«Փնտռել Առանց Ճանչնալու» Հայր Գէորգ Եպիս Ասատուրեան

Յովհաննէս աւետարանիչի պատմած յարութեան պատմութեան մէջ Մարիամ Մագդաղենացին երկրորդ անգամ ըլլալով կը դառնայ գլխաւոր դերակատարը։ Իր առաջին ելոյթը լեցուն էր վշտով ու թիւրիմացութեամբ։ Դատարկ գերեզմանին առջեւ կանգնած՝ ան միայն կրնար ողբալ. «Տէրը տարեր են, ու չենք գիտեր ուր դրեր են զինք»։ Իր սրտի ցաւը ճշմարիտ էր, բայց հասկացողութիւնը՝ թերի։ Հիմա, սխալ փորձէ մը եւ երկար փնտռտուքէ մը ետք, Բարի Հովիւը կը կանչէ զինք անունով, եւ Մարիամ ի վերջոյ կը գտնէ իր փնտռածը։ Իր երկրորդ վկայութիւնը յստակ էր. «Ես Տէրը տեսայ»։ Ասիկա յարութեան առաջին յայտարարութիւնն էր Յովհաննէսի Աւետարանին մէջ։

Թէ ինչպէ՛ս Մարիամ կը գտնէ իր ճամբան, կապուած է ուրիշ հարցումի մը հետ, որ կ՛արձագանգէ Յովհաննէսի Աւետարանին ամբողջ երկայնքին։ Այս հարցադրումը կը սկսի առաջին աշակերտներուն ուղղած Յիսուսի հարցումով. «Ի՞նչ կը փնտռէք» (1:38), եւ իր գագաթնակէտին կը հասնի Զատկուան առտուն՝ Մարիամ Մագդաղենացիին ուղղուած հարցումով. «Ո՞վ կը փնտռես» (20:15) ։ Առաջին աշակերտներէն մինչեւ ժողովուրդը, տաճարի ղեկավարներէն մինչեւ զինք ձերբակալելու եկած զինուորները, մարդիկ շարունակ կը փնտռեն Յիսուսը։ Բայց շատ հազուադէպօրէն կը հասկնան, թէ ո՛վ է ան կամ ո՞ւր կարելի է գտնել զինք։ Յիսուս կրկին ու կրկին կը զգուշացնէ. «Զիս պիտի փնտռէք, ու պիտի չգտնէք» (7:34)։ Հարցը այն չէ, որ մարդիկ չեն ուզեր Յիսուսը փնտռել, այլ այն է, որ զինք կը փնտռեն սխալ ձեւով կամ սխալ տեղ։

Այս նիւթը իր լրումին կը հասնի Զատկուան առտուն։ Ո՛չ մէկը Յիսուսը կը փնտռէ այնքան նուիրումով, որքան Մարիամ Մագդաղենացին։ Բայց ան ալ չի գիտեր, թէ ո՞ւր փնտռէր զինք։ Ան կենդանի Տէրը կը փնտռէ մեռելներուն մէջ։ Իրավիճակը ցաւալի է: Յիսուս աւելի մօտ է իրեն, քան ինք կը կարծէ՝ կանգնած ընդամէնը քանի մը քայլ հեռու։ Բայց Մարիամ չի կրնար ճանչնալ զինք, մինչեւ որ Յիսուս իր անունով կանչեց զինք։
Շատ մը քրիստոնեաներ կը կարծեն, թէ եթէ իրենք ըլլային Մարիամի տեղը, անմիջապէս պիտի ճանչնային Յիսուսը։ Յովհաննէսի Աւետարանը ուրիշ պատմութիւն մը կը պատմէ։ Մարիամ իր աչքերով կը տեսնէ յարուցեալ Յիսուսը, կը խօսի իրեն հետ, կը լսէ իր հարցումները, բայց դարձեալ չի ճանչնար զինք։ Հարցը ապացոյց չունենալը չէ, այլ տեսնելն ու չճանչնալը։ Զատկուան առտուն լեցուն է տեսնելով՝ բայց չտեսնելով. լսելով՝ բայց չհասկնալով։ Յարուցեալ Քրիստոսը կանգնած է Մարիամի առջեւ՝ շատ աւելի առաջ, քան ան ճանչցաւ զինք։ Միայն երբ Յիսուս իր անունով կը կանչէ զինք, թիւրիմացութիւնը տեղ կու տայ յայտնութեան։

Ներկայիս ալ շատերս կը փնտռենք Քրիստոսը՝ առանց ճանչնալու կամ հասկնալու զԻնք: Մարիամի նման մօտ կ'ըլլանք Իրեն, բայց եւ այնպէս Ան կը մնայ անծանօթ մեզի: Եկեղեցի կու գանք ոչ թէ Ճշմարտութեան հանդիպելու եւ զԻնք ընդունելու, այլ կու գանք մեր տրամաբանութեան նման Քրիստոս մը փնտռելու: Սուրբ Օգոստինոս կ'ըսէ. «Եթէ Աւետարանին մէջ կ'ընդունիս այն ինչ որ կը հաւնիս, եւ կը մերժես այն, ինչ որ չես հաւնիր, դուն Աւետարանին չէ որ կը հաւատաս, այլ՝ դուն քեզի»։

Նոյնպէս ալ, երբ մենք կը փնտռենք Քրիստոս մը, որ մեր մեղքերուն աչք կը փակէ եւ մեզ երբեք ապաշխարութեան չի հրաւիրեր, այդ ժամանակ ստեղծածկ'ըլլանք Քրիստոս մը, որ Աւետարաններու Քրիստոսը չէ:

Միշտ յիշենք. «Միայն սրտով մաքուրները պիտի տեսնեն զԱստուած»: Ճշմարիտ Քրիստոսը տեսնելու եւ ճանչնալու ճամբան կը սկսի խոստովանանքով եւ յարատեւ ապաշխարութեամբ: Այլապէս կրնանք, Մագդաղենացիին նման, մօտ ըլլալ Քրիստոսի, բայց երբեք չճանչնալ Զինք: