«Փնտռել այն գանձը, որ նոյն ինքն կեանքն Է» Հայր Գէորգ Եպիս Ասատուրեան

«Դարձեալ՝ երկնքի թագաւորութիւնը նման է վաճառականի մը, որ ազնիւ մարգարիտներ կը փնտռէր...» (Մատթէոս 13:45–46)

Մենք կ’ապրինք յարափոփոխ աշխարհի մը մէջ, ուր մարդկային հոգին անդադար որոնումներու մէջ է։ Կը փնտռենք ապահովութիւն, խաղաղութիւն, նպատակ եւ սէր՝ քննելով ասպարէզի ուղիները, յարաբերութիւնները, նիւթական հանգիստը եւ թուային պաստառները՝ յուսալով գտնել այն մէկ հատիկ բանը, որ վերջապէս պիտի լռեցնէ մեր հոգիին անհանգիստ ծարաւը։

Մատթէոսի Աւետարանին մէջ Յիսուս մեզի կը փոխանցէ զարմանալիօրէն հակիրճ առակ մը, որ ուղղակի կը դպչի մարդկային այս փնտռտուքին էութեան․
«Դարձեալ՝ երկնքի թագաւորութիւնը նման է վաճառականի մը, որ ազնիւ մարգարիտներ կը փնտռէր։ Երբ գտաւ մէկ պատուական մարգարիտ, գնաց՝ ծախեց իր ամբողջ ունեցածը եւ գնեց զայն։»

Նախ նկատենք, որ Յիսուսի այս առակին մէջի մարդը անվարժ անցորդ մը չէ, որ պատահաբար բանի մը կը հանդիպի։ Ան վաճառական է՝ գիտակ եւ փորձառու։ Ան իր ամբողջ կեանքը անցուցած է մարգարիտներ քննելով, արժէքաւորը անարժէքէն, թերի մնացածները կատարեալներէն զանազանելով։ Ան գիտէր, թէ ինչ կը նշանակէ «որակաւոր»ը։ Սակայն, հակառակ անոր որ իր ամբողջ կեանքին ընթացքին շրջապատուած էր տարբեր տեսակի գոհարներով, այն պահուն երբ իր աչքերը կը հանդիպին այս մասնաւոր մարգարիտին, ամէն ինչ կը փոխուի։ Իր բոլոր նախկին գանձերը, իր խնամքով հաւաքած ամբողջ հաւաքածոն յանկարծ կը նսեմանան անոր համեմատութեամբ։
Ահա թէ ինչ կը պատահի, երբ ճշմարտապէս կը հանդիպինք Աստուծոյ Թագաւորութեան եւ ճշմարիտ մարգարիտին՝ Յիսուս Քրիստոսին։ Թագաւորութիւնը պարզապէս յաւելում մը չէ արդէն իսկ զբաղած կեանքի մը վրայ․ անիկա այնպիսի՛ հոյակապ հրաւէր մըն է, որ արմատապէս կը փոխէ մեր արժէքներու դրութիւնը։ Ճշմարիտ հոգեւոր հասունութիւնը կը սկսի այն ատեն, երբ կը զարգացնենք զանազանելու կարողութիւնը՝ ճանչնալու համար թէ ի՛նչն է անցողիկը եւ ի՛նչն է յաւերժականը։

Վաճառականին յաջորդ քայլը արմատական է․ ան կը ծախէ իր ամբողջ ունեցածը՝ զայն գնելու համար։ Առաջին հայեացքով, այս մէկը կրնայ ցաւալի զոհողութիւն մը թուիլ։ Բայց եթէ աւելի մօտէն նայինք վաճառականին հոգիին, պիտի տեսնենք, որ ան իր ունեցուածքը չի ծախեր ակամայ, դառնութեամբ կամ ծանր պարտաւորութեան զգացումով։ Ան յօժարակամ կը հրաժարի անոնցմէ՝ յոյժ փափաքելով անցողիկը փոխանակել աննմանին հետ։ Երբ Քրիստոս մեզի կը հրաւիրէ հրաժարելու մեր ինքնավստահութենէն, մեր եսէն, մեր չնչին ոխերէն եւ աշխարհիկ կապուածութիւններէն, Ան մեզ չի կողոպտեր։ Ան մեր ձեռքերը կ’ազատէ, որպէսզի կարենանք ամուր բռնել Մարգարիտը։ Աշակերտութեան գինը բարձր է—անիկա կը պահանջէ մեր ամբողջ սիրտը—բայց անիկա կորուստ չէ։ Անիկա լաւագոյն փոխանակումն է, որ կրնանք ընել մեր կեանքի ընթացքին։
Թէեւ մենք զմեզ կը տեսնենք որպէս Աստուած փնտռող վաճառականը, աւանդական քրիստոնէական մտածողութիւնը կ’առաջարկէ աւելի խորունկ եւ սրտառուչ հայեցակէտ մը․

Աստուած նայեցաւ կոտրուած, փշրուած աշխարհին եւ տեսաւ քեզ։ Հակառակ քու թերութիւններուդ, ձախողութիւններուդ եւ վէրքերուդ, Ան ճանչցաւ անհուն արժէք ունեցող գեղեցկութիւն մը։ Եւ Իր անսահման սիրոյն համար, Յիսուս «ծախեց իր ամբողջ ունեցածը»՝ խոնարհելով Իր երկնային փառքէն, առնելով մարդկային մարմին եւ տալով Իր կեանքը Խաչին վրայ՝ քեզ ձեռք բերելու համար։ Դուն պատահականութիւն չես։ Դուն անարժէք չես։ Տիեզերքի Արարիչին համար դուն մեծարժէք մարգարիտ մըն ես, որուն համար արժէր մեռնիլ։

Այսպիսով, ըլլայ մեր կողմէ Աստուած փնտռելու, կամ ըլլայ Աստուծոյ կողմէ մեզ փնտռելու դիտանկիւնէն, հրաւէրը կը նոյնանայ․

• Քննեցէք ձեր ունեցածը․ Ի՞նչ «նուազ մարգարիտներու» կը կառչիք այսօր—հպարտութիւն, տագնապ, ոխ, նիւթական զբաղումներ—որոնք կը խանգարեն ձեզ վայելելու Աստուծոյ շնորհքը։

• Հանգիստ գտէք ձեր արժէքին մէջ․ Յիշեցէք, որ ձեր արժէքը չի որոշուիր ձեր արտադրողականութեամբ, ձեր դիրքով կամ աշխարհի կարծիքով, այլ այն վերջնական գինով, որ Քրիստոս վճարեց ձեզ փրկագնելու համար։

• Ապրեցէք մէկ նպատակով․ Թող Աստուծոյ Թագաւորութեան պատկանելու ուրախութիւնը վերաձեւաւորէ ձեր որոշումները, առաջնահերթութիւնները եւ սէրը՝ ուրիշներուն հանդէպ։

Թող որ ունենանք աչքեր՝ տեսնելու Թագաւորութեան գերագոյն արժէքը, քաջութիւն՝ ձգելու ամէն ինչ որ մեզ հետ կը պահէ, եւ շնորհք՝ ապրելու իբրեւ անոնք, որոնք գտնուած են Սիրոյ կողմէ։