Սահմաններից այն կողմ - Ալբերտ Ազարեան – Մարդը, որ օղակները վերածեց հայկական յաղթանակի

Հայ ժողովուրդի ամենափառաւոր անուններու շարքին մէջ կայ մէկը, որուն մարմնական եւ հոգեւոր ուժը դարձաւ լեգենդ։

Նա է՝ Ալբերտ Ազարեան, մարմնամարզութեան անգերազանցելի վարպետ, օլիմպիական եռակի չեմպիոն, «Оղակներու Արքա»։

Հայաստանը ունեցած է շատ հսկաներ՝ մտքի, արուեստի, գիտութեան մէջ, բայց ֆիզիկական ուժի եւ ճկունութեան աշխարհում Ալբերտ Ազարեան դարձաւ միակ

եւ անզուգական։

Ալբերտ Ազարեան ծնած է 1929 թուականին, Երեւանի մէջ։

Նրա մանկութիւնը ցաւոտ է՝ հօր կորուստը, ծանր կենցաղ, գորգագործ գործարանի առաւօտեան հերթեր։

Բայց այդ բոլորի մէջ ծնուեց այն վճռականութիւնը, որ պիտի դառնար նրա ապագայ առասպելը։

Իսկ մարմնամարզութեամբ սկսել է զբաղուել պատահաբար․ փոքր եղբայրը յաճախ էր գնում մարզասրահ, ու Ալբերտը որոշեց փորձել։

Փորձեց` եւ մնաց ամբողջ կեանք։

Ալբերտի յեղափոխութիւնը – «Ազարեան տարրը»

1953-ին աշխարհի առաջնութեան ժամանակ, բոլորի աչքի առաջ, նա կատարեց մի հնարք, որը մինչ այդ անհնար կը համարուէր։

Օղակների վրայ նա կատարեց մարմնի այնպիսի շրջում եւ կեցուածք, որ դեռ երբեք չէր երեւացել։

Այս տարրը միջազգային մարմնամարզութեան բառարանում գրուեց «Azaryan Cross», իսկ աշխարհը սկսեց նրան կոչել՝ «The Lord of the Rings» — Օղակների Տէրը»։

Ազարեանն անընդհատ կը յաղթէր։

1956 թ․ Մելբուռն – Օլիմպիական ոսկի

1960 թ․ Հռոմ – Օլիմպիական ոսկի

Համաշխարհային եւ միջազգային տասնեակ տիտղոսներ

Նա ոչ միայն կը յաղթէր, այլ կը ստեղծէր նոր չափանիշ։

Մրցակիցները կը փորձէին նրա հնարքները, բայց հազիւ մէկ քանիսը կը յաջողէին կատարել՝ եւ այն՝ անկատար։

Ազարեանի ուժը ոչ միայն մկաններու մէջ էր, այլ նրա հայ համառութեան եւ արժանապատուութեան։

Ալբերտ Ազարեան դարձաւ ամբողջ սերունդների տան դահլիճների խորհրդանիշը։

Հայ փոքրիկ տղաները մարզասրահ կ՚մտնէին մէկ նպատակով՝ «Նմանուիլ Ազարեանին»։

Նա դարձաւ խորհրդային սպորտի լեգենդ, բայց ինքը միշտ կը շեշտէր՝ «Ես առաջին հերթին հայ եմ։ Եվ իմ յաղթանակները իմ ժողովրդի յաղթանակներն են»։

Ալբերտ Ազարեանի հետագայ կեանքն ամբողջութեամբ նուիրուած էր մարզիչութեան։

Նա դաստիարակեց տասնեակ չեմպիոններու։

Նրա որդին՝ Էդուարդ Ազարեան, դարձաւ օլիմպիական չեմպիոն նույնպէս՝ պահելով Ազարեանների անընդմէջ շղթան։

Կեանքի վերջին տարիներին Ալբերտ Ազարեան դարձաւ ազգային սրբութիւն։

Նա կ՚ընդունէր հիւրեր, պատանիներ, մարզիկներ․ բոլորը կը պատմէին, որ նրա ձեռքսեղմումը նոյնքան ամուր էր, որքան 60 տարի առաջ։

Ալբերտ Ազարեանը այն մարդն էր, ով օղակների աշխարհում սահմանեց ոչ միայն մարմնամարզական կանոններ, այլ մարդկային վեհութեան սահմաններ։

Նա ցույց տուեց, որ ուժը ծնուեց մեղմութիւնից, համառութիւնից եւ ազգին հաւատարիմ մնալուց։

Երբ օղակների վրայ կը տեսնես «Ազարեան խաչը», այնտեղ կը տեսնես ոչ միայն մարմնամարզական հնարք, այլ հայ ժողովրդի ոգին՝ խաչակիրը, ուղիղ,

անշարժ, գերիշխող։

Ալբերտ Ազարեանը դարձաւ հայ հզօրութեան եւ համաշխարհային սպորտի լեգենդ՝

մարդ, որն իր անունը գրեց երկաթի, ուժի եւ արժանապատուութեան լեզուով։

Պատրաստեց` Ռուզաննա Պետրոսեանը