Յոյսը երբեք չ' ամչնար հաստատուն մնալ փոթորիկի մէջ

«Աշխարհի վրայ նեղութիւն պիտի ունենաք, բայց քաջալերուեցէ՛ք, որովհետեւ ես յաղթեցի աշխարհին» (Յովհաննէս 16:33):

Այսօր Միջին Արեւելքը կը գտնուի պատմական այնպիսի հանգրուանի մը մէջ, ուր անորոշութիւնը դարձած է մեր առօրեայ հացը։ Միջին Արեւելքը, որ քրիստոնէութեան բնօրրանն եղած է, այսօր կ’ալեկոծի ցաւի, պատերազմի եւ տնտեսական փլուզման ալիքներուն տակ։ Յատկապէս Լիբանանի եւ Սուրիոյ մէջ ապրող մեր երիտասարդութիւնը այսօր կը կանգնի ծանր հարցականի մը առջեւ. «Կա՞յ յոյս, թէ ոչ ամէն ինչ վերջացած է»։
Փոթորիկը եւ Յիսուսի Խորհրդաւոր Լռութիւնը

Աւետարանին մէջ կը կարդանք այն պահուն մասին, երբ Յիսուս իր աշակերտներուն հետ նաւակ նստած էր, եւ յանկարծակի մեծ փոթորիկ մը ելաւ (Մատթ. 8:24) ։ Մեր կեանքն ալ այդպէս է. ծրագիրներ կը կազմենք, երազներ կը հիւսենք, եւ յանկարծ պատերազմը կամ ճգնաժամը կը հարուածեն մեզ՝ տակնուվրայ ընելով ամէն ինչ։ Բայց նկատենք ամենազարմանալի կէտը՝ մինչ ալիքները նաւը կը լեցնէին, Յիսուս կը քնանար։ Այսօր շատեր կ’ըսեն. «Տէ՛ր, ուր ես, ինչո՞ւ չես միջամտեր, ինչո՞ւ կը լռես»։ Սիրելինե՛ր, Աստուծոյ լռութիւնը անտարբերութիւն չէ։ Յիսուս նաւուն մէջ էր։ Անոր քունը վստահութեան պատգամ էր։ Ան գիտէր, որ Իր ներկայութեամբ նաւը երբեք չի կրնար ընկղմիլ։ Աստուած երբեմն կը լռէ, որպէսզի մենք սորվինք մեր հայեացքը ալիքներէն դէպի Իրեն ուղղել։
«Տէ՛ր, Փրկէ՛ Մեզ». Մարդկային Անզօրութիւնը
Աշակերտները փորձառու ձկնորսներ էին, բայց իրենց ամբողջ փորձառութիւնը ոչինչ էր այդ փոթորիկին դէմ։ Այսօր մեր երիտասարդները, որոնք կ’ուզեն գաղթել, իրականութեան մէջ կը պոռան նոյն աղաղակը. «Կը կորսուինք, ելք չկայ»։ Յիսուսի պատասխանը այսօր ալ նոյնն է. «Ինչո՞ւ կը վախնաք, թերահաւատնե՛ր»։ Վախը կու գայ այնտեղ, ուր հաւատքը կը տկարանայ։ Եթէ Քրիստոս նաւուն մէջ է, ի՞նչ նշանակութիւն ունի փոթորիկին ուժը։ Մեր նաւը՝ Լիբանանը, Սուրիան, մեր ընտանիքները, թէեւ ալեկոծ են, բայց անոնք կառուցուած են հաւատքի ժայռին վրայ եւ չեն կրնար կործանիլ, եթէ մենք չլքենք Նաւապետը։

Պատմութեան Վկայութիւնը. Քատիշայի Քարայրները

Մեր յոյսը անհիմն չէ։ Եթէ նայինք մեր պատմութեան, պիտի տեսնենք, որ մենք փոթորիկներու մէջ ծնած ժողովուրդ ենք։ 14-րդ դարուն, երբ Մեմլուքները կը քանդէին ու կ’այրէին Լիբանանի գիւղերը, մեր նախահայրերը չլքեցին իրենց հաւատքը։ Անոնք քաշուեցան Քատիշայի ձորի խորխորատները, ապրեցան ցուրտ ու խոնաւ քարայրներու մէջ, բայց շարունակեցին աղօթել ու գրել։ Այդ քարայրներուն մէջ անոնք ապացուցեցին, որ Եկեղեցին շէնքը չէ, այլ՝ հոգին։ Անոնք չունէին հաց, չունէին ելեկտրականութիւն կամ ապահովութիւն, բայց ունէին Հաւատք։ Սիրելի՛ երիտասարդ, դուն այդ նոյն արեան ժառանգորդն ես։ Քու ներկայութիւնդ այսօր այս հողերուն վրայ՝ այդ նահատակներուն յաղթանակի շարունակութիւնն է։
Մնա՞լ, թէ՞ Երթալ

Գաղթի միտքը մարդկային է եւ հասկնալի։ Բայց յիշեցէ՛ք.

• Եթէ կը մնաք. Դուք լոյս էք այնտեղ, ուր խաւարը թանձր է։ Դուք Քրիստոսի վկաներն էք այն աշխարհագրութեան մէջ, ուր Ան քայլեց։

• Եթէ ճարահատեալ կը մեկնիք. Ձեզի հետ տարէ՛ք ոչ թէ ձեր ցաւն ու դառնութիւնը, այլ ձեր հաւատքը։ Յովսէփ Գեղեցիկին նման, որ ուր ալ գնաց, Աստուած իրեն հետ էր եւ զինք օրհնութիւն դարձուց բոլորին համար։

Սիրելիներ, յաղթանակը նիւթական բարօրութիւնը չէ, այլ հոգեկան անպարտելիութիւնը։

Ինչպէ՞ս պիտի յաղթենք.

1. Աղօթքով. Երբ ամէն ինչ կը քանդուի, ծունկի եկուր Աստուծոյ առջեւ։

2. Զօրակցութեամբ. Իրարու բեռը կրեցէ՛ք, որովհետեւ միասնականութիւնը մեր ուժն է։

3. Յաւիտենականի տեսլականով. Այս դժուարութիւնները անցողակի են, իսկ Քրիստոսի փառքը՝ յաւերժական։
Սիրելինե՛ր, դուք լքուած չէք։ Ձեր արցունքները Աստուծոյ սափորին մէջ կը պահուին։ Լիբանանի մայրիներուն պէս ամուր մնացէ՛ք ձեր արմատներուն վրայ. եւ Սուրիոյ սուրբերու օրհնութիւնը թող ըլլայ ձեզի պահապան։ Գիտցիր, թէ դժուար ժամանակները կը ստեղծեն զօրաւոր մարդիկ, իսկ Աստուած իր ամենազօր ձեռքը կը պարզէ անոնց, որոնք մինչեւ վերջ կը հաւատան։ Փոթորիկը կրնայ սասանել նաւը, բայց Քրիստոսով մենք արդէն յաղթած ենք։