողը վարել նոյնպէս չի կարող, որովհետեւ պապից մնացած գութանն է շարքից դուրս եկել, և հնարաւոր չէ դրանով աշխատել. մանաւանդ որ եզներն էլ արձակած են, լծված չեն, ո՞վ պէտք է լծի:
  Այդպէս էլ հանդում ու արտում մշակներն այլեւս «չեն աշխատում, որովհետեւ քաղցած են մնացել եւ մէկը չկայ, որ նրանց շորւա՝ մսով ու բրնձով ապուր տանի», - բողոքում է մեր անազնիւ անբանը:

  Այսպիսով, այս ալարկոտ մարդը ոչ միայն ինքը չի աշխատում, այլեւ անգամ չի օգնում միւսներին, որ գոնէ նրանք աշխատեն եւ օրուայ կէսն աշխատելուց ուժասպառուած ու քաղցած չմնան:
 Այս պարերգով հայ մարդը ծաղրում է ծուլութիւնը՝ աշխատաւոր մարդու թշնամուն, ցոյց է տալիս դրա վատ հետեւանքները, թէ ինչպէս կարող է նախնիներից ստացած ժառանգութիւնը, կարողութիւնը փչանալ, ժանգոտուել ու դառնալ անպէտք խոտան, եթէ ընկնում է ծոյլ ժառանգի ձեռքը, թէ ինչպէս կարող է մեծերից ստացած տնտեսութիւնը արագ կերպով քայքայուել՝ երկար ժամանակ արժանանալով անխնամ վերաբերմունքի:

 Երգը ներկայացուած է Հայրիկ Մուրադեանի կատարմամբ։