Մոնաքոյի Արքեպիսկոպոսը. «Պապը պիտի օգնէ մեզի ճանչնալու «Թաքնուած աղքատութիւնները»։

Վազգէն Աբարդեան - Վատիկան

Վատիկանեան լրատուամիջոցներուն տուած հարցազրոյցի մը ընթացքին, Գերապայծառ Տոմինիք-Մարի Տաւիտ զրուցեց Մոնաքոյի հոգեւոր տագնապներուն մասին։ Փայլուն կեանքի ու հարստութեան դիմակի ետին յաճախ կը պահուին խոր առանձնութիւնն ու «կեանքի իմաստի ճգնաժամը»։ Լեւոն ԺԴ. Պապին գալիք այցելութիւնը առիթ մըն է պատգամ ուղղելու համայն աշխարհին, որ ներկայացուած է իշխանապետութեան մէջ ապրող աւելի քան 150 ազգութիւններով։

Մոնաքոյի շքեղութեան եւ «պերճանքի-»ի տակ կը թագնուին մարդկային խոցելիութիւններ։ Յախճապակեայ նաւակներն ու բացառիկ ընդունելութիւնները չեն կրնար լռեցնել այն հիմնական հարցումները, որոնք կը տանջեն մարդոց հոգիները, յատկապէս երբ արտաքին կեանքը աւելի դիւրին կը թուի։ Այս առթիւ, Մոնաքոյի արքեպիսկոպոս Գերապայծառ Տոմինիք-Մարի Տաւիտ կը ներկայացնէ Մարտ 28-ին կայանալիք Լեւոն ԺԴ. Պապին այցելութեան հոգեւոր նշանակութիւնը։

Փոքր Պետութիւն, համաշխարհային պատգամ

Ըստ Արքեպիսկոպոսին, Մոնաքոն միայն հարստութեան խորհրդանիշ չէ, այլ իսկական մշակութային խաչմերուկ։ «Հազիւ երկու քառակուսի քիլոմեթրի վրայ կը կը բնակին 150 ազգութիւններ։ Կարելի է ըսել, որ մեծ աշխարհը ներկայ է այս փոքրիկ տարածքին մէջ», կը նշէ ան։ Պապին այցելութիւնը, հետեւաբար, միայն Մոնաքոյին ուղղուած չէ, այլ արձագանգ պիտի գտնէ ամբողջ աշխարհի մէջ՝ շեշտելով մարդկային արժանապատուութիւնն ու խաղաղութիւնը։

«Թաքնուած» աղքատութեան դէմ յանդիման

Հարցազրոյցի ընթացքին Գերապայծառ Տաւիտ կը պարզէ, թէ իշխանապետութեան մէջ գոյութիւն ունին աղքատութեան այնպիսի ձեւեր, որոնք անտեսանելի են սովորական աչքին։

Նիւթական դժուարութիւններ: Մոնաքոյի մէջ աշխատող, բայց դուրսը բնակող բազմաթիւ անձեր կը դիմագրաւեն կեանքի սղութեան եւ բնակարանային լուրջ հարցեր։

Հոգեւոր եւ ընկերային աղքատութիւն: Բարեկեցութեան մէջ ապրողներուն մօտ յաճախ կը յառաջանայ առանձնութիւն եւ կեանքի նպատակի կորուստ։ Ընտանեկան տագնապներն ու զաւակներու դաստիարակութեան դժուարութիւնները աւելի ցաւալի կը դառնան շքեղ միջավայրի մը մէջ։

«Մեր պարտականութիւնն է զգօն ըլլալ այս պահուած աղքատութիւններուն հանդէպ եւ հոգ տանիլ իրարու,» կը հաստատէ Արքեպիսկոպոսը։

Հաւատքը որպէս պատասխանատուութիւն

Մոնաքոյի մէջ, ուր կաթողիկէութիւնը պետական կրօն է, Եկեղեցւոյ դերը երբեմն կը սահմանափակուի սոսկ մշակութային ինքնութեամբ։ Սակայն Գերապայծառ Տաւիտ կը շեշտէ, որ հաւատացեալ ըլլալը կը պահանջէ կեանքի վարքագիծի փոփոխութիւն։ «Բաւարար չէ ըսել, թէ կաթողիկէ ենք. պէտք է տեսնել այդ հաւատքին հետեւանքները մեր առօրեայ ընտրութիւններուն եւ աղքատներուն հանդէպ մեր վերաբերմունքին մէջ»։

Աւարտին, Արքեպիսկոպոսը Պապին այցելութիւնը կը նմանցնէ Աւետարանական երկու պատկերներու՝ կորսուած ոչխարին, որուն պէտք է փնտռել ամենուրեք, եւ Զաքէոսին, որուն տունը Յիսուս այցելեց՝ անոր հարստութեան ետին տեսնելով փրկութեան կարօտ հոգին։