Liturgiya oxunuşları: 13 İYUL. Adi Dövrün XV həftəsinin bazar ertəsi
BİRİNCİ OXUNUŞ Yeşaya 1,11-17
Rəbb deyir: «Qurbanlarınız çoxalıb, Mənə nə? Yandırma qoç qurbanlarından, bəslənmiş heyvanların piyindən doymuşam. Buğa, quzu, təkə qanını istəmirəm. Hüzuruma gələrkən əlinizdə bunları gətirməyinizi kim istədi? Məbədimin həyətlərinə boş yerə ayaq basırsınız. Mənə artıq batil təqdimlər gətirməyin, buxur Məndə ikrah yaradır. Pisliklə dolu Təzə Ay mərasimlərinizə, Şənbə günlərinizə, müqəddəs toplantılarınıza dözə bilmirəm! Təzə Ay mərasimlərinizə, bayram günlərinizə ürəkdən nifrət edirəm. Bunlar Mənə yük oldu, onları daşımaqdan yoruldum. Siz əl açıb Mənə yalvaranda göz yumacağam. Nə qədər çox dua etsəniz də, yenə qulaq asmayacağam. Əlləriniz qanla doludur. Yuyunub təmizlənin, gözümün önündə işlərinizi şərdən uzaqlaşdırın, pislik etməkdən vaz keçin. Yaxşılıq etməyi öyrənin, ədaləti axtarın, məzlumları qurtarın, yetimin haqqını qoruyun, dul qadını müdafiə edin».
Təfsir
Biz Yeşayanın ilk peyğəmbərliklərini oxuduq. Bu sözlərdə o, Allaha daxili sədaqətlə müşayiət olunmayan zahiri ayinçiliyi sərt şəkildə tənqid edir. «Pisliklə dolu Təzə Ay mərasimlərinizə, Şənbə günlərinizə, müqəddəs toplantılarınıza dözə bilmirəm!» – yəqin ki, bütün parçanın ən güclü cümləsi məhz budur. Qurban gətirənin qəlbi daxilən öz cinayətlərinə bəraət qazandırırsa və onları qəbul edirsə, belə bir insan qurbangaha necə yaxınlaşa bilər? Allah qəlblərə baxır və ikiüzlülük Onun üçün tamamilə dözülməzdir. Müqəddəs İohann Kassian yazır: «Rəbbin Səmavi Atasından dilədiyi bu söz bizdə gerçəkləşəndə duamız kamilliyə çatacaq: “Məni sevdiyin məhəbbət onların içində olsun” [...]. Bu isə o zaman baş verəcək ki, bütün məhəbbətimizin, bütün arzumuzun, bütün səylərimizin, hər bir düşüncəmizin, söylədiyimiz və ümid etdiyimiz hər şeyin mərkəzində Allah dayansın; Ata ilə Oğul arasında mövcud olan birlik [...] bizim qəlbimizə və düşüncəmizə də keçsin. Beləliklə, O bizi səmimi paklıq və tükənməz məhəbbətlə sevdiyi kimi, biz də Onunla saf və qırılmaz məhəbbət bağları ilə birləşək».
İNCİL Matta 10,34-11,1
Düşünməyin ki, yer üzünə sülh gətirməyə gəlmişəm. Mən sülh deyil, qılınc gətirməyə gəlmişəm. Çünki Mən oğulu atasından, qızı anasından, gəlini də qayınanasından ayırmağa gəlmişəm. «İnsanın düşməni öz ev əhli olacaq». Atasını ya anasını Məndən artıq sevən kəs Mənə layiq deyil. Oğlunu ya qızını Məndən artıq sevən də Mənə layiq deyil. Çarmıxını götürməyib ardımca gələn kəs də Mənə layiq deyil. Canını qoruyan kəs onu itirəcək, Mənim uğrumda canını itirənsə onu qoruyacaq. Sizi qəbul edən kəs Məni qəbul edər. Məni qəbul edən də Məni Göndərəni qəbul edər. Peyğəmbəri peyğəmbər olduğu üçün qəbul edən kəs peyğəmbərə layiq bir mükafat alacaq. Salehi saleh olduğu üçün qəbul edən də salehə layiq bir mükafat alacaq. Kim bu kiçiklərdən birinə şagird olduğu üçün hətta bir kasa soyuq su içirdərsə, sizə doğrusunu deyirəm: mükafatsız qalmayacaq». İsa On İki şagirdinə nəsihət verib qurtarandan sonra öyrədərək vəz etmək üçün onların şəhərlərinə getdi.
Təfsir
Əgər İsa yer üzünə sülh deyil, qılınc gətirməyə gəldiyini söyləyibsə, bəs onda bütün dünyada sülhün bərqərar olması üçün dua etmək faydalıdırmı? Bizə tez-tez dünyanın müxtəlif guşələrində müharibələrin sona çatması üçün dua etməyə çağırış edilir. Bəs İsanın bu qədər aydın səslənən sözləri qarşısında biz necə davranmalıyıq? Əslində Rəbb bizə sülh bəxş edir, lakin bu sülh hər şeydən əvvəl Onun insan qəlbindəki hüzurudur. «Aranızda sülh qoyub gedirəm, Öz sülhümü sizə verirəm. Mən onu sizə dünyanın verdiyi kimi vermirəm» (Yəhya 14,27). Bu sülhü qəbul edəcək bir insan olmalıdır və həmin insan hər birimizik. Hər şeydən əvvəl biz Allahla, yaxınlarımızla və öz vicdanımızla barışıq içində yaşamalıyıq. Bunun üçün isə günahla mübarizə aparmaq lazımdır. Deməli, əgər lütf halında yaşayırıqsa, İsanın vəd etdiyi sülhə artıq malikik. Qəlbində bu lütfü daşıyan insan «sülh yaradan» olur (Matta 5,9) və yaşadığı mühitə – ailəsinə, iş yerinə və ya cəmiyyətə – sülh aparır, yaxud heç olmasa ətrafında sülhün hökm sürməsi üçün əlindən gələni edir. Belə olduqda Məsihdə Ata ilə barışıqdan və Müqəddəs Ruhdan qaynaqlanan həqiqi sülh getdikcə yayılır və daha çox insanı əhatə edir. Nəticədə bizim təsir göstərə bildiyimiz dünya da İsanın vəd etdiyi sülhlə tanış olur və onu yaşayır. Daxilən dəyişmədən yalnız xarici sülhə çağırış etmək isə demək olar ki, heç bir dəyər daşımır və çox güman ki, heç bir nəticə də vermir.
