İlk Böyük Oruc vəzi: Sülh kiçik olmaq cəsarətindən doğur
Benedetta Kapelli tərəfindən
Martın 6-da Papa Sarayının Vaizi ata Roberto Pazolini, martın 27-nə qədər hər cümə günü Papa VI Paul zalıda Roma Papası XIV Leonun iştirakı ilə keçiriləcək Böyük Oruc vəzlərinin birincisini təqdim etdi.
Silsilə vəzlər bu mövzu ətrafında cəmlənib: “Kim Məsihdədirsə, o, yeni yaradılışdır (2 Kor 5:17). Müqəddəs Fransiskin təliminə görə İncilə dönüş.”
Bu ilk meditasiyanın mövzusu "Mənəvi çevrilmə: Təvazökarlıq yolunda Rəbb İsanın ardınca getmək" idi. Kapusin keşiş qeyd etdi ki, "yenidən ağrı və zorakılıqla səciyyələnən bu günlərdə kiçiklikdən danışmaq mücərrəd bir söhbət, sanki mənəvi bir lüks kimi görünə bilər. Əslində isə bu, dünyanın taleyi ilə bağlı olan əməli bir məsuliyyətdir."
O izah etdi ki, sülh yalnız siyasi sazişlərdən, diplomatik və ya hərbi strategiyalardan deyil, kiçik olmaq cəsarətini tapan insanlardan doğur. Bu, insanlar geri addım atdıqda, zorakılığın bütün formalarından imtina etdikdə, qisas və hökmranlıq vəsvəsəsinə təslim olmaqdan imtina etdikdə və şərait imkansız göründükdə belə dialoqu seçdikdə baş verir.
Allahın surətinin oyanışı
Ata Pazolini bunu "tələbkar və gündəlik bir vəzifə" adlandırdı; bu vəzifə özünü Allahın övladı hesab edən və bu "qəlbin çevrilməsinin" öz məsuliyyəti olduğunu bilən hər kəsə aiddir.
Müqəddəs Fransiskin həyatı ilə bağlı düşüncələrini təqdim edən ata Pazolini onu "İncil atəşi ilə dolub-daşan, hər birimizdə Ruhda yeni bir həyat həsrətini yenidən alovlandırmağa qadir olan bir insan" kimi təsvir etdi.
Bəs “mənəvi çevrilmə” tam olaraq nə deməkdir? Bu, soruşmalı olduğumuz bir sualdır, çünki "əgər başlanğıc nöqtəsini səhv salsaq, kövrək təməllər üzərində qurmaq riski ilə üzləşərik" dedi.
Vaiz bildirdi ki, "İncilə uyğun mənəvi çevrilmə, ilk növbədə, insanın tam azad şəkildə iştiraka çağırıldığı Allahın təşəbbüsüdür." Bu, "təbiətimizin ən dərin nöqtəsində, üzərimizə həkk olunmuş Allah surətinin oyanmağı gözlədiyi yerdə" baş verir.
Lütfə cavab
Müqəddəs Fransisk mənəvi çevrilmə yoluna qədəm qoyarkən "tövbə etməkdən" bəhs edir. O, "həssaslığın dəyişməsinə", başqalarına mərhəmətlə və İncilin işığında baxmağa, "çox şeylə dolu olan, lakin hələ də əsas dəyərindən məhrum, boş bir həyatın acılığını" süpürüb atmağa istinad edir.
Tövbə etmək, Allahın hər bir insanın qəlbinə yerləşdirdiyi toxumu sədaqətlə bəsləyərkən, "hər şeyin yeni dadını" müdafiə etmək üçün mübarizənin başlanğıcıdır.
Mənəvi çevrilmə artıq insanın öz gücü ilə həyatını düzəltməyə çalışması deyil, bizim qavrayış, mühakimə və istək parametrlərimizi yenidən müəyyən edən lütfə verilən bir cavabdır.
Günahın dərk edilməsi
Kapusin keşiş izah etdi ki, mənəvi çevrilmə "günahın bizdə açdığı yaranın dərinliyi" ilə bağlıdır, lakin günah bu gün yoxa çıxmış kimi görünən bir sözdür.
"Kollektiv şüurda – və bəzən hətta Kilsə həyatında da – hər şey kövrəklik, yara, məhdudiyyət və ya şərtlənmə kimi izah olunur. Günah hələ də xatırlananda, o, çox vaxt kiçik bir səhv və ya zəifliyə endirilir." O qeyd etdi ki, "əgər hər bir günah sadəcə bir simptoma çevrilirsə," biz mühüm bir şeyi itirmək riski ilə üzləşirik: "insan azadlığının əzəmətini və onun məsuliyyətini."
Əgər artıq həqiqi şərin mümkünlüyü yoxdursa, biz həqiqi xeyirin mümkünlüyünə də inana bilmərik. Əgər günah yox olursa, müqəddəslik də mücərrəd və dərkedilməz bir taleyə çevrilir.
