Liturgiya oxunuşları: 9 FEVRAL. Adi Dövrün V həftəsinin bazar ertəsi
BİRİNCİ OXUNUŞ 3 Pad (1 Pad) 8, 1-7.9-13
O zaman padşah Süleyman İsrailin ağsaqqallarını, bütün qəbilə başçılarını, yəni İsrail övladlarının nəsil rəhbərlərini Yerusəlimə, özünün yanına topladı ki, Rəbbin Əhd sandığını Davudun şəhəri olan Siondan yuxarı gətirsinlər. Yeddinci – Etanim ayında olan bayram vaxtı bütün İsrail xalqı padşah Süleymanın yanına toplandı. Bütün İsrail ağsaqqalları gələndə kahinlər Rəbbin sandığını götürdülər. Onunla birgə Hüzur çadırını və çadırda olan bütün müqəddəs əşyaları kahinlər və Levililər yuxarı gətirdilər. Padşah Süleyman və onun yanına toplanmış bütün İsrail icması sandığın önündə çoxluğuna görə sayı-hesabı bilinməyən qədər qoyun-keçi və mal-qara qurban kəsirdilər.Kahinlər Rəbbin Əhd sandığını öz yerinə, məbədin iç otağına – Ən Müqəddəs yerə, keruvların qanadları altındakı yerinə gətirdilər. Keruvlar qanadlarını sandığın yeri üzərində açmışdı, onlar sandığı və onun şüvüllərini örtmüşdü. İsrail övladları Misir torpağından çıxdıqları zaman Rəbbin onlarla əhd bağladığı Xorevdə Musa sandığın içinə iki daş lövhə qoymuşdu. Bunlardan başqa, sandığın içində heç bir şey yox idi. Kahinlər Müqəddəs yerdən çıxdıqları vaxt bulud Rəbbin məbədini elə doldurdu ki, buluda görə onlar ibadət etmək üçün orada dayana bilmədilər. Çünki Rəbbin izzəti Onun məbədini doldurmuşdu. O zaman Süleyman dedi: «Rəbb istədi ki, qatı qaranlıqda məskən salsın. Mən Sənin üçün uca bir məbəd tikdim ki, Sənin əbədi yaşayacağın yer olsun».
Təfsir
Padşah Süleyman tərəfindən ucaldılan böyük məbəd nəhayət hazır oldu: artıq Əhd Sandığını ora köçürmək olar. Allah padşah Davuda bildirmişdi ki, O, çadırda da qalmağa razı idi və əslində Evin – yəni davamlı və bərəkətli bir nəslin – Davuda məhz Özü, Külli-İxtiyar olan Allah tərəfindən veriləcəyini və Məsihin bu nəsildən gələcəyini vəd etmişdi. Bununla belə, doğrudur ki, ibadət məkan və təntənə tələb edir. Məhz buna görə Allah sonda məbədin tikintisinə də “icazə verdi” və nəticədə möhtəşəm bir memarlıq əsəri ortaya çıxdı. Təəssüf ki, dörd əsr sonra padşahların və xalqın davamlı sədaqətsizliyi üzündən bu məbəd assur-babil istilaları zamanı tamamilə dağıdıldı. İnsan əlləri ilə tikilmiş quruluşların faniliyi bizə insan şəxsiyyətini Allahın həqiqi məbədi kimi dərk etməyə kömək edir. Müqəddəs Paul deyir: «Məgər bilmirsinizmi ki, siz Allahın məbədisiniz və Allahın Ruhu sizdə yaşayır?» (1 Kor 3,16). Məbədlər Müqəddəs Messaların və ibadətlərin keçirilməsi üçün zəruridir, lakin dirilmiş Məsihlə həqiqi qarşılaşma və ünsiyyət məhz ürəyimizdə baş verməlidir. Allahın lütfü içində yaşayan insan yer üzündə indiyə qədər ucaldılmış ən gözəl məbəddir.
İNCİL Mark 6, 53-56
İsa və şagirdlər gölü keçib Ginesar sahilinə çatdılar və qayığı bağladılar. Onlar qayıqdan düşən kimi camaat İsanı tanıdı və qaçıb ətraf yerləri gəzib-dolaşdılar. İsanın harada olduğunu eşidəndə xəstələri yataqlar üstündə oraya gətirməyə başladılar. İsanın getdiyi hər yerdə – kəndlərdə, şəhərlərdə, obalarda xəstələri gətirib meydanlara qoyurdular. Xəstələr heç olmasa İsanın paltarının ətəyinə toxunmaq üçün yalvarırdılar. Ona toxunanların hamısı sağalırdı.
Təfsir
Rəbb İsa həqiqi Allah və həqiqi İnsandır. Buna görə də cismani baxımdan O, hamı kimi olsa da, eyni zamanda Allah olduğu üçün Onda ilahi və insani təbiətlər arasında bir “ünsiyyət” mövcuddur ki, bu da Məsihin insanlığını bənzərsiz edir. İncilin dediyinə görə, Ona sadəcə toxunmaq kifayətdir və insanlar hər cür xəstəlikdən şəfa tapırlar. Lakin bu qüdrətin əsl mənasını dərk etmək vacibdir: Ona toxunarkən biz Allaha toxunuruq; Onu görərkən Allahı görürük («Məni görən Atanı görmüşdür» – Yəh 14,9), çünki yalnız Onda biz İlahi varlığa çıxış əldə edirik. Məhz buna görə də bugünkü İncil mətnində işlədilən “şəfa tapırdılar” sözü (sözün həqiqi mənasında “xilas olurdular”) bədənin və ruhun tam xilas olması kimi başa düşülə bilər. Əslində xilas yalnız fiziki sağlamlığın bərpası deyil, ümumi yenilənmə, Müqəddəs Ruhda yenidən doğuluş, şər üzərində qəti qələbədir. Əgər biz bu İlahi Bədənə “toxunmuşuqsa”, yəni yer üzündə Onunla birlikdə yaşayırıqsa, onda ölümlü bədənimiz həqiqi həyata – dirilməyə qovuşacaqdır. Yevxaristiyada biz yalnız Ona toxunmuruq, həm də Onu qəbul edirik; beləliklə, Müqəddəs Romalı İppolitin dediyi kimi, Onunla eyni bədənə və daxili birliyə sahib oluruq.
