Liturgiya oxunuşları: 18 APREL. Pasxanın II həftəsinin şənbəsi
BİRİNCİ OXUNUŞ Həv 6,1-7
O günlərdə – şagirdlərin çoxaldığı vaxtda yunanca danışan Yəhudilər ibranicə danışan Yəhudilərdən şikayət etməyə başladılar. Çünki gündəlik yardım paylananda onların dul qadınlarını nəzərə almamışdılar. Ona görə On İki həvari bütün şagirdləri bir yerə yığıb belə dedi: «Allahın kəlamını vəz etmək işini atıb maddi işlərlə məşğul olmağımız düzgün deyil. Ey qardaşlar, aranızda etibar qazanmış, Ruh və hikmətlə dolu olan yeddi kişi seçin ki, onları bu işə təyin edək. Biz isə özümüzü duaya və Allahın kəlamını yaymağa həsr edək». Bu sözlər bütün toplantının xoşuna gəldi. Stefanı, Filipi, Proxoru, Nikanoru, Timonu, Parmenanı və Yəhudi dinini qəbul edən Antakyalı Nikolanı seçdilər. Stefan iman və Müqəddəs Ruhla dolu bir kişi idi. Bunları həvarilərin qarşısına çıxardılar. Həvarilər də dua edib onların üzərinə əl qoydular. Allahın kəlamı yayılır, Yerusəlimdə şagirdlərin sayı xeyli artır və bir çox kahinlər də bu imana tabe olurdu.
Təfsir
İlk Kilsədə vəzifələrin bölgüsü formalaşır, çünki heç kim hər şeyi eyni anda görə bilməz. Yaxşı təşkil olunmuş icmada hər kəs öz töhfəsini verir; başqaları ilə birlikdə çalışaraq biz həmrəy olmağı öyrənirik. Hər şeyi təkbaşına etməyə çalışan insan özünə həddindən artıq güvənir və sonda qaçılmaz olaraq yorğunluqdan taqətdən düşür. Bəs On İki həvari özlərini nəyə həsr etməyi qərara aldılar? Onlar bunu açıq şəkildə deyirlər: duaya və Kəlamın təbliğinə. Onlar ilk keşişlər və yepiskoplar olduqları üçün bu prioritet bu günün ruhani rəhbərləri üçün də dəyişməz olaraq qalır. Birinci yerdə dua dayanır, çünki dua etməyən ruh quruyur və sönür, dua edən isə nurla dolur və daxilində Allahın danışmasına imkan verir. Rəsmən təyin olunmuş xidmətçilər sadəcə başqalarının fikirlərini ötürənlər deyillər. Onlar çox vaxtlarını duada keçirən və sonra Kəlamı bəyan edən insanlardır, çünki onlar vasitəsilə elə Allahın Özü danışır. Kilsə başçıları və yepiskoplar hər şeydən əvvəl “duaya və Kəlamın xidmətinə” özlərini həsr etməyə çağırılıblar və bunu Kilsənin xilas gətirən missiyası naminə ən yaxşı şəkildə yerinə yetirməlidirlər.
İNCİL Yəhya 6, 16-21
Axşam çatanda İsanın şagirdləri gölə enib bir qayığa mindilər. Onlar gölün o biri sahilində olan Kefernahuma gedirdilər. Qaranlıq düşmüşdü, amma İsa hələ onların yanına gəlməmişdi. Güclü külək əsdiyindən göl dalğalanırdı. Onlar beləcə avar çəkib iyirmi beş ya otuz stadi gedəndən sonra gördülər ki, İsa gölün üstü ilə yeriyir və qayığa yaxınlaşır. Qorxdular, amma İsa onlara «Mənəm, qorxmayın» dedi. Onda şagirdlər Onu məmnunluqla qayığa götürdülər. Sonra qayıq o andaca getdikləri sahilə çatdı.
Təfsir
İncilində İsa şagirdlərini dəfələrlə qorxmamağa çağırır. Həvarilərin sanki daş döşənmiş yol kimi dalğaların üzərində yeriyən bir insanın mənzərəsindən sarsıla biləcəklərini anlayaraq, Rəbb dərhal onları sakitləşdirir. Eyni hal Onun dirilməsindən sonra da baş verir: O, qəfil və xəbərdarlıq etmədən onların arasında zühur edir. İlk heyrət keçən kimi İsa qəbul olunmağı xahiş edir: bugünkü epizodda olduğu kimi qayıqda, yaxud Dirilmişin zühurlarında olduğu kimi ürəyimizdə. Qorxmalı olduğumuz yalnız bir şey var: günah və şeytan (bax: Luka 12, 5). Allah bizə qorxu aşılaya bilməz, çünki biz Onun tərəfindən yaradılmışıq və Onun üçün yaşayırıq: Cənnət kamil ünsiyyət məkanıdır və orada hər cür qorxu əbədi olaraq yox olacaq. Biz bu andan etibarən Allahın işlərindən heç vaxt qorxmamağı öyrənməliyik, lakin eyni zamanda həmişə ayıq olmalı və “nərildəyən şir” dünyada dolaşaraq kimi udacağını axtardıqda ehtiyatlı davranmalıyıq. Şeytanla zarafat olmaz, çünki o yalnız bizim məhvimizi istəyir. Qorxunun əksi cəsarətdir: Rəbb bizdən cəsarət və mətanət istəyir ki, həyatın sınaqları ilə üzləşək və şərlə hər mübarizədən qalib çıxaq.
