Liturgiya oxunuşları: 22 İYUN. Adi Dövrün XII həftəsinin bazar ertəsi
BİRİNCİ OXUNUŞ 2 Pad 17,5-8.13-15a.18
Aşşur padşahı bütün ölkəyə hücum etdi. O, Samariyaya yaxınlaşdı və oranı üç il mühasirədə saxladı. Huşənin padşahlığının doqquzuncu ilində Aşşur padşahı Samariyanı aldı və İsrailliləri Aşşur torpağına sürgün etdi. Onları Xalahda, Qozan çayı sahilindəki Xavorda və Midiya şəhərlərində yerləşdirdi. Bu iş ona görə İsrail övladlarının başına gəldi ki, onları Misir padşahı fironun əsarəti altından, Misir torpağından çıxaran özlərinin Allahı Rəbbə qarşı günah etmişdilər. İsrail övladları başqa allahlara səcdə etmişdilər. Onların önündən Rəbbin qovduğu millətlərin adətlərinə və İsrail padşahlarının qoyduğu qanunlara görə davranmışdılar. Rəbb bütün peyğəmbərləri və görücüləri vasitəsilə İsraillilərə və Yəhudalılara xəbərdarlıq edib demişdi: «Pis yolunuzdan dönün. Atalarınıza buyurduğum və qullarım peyğəmbərlər vasitəsilə sizə öyrətdiyim Qanunda olan bütün əmrlərimə və qanunlarıma əməl edin». Ancaq onlar bu sözlərə qulaq asmamışdılar və iman etməyən ataları kimi özlərinin Allahı Rəbbə boyun əyməmişdilər. Onun qanunlarını, ataları ilə bağladığı əhdini və onlara etdiyi xəbərdarlıqları rədd etmişdilər. Boş şey dalınca gedib boş adamlar olmuşdular. Rəbb «ətrafınızdakı millətlər kimi etməyin» deyib əmr etdiyi halda onlar kimi davranmışdılar. Buna görə də Rəbb İsraillilərə qəzəblənib onlardan üz döndərdi. Yalnız Yəhuda qəbiləsindən başqa heç biri qalmadı.
Təfsir
Şənbə günü Yoaş padşahın qısa tarixçəsini tamamlamaq üçün İkinci Padşahlar Kitabının oxunuşunu dayandıraraq Salnamələr Kitabından bir parçaya müraciət etmişdik. Bu gün isə yarımçıq qalmış hekayəyə qayıdırıq. Assuriyalıların hücumu nəticəsində Samariyanın süqutu ilə (e.ə. 721-ci ildə) İsrail Padşahlığı öz mövcudluğunu itirir və bunun səbəbi Müqəddəs Yazıda açıq şəkildə göstərilir: israillilər Rəbbə qarşı günah etmiş, yad allahlara sitayiş etmiş və artıq Onun sözünə qulaq asmamışdılar. Lakin bu qaranlıq tarixi səhifənin içərisində Allahın qoruyub saxladığı və hər şeyi yenidən başlatdığı bir «qalıq» seçilir: Davud nəslinə sadiq qalan «Yəhuda qəbiləsi». Biz də həmin xalq kimi tez-tez Allaha arxa çevirmək, Onun bizim üçün etdiklərini unutmaq və səsini eşitməmək təhlükəsi ilə üz-üzə qalırıq. Bəzən bu uzaqlaşma o qədər dərin olur ki, özümüzü Ondan tamamilə ayrı düşmüş hesab edirik. Bu, hər şeyin sonu kimi görünə bilər. Lakin İsrail üçün olduğu kimi, bizim üçün də həmişə Allahın qoruyub saxladığı bir «qalıq», yenidən başlamaq üçün bir ümid nöqtəsi mövcuddur. Buna görə də məzmurçunun sözlərini öz sözlərimizə çevirərək dua edirik: «Ya Rəbb, Öz sağ əlinlə bizi xilas et və bizə cavab ver!»
İNCİL Matta 7, 1-5
Mühakimə etməyin ki, siz də mühakimə olunmayasınız. Çünki hansı hökmlə mühakimə etsəniz, onunla da mühakimə olunacaqsınız. Siz hansı ölçü ilə ölçsəniz, sizin üçün də eyni ölçü ilə ölçüləcək. Sən nə üçün qardaşının gözündə çöpü görürsən, amma öz gözündəki tiri seçmirsən? Öz gözündə tir ola-ola qardaşına necə deyə bilərsən: “Qoy gözündəki çöpü çıxarım!” Ey ikiüzlü, əvvəlcə öz gözündən tiri çıxar, onda aydın görərsən ki, qardaşının gözündəki çöpü necə çıxarmaq olar. Müqəddəs olanı itlərə verməyin və mirvarilərinizi donuzlara atmayın; yoxsa bunları ayaqları ilə tapdalayarlar və dönüb sizi parçalayarlar. Diləyin, sizə veriləcək, axtarın, tapacaqsınız, qapını döyün və sizə açılacaq.
Təfsir
«Mühakimə etməyin ki, siz də mühakimə olunmayasınız. Çünki hansı hökmlə mühakimə etsəniz, onunla da mühakimə olunacaqsınız». Bu qısa, lakin dərin məzmunlu sözlərlə İsa bizi hər hansı hökm verməzdən əvvəl ciddi düşünməyə çağırır. Biz çox vaxt qardaşımızın gözündəki çöpü görməyə çalışırıq, amma öz gözümüzdəki tiri fərq etmirik. Rəbb əvvəlcə öz gözümüzdəki tiri çıxarmağa, yəni gerçəkliyi və başqaları ilə münasibətlərimizi aydın görməyə mane olan hər şeydən azad olmağa dəvət edir. Əslində, O bizi hökmlərimizdə daha az tələsik olmağa, hadisələri daha diqqətlə və ədalətlə dəyərləndirməyə çağırır. Xüsusilə də qəlbimiz narahat olduqda və düzgün mühakimə yürütməyə qadir olmadıqda. Məhəbbətin öz ritmi var: o, tələsmir və zaman tələb edir. Müqəddəs Don Boskonun məşhur tövsiyəsini xatırlayaq: kimisə düzəltməyə çalışmazdan əvvəl gözləyin, sakitləşin və dua edin. Çünki qəzəb və əsəb anında insanın təmkinini qoruması çətindir və belə bir irad çox vaxt xeyirdən çox zərər gətirir. Lakin irad xeyirxahlıq və sevgi ilə söylənildikdə, qəlbləri açmağa qadir olur. Buna görə də gəlin əvvəlcə özümüz dəyişək, özümüz dönək və yalnız bundan sonra başqalarını düzəltməyə çalışaq.
