Братэрства як іспыт: другое велікапоснае казанне ў Ватыкане
Аляксандр Амяльчэня - Vatican News
Другая велікапосная медытацыя Прапаведніка Папскага дому, айца Раберта Пазаліні, паглыбляе тэму навяртання праз прызму супольнага жыцця.
Калі першае казанне было прысвечана асабістай сустрэчы святога Францішка з “праказамі” свету, то цяпер у цэнтры ўвагі – дар і адказнасць братэрства. Паводле слоў святара, братэрства з’яўляецца не проста камфортным кантэкстам для росту, але "пляцоўкай", на якой Евангелле па-сапраўднаму змяняе чалавека.
Братэрства – гэта не выбар чалавека, а неспадзяваны дар ад Бога
Францішак Асізскі першапачаткова не планаваў заснавання ордэна; прыход паплечнікаў прымусіў яго нанова шукаць Божую волю. Айцец Пазаліні падкрэслівае, што ў першай францішканскай супольнасці не павінна было быць адносін улады ці перавагі. Усе, незалежна ад паходжання, называліся "братамі меншымі", увасабляючы навуку Хрыста пра адзінага Айца. Усталяванне такіх сувязей патрабуе пераходу ад "сэрца каменнага да сэрца з плоці", бо брат – гэта той, хто паходзіць "з таго ж улоння", якое для хрысціян ёсць самім Богам.
Аднак шлях да прызнання іншага не з’яўляецца простым. Звяртаючыся да гісторыі Каіна і Абэля, прапаведнік адзначае, што братэрства часта пачынаецца з яго адмаўлення. Трагедыя Каіна заключалася не толькі ў забойстве, але і ў няздольнасці прыняць прысутнасць іншага, якая нагадвала, што ён не адзіны ў свеце.
Сапраўднае братэрства нараджаецца не тады, калі мы лічым сябе "добрымі", а калі прызнаём уласную здольнасць раніць і свядома выбіраем гэтага не рабіць.
Любоў да брата, які памыляецца, становіцца вышэйшай мерай вернасці Евангеллю
Айцец Пазаліні прыводзіць прыклад "Ліста да міністра", у якім святы Францішак заклікае любіць складаных братоў і не патрабаваць ад іх быць "лепшымі хрысціянамі". Гэта не проста ветлівасць, а радыкальная логіка, падобная да той, якую выкарыстаў святы Павел у Пасланні да Філімона, заклікаючы прыняць уцекача-раба як "дарагога брата".
Завяршаючы медытацыю, Прапаведнік адзначыў, што хрысціянская супольнасць – гэта не група па інтарэсах, а сход, скліканы Богам. Братэрства становіцца месцам, дзе мы пераходзім ад смерці да жыцця, асабліва калі здольныя прымаць тых, хто нас выпрабоўвае.
Паводле слоў Папы Францішка з энцыклікі "Fratelli tutti", якую цытуе айцец Пазаліні, толькі ўсведамленне Бога як агульнага Айца дае трывалую аснову для ўсеагульнага братэрства, якое ўжо цяпер з’яўляецца прадсмакам вечнага жыцця.
