Liturgiya oxunuşları: 27 APREL. Pasxanın IV həftəsinin bazar ertəsi
BİRİNCİ OXUNUŞ Həv 11, 1-18
Həvarilərlə bütün Yəhudeyadakı imanlı bacı-qardaşlar eşitdilər ki, başqa millətlər də Allahın kəlamını qəbul ediblər. Peter Yerusəlimə gələndə sünnət tərəfdarları onu tənqid edərək dedilər: «Sən sünnətsizlərin evinə gedib onlarla birgə yemək yemisən». Peter sözə başlayıb onlara hər şeyi bir-bir izah etdi: «Mən Yafo şəhərində dua edirdim. Birdən fikrimi görüntü apardı. Gördüm ki, böyük mələfəyə bənzər bir şey dörd küncündən asılaraq göydən enib mənim yanıma çatır. Bu şeyə gözlərimi dikib diqqətlə baxdım. Gördüm ki, onun üstündə yer üzərində yaşayan dördayaqlılar, çöl heyvanları, sürünənlər və göydə uçan quşlar var. Sonra eşitdim ki, bir səda mənə deyir: “Qalx, Peter, kəs və ye!” Mən dedim: “Əsla, ya Rəbb! Heç vaxt mənim ağzıma nə haram, nə də murdar bir şey dəyməyib”.
Təfsir
Peterin dövrlərin dəyişdiyini dərk etməsi üçün üç dəfə təkrarlanan səmavi vəhy lazım oldu. Artıq bütpərəstlər və yəhudilər bərabərdir: Vəftizdən sonra hamı eyni Ruhun iştirakçısına çevrilir. Artıq sünnət olunub-olunmamağın və ya əvvəl bütpərəst tanrılara ibadət edib-etməməyin əhəmiyyəti yoxdur; indi hamı Məsihdə qardaşdır. Bu düşüncəni həyata keçirmək olduqca çətin idi, çünki yəhudilər bunu eşitmək belə istəmirdilər. Lakin sonda Müqəddəs Ruh qalib gəlir və Peter heç bir əlavə şərt qoymadan hamı üçün Papa olur. Hər bir vəftiz olunmuş insanı – haradan olursa olsun – qardaş adlandırmaq imkanına malik olmaq bizim üçün də nə qədər gözəldir! Amma əgər burada, yer üzündə, müxtəlif mənşə bölünmələrə, hətta nifrətə səbəb ola bilirsə, səmada bu fərqlər vahid məqsəd içində Allahı tərənnüm edən çoxrəngli çalarlara çevriləcək. Hələlik isə biz yer üzündə yaşayarkən, məhz xristian məhəbbətidir ürəyin hər cür qapanıqlığını aşan qüvvə. Burada, yer üzündə biz mübarək əbədi həyatın bir növ “baş məşqini” keçiririk.
İNCİL Yəhya 10, 11-18
Yaxşı çoban Mənəm, yaxşı çoban qoyunlar uğrunda canını qurban verər. Qoyunların çobanı olmayan muzdur isə canavarın gəldiyini görəndə onları atıb qaçar, çünki qoyunların sahibi deyil. Canavar da onları qapıb pərən-pərən salar. Muzdur qaçar, çünki muzdurdur, qoyunlar üçün qayğı çəkməz. Yaxşı çoban Mənəm. Necə ki Ata Məni tanıyır və Mən Atanı tanıyıram, eləcə də özümünküləri tanıyıram, özümünkülər də Məni tanıyır. Mən quzular uğrunda canımı qurban verirəm. Bu ağıldan olmayan başqa quzularım var ki, onları da gətirməliyəm. Onlar da səsimi eşidəcək, beləcə tək sürü, tək Çoban olacaq. Buna görə də Ata Məni sevir, çünki Mən canımı qurban verirəm ki, sonra onu geri alım. Canımı Məndən heç kəs ala bilməz, amma onu Özüm verirəm. Onu verməyə də, sonra geri almağa da ixtiyarım var. Bu əmri Atamdan almışam».
Təfsir
İsa ölümə təsadüfən və ya Onu öldürmək istəyən insanların sadəcə pis niyyəti ucbatından deyil, başqaları uğrunda Öz həyatını vermək kimi şüurlu bir istəklə doğru gedir. “Özünü həyatdan məhrum etmək” (intihar) ilə “başqalarının xilasına görə həyatını vermək” arasında böyük fərq var. İsanın əməli ən uca məhəbbət aktıdır: O, Özünü, yer üzündəki varlığından belə imtina edəcək dərəcədə təqdim edir. Maksimilian Kolbe Osventsimdə irəli çıxaraq başqa bir insanın yerinə ölməyə icazə istədi: heç kim ondan bunu tələb etməmişdi, heç kim məhz Kolbeni öldürmək istəmirdi; o, özünü könüllü şəkildə qurban verdi. Bu ali məhəbbət aktı Məsihdə dərhal bir nəticə doğurur: həyat Ona yenidən qaytarılır. “Onu yenidən qəbul etməyə hakimiyyətim var”, – deyir Rəbb. Deməli, həyat məhəbbətlə verildikdə, insan Müqəddəs Ruhda Dirilmişin həyatına şərik olur. İsa üç gün ölü qaldı və sonra həyata qayıtdı, lakin artıq başqa bir həyata – əbədi qalan həyata. Eyni şəkildə, hər bir kiçik məhəbbət əməli dərhal Müqəddəs Ruhda dirilmə gətirir.