Günahda insan dərk edir ki, "onun azadlığı realdır və o, bu azadlıqla özünü, başqalarını və dünyanı qura və ya məhv edə bilər." Buna görə də Allahla münasibəti bərpa etmək üçün "dərin sağalma" lazımdır – mütəmadi olaraq sevgi və azadlıq içində yaşamağı seçmək, hətta "steril" olmayan, əksinə, "yaşadıqlarının mənasını və dəyərini artıq dərk etmiş olanların sədaqətinin" ifadəsi olan çətinliklərə dözmək lazımdır.
Təvazökarlığa qayıdış
Müqəddəs Fransisk yoxsulluq müqəddəsi kimi tanınır. Lakin onu təvazökarlıqdan ayırmaq da qeyri-mümkündür. Hər ikisi Təcəssüm (İnkarnasiya) sirrindən qaynaqlanır. Bunlar Allahın Öz xüsusiyyətləridir ki, insan Ona bənzəmək üçün bu xüsusiyyətləri yaşamağa dəvət olunur.
Ata Pazolini vurğuladı ki, "təvazökarlıq, Məsihdəki həyatın lütfünü tam şəkildə qəbul etmək istəyən hər bir vəftiz olunmuş şəxsin izləməli olduğu bir yoldur." Bu, "özümüz haqqında şişirdilmiş obrazı" kiçiltmək və həqiqətə qayıtmaq üçün "dünyada və münasibətlərdə mövcud olma tərzidir." O, bunu "asketik bir məşqdən daha çox, Ruhun hədiyyəsi" adlandırdı.
Bununla belə, təvazökarlıq insanı yoxsullaşdırmır. Əksinə, onu özünə qaytarır. Onu əskiltmir, əksinə həqiqi əzəmətinə qovuşdurur. Bu səbəbdən o, mənəvi çevrilmə ilə sıx bağlıdır. İlk günah məhz təvazökarlığın rədd edilməsindən, özümüzü insan olaraq, məhdud və Allahdan asılı varlıqlar kimi qəbul etmək istəməməyimizdən qaynaqlanır. Deməli, mənəvi çevrilmə həm də təvazökarlığa qayıdış kimi başa düşülməlidir.
Yeni insanın siması
Vaiz izah etdi ki, insanın əzəməti onun kiçikliyi vasitəsilə gəlir. Assizili müqəddəs ən kiçik olanı qəbul edərək anladı ki, bu, Rəbb tərəfindən seçilmiş "imtiyazlı yerdir." "İncilin bəhs etdiyi güc, yəni Allahın övladları olmaq gücü, məhz onlarda – kiçiklərdə təzahür edir."
Atadan nəsə istəməyə utanmayan uşaq "xüsusi bir güc: başqalarında xeyirxahlıq oyatmaq qabiliyyəti" yaşayır. Ata Pazolini davam etdi: "Kiçiklər öz kövrəklikləri ilə mərhəməti oyadırlar ki, bu da bəlkə də dünyadakı ən qiymətli enerjidir." Bu, digərinin qonaqpərvərliyini tələb edən radikal bir açıqlıqdır; "kiçik olmaq xristian olmağın vacib bir ölçüsüdür."
Biz kiçik qalmağı deyil, Allahın kiçikliyini dərk etdiyimiz və Onun tərəfindən qarşılandığımızı və sevildiyimizi hiss etdiyimiz üçün kiçik olmağı seçdiyimizdə, bu seçim bir geriləmə və ya imtina forması deyil. Bu, Vəftiz sakramentinin bizə qaytardığı yeni insanın simasıdır.
Daimi mənəvi çevrilmə
Son addım mənəvi çevrilmənin heç vaxt bitmədiyini dərk etməkdir. Biz günahkar olaraq qalırıq və həmişə Ruh tərəfindən müqəddəsləşdirilməyi xahiş edirik. "Mənəvi olaraq çevrilmək, qəlbimizin bu hərəkətinə – yoxsulluğumuzun Allahın lütfünə açılmasına – öz mənlik obrazımızı kiçiltməkdə tərəddüd etsək belə, bizi 'sərbəst və konkret şəkildə xidmətə' yerləşdirən davamlı daxili iş vasitəsilə daim yenidən başlamaq deməkdir."
Ata Pazolini Müqəddəs Paulu xatırlatdı: Paul başa düşmüşdü ki, "zəiflik dəf edilməli olan bir mərhələ deyil, onun Məsihdəki həyatının formasıdır," "vəftiz həyatının formasıdır."
Lakin biz tez-tez elə düşünürük ki, İncilə uyğun kiçiklik yalnız hər şey yaxşı gedəndə mümkündür. Reallıqda isə bunun əksi doğrudur. Bu kiçiklik məhz münaqişələr və çətinliklər dövründə daha çox lazımdır. İnsan özünü müdafiə etmək və ya özünü təsdiq etmək instinkti hiss edəndə, məhz o zaman biz Çarmıxın Müjdəsini həqiqətən öyrənib-öyrənmədiyimizi görürük. Nur, əslində, öz gücünü hər şey aydın olanda deyil, qaranlıq hökm sürəndə göstərir.
Meditasiya Müqəddəs Fransiskin duası və "Allahın sevimli Oğlu, Rəbbimiz İsa Məsihin izi ilə getmək" diləyi ilə başa çatdı.
